SA/Rz 390/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Wieczorska Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2003r. nr [...], II. określa, że powyższe postanowienia nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego E.S. kwotę 10 zł. (słownie dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 390/03 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] lutego 2003r. [...] Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania E. S. utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2002r. znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...]. Powołując się na treść art. 215 § l Ordynacji podatkowej, wskazano, że organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Czynność ta może być dokonana w każdym czasie gdyż przepisy nie prze widuj ą żadnych ograniczeń w tym zakresie. W ocenie organu, zastosowanie tego trybu postępowania nie ma wpływu na przebieg postępowania podatkowego, w tym toczące się postępowanie odwoławcze. Na postanowienie to E. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisu art. 368 pkt. l i pkt.4 kpc polegające na błędnej wykładni tych przepisów oraz sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału. Podnosząc te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Izbie Skarbowej do ponownego rozpoznania. Nadto skarżący wniósł o utrzymanie karty podatkowej na 2002r w kwocie 520 zł miesięcznie gdyż nie zalega z opłatą z tytułu karty podatkowej, a żona jego w tym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej z powodu urodzenia dziecka. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu, nadto naprowadzając, że skarżący nie kwestionuje zasadności dokonania sprostowania omyłek lecz domaga się merytorycznej zmiany decyzji w sprawie wygaszenia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej i ustalenia stawki tej karty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Ustalając stan faktyczny sprawie wskazać należy, że decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2002r. [...], stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2002r z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej została skarżącemu doręczona w dniu 5 sierpnia 2002r. Wskutek złożonego w dniu 19 sierpnia 2002r przez skarżącego odwołania, akta sprawy wraz ze stanowiskiem zostały przekazane organowi odwoławczemu w dniu 13 września 2002r. Zostało zatem wszczęte postępowanie odwoławcze zakończone decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2002r. [...]. Oznacza to, że postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2002r. [...], wydane w oparciu o treść art. 215 § l ustawy z dnia 29 sierpnia Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ prostujące z urzędu oczywiste omyłki - wydane zostało w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, gdy rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przedmiotowym należało, z zastrzeżeniem art. 226 § l Ordynacji podatkowej, do wyłącznej kompetencji organu odwoławczego. Stosownie do tego przepisu, jeżeli organ podatkowy który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nowa decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. W oparciu o treść art. 227 § l Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania, chyba, że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. Oznacza to, że skorzystanie z trybu autoweryfikacji decyzji winno nastąpić w terminie miesiąca od otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie organ l instancji nie skorzystał z tego trybu do czasu przekazania odwołania skarżącego wraz z aktami sprawy organowi II instancji z wnioskiem o utrzymanie decyzji w mocy. Jakkolwiek słusznie organ podniósł, że przepis art. 215 ordynacji podatkowej nie określa granic czasowych, w których dopuszczalne jest sprostowanie błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki w wydanej decyzji to skorzystanie z tej instytucji nie jest możliwe po uruchomieniu kontroli w administracyjnym toku instancji. W takim wypadku uprawnienia do weryfikacji decyzji w trybie art. 226 lub 233 Ordynacji podatkowej konsumują wywodzoną z przepisu art. 215 § l ustawy możliwość sprostowania aktu dotkniętego uchybieniami formalnymi. Zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę do skorzystania przez organ I instancji z trybie rektyfikacji wydanej wcześniej, lecz jeszcze nie ostatecznej decyzji. Do kompetencji organu odwoławczego- przejmującego sprawę i powtórnie ją rozpoznając należy ocena charakteru omyłki lub błędu, w tym również rozważenie, czy wykazują one cechy poddające się rektyfikacji, czy też posiadają znamiona wadliwości prawnej uzasadniające wzruszenie decyzji /wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002r. III SA 2558/00 ONSA 2003/4/135, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002r. III SA 2557/00 M. Podat. 2003/7/46/. Z przyczyn naprowadzonych wyżej, Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c art.151, art. 152, art. 200, art. 211 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1210/ orzekł jak w sentencji.