SA/Rz 422/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 7 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie wydania w wyniku wznowienia postępowania nowej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę obiektu budowlanego skargę oddala SA/Rz 422/03 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi E. M. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...].02.2003 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].12.2002 r., Nr [...] na mocy której uchylił w postępowaniu wznowieniowym własną decyzję z dnia [...].06.2002 r., Nr [...] w sprawie udzielenia M. G. pozwolenia na budowę i wydał nową decyzję rozstrzygającą istotę sprawy tj. zatwierdził projekt budowlany i udzielił w/w pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego, budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej, bezodpływowego osadnika ścieków oraz przebudowę zjazdu z drogi gminnej na działkach nr ewid. 848 i 845 położonych w N. przy P. Wskazaną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W motywach decyzji organ odwoławczy nawiązał do uzasadnienia decyzji organu I instancji, w którym podano, że E. M. brał udział w postępowaniu zwykłym, w toku którego nie wnosił zastrzeżeń i uwag, nie składał również odwołania od decyzji z dnia [...].06.2002 r. W podaniu o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...].06.2002 r. żądał wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, organ I instancji ponownie przeanalizował wszystkie zgłoszone okoliczności i wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego przez przedstawienie "odpowiednich analiz rozwiązań projektowych", bowiem jedyną okolicznością podaną przez E. M. nieznaną organowi a mającą wpływ na decyzję o pozwoleniu na budowę, był brak możliwości odprowadzania ścieków sanitarnych z budynku na działce nr 848 do zbiorników na działce nr 847 z powodu ich posadowienia wyżej niż odpływ z budynku. W postępowaniu wznowieniowym inwestor złożył projekt budowlany uwzględniający nowy stan faktyczny i przedstawiający możliwe do realizacji rozwiązanie w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych z budynku. Ponadto organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 5 prawa budowlanego z 1994 r., jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego "Centrum N." i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się E. M. i w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...].12.2002 r. zarzucił, iż zaskarżona przezeń decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a., bowiem projekt budowlany nie spełnia wymogów przewidzianych w § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /przesłanianie obiektu istniejącego na działce nr 849/. Ponadto zarzucił, że usytuowanie i wyloty wentylacji z osadników znajdujących się na działce 849 uniemożliwiają projektowanie otworów drzwiowych i okiennych tego budynku, przez co naruszone zostały przepisy § 36 i nast. w/w rozporządzenia z 1994 r. Podniósł też, że organ I instancji zlekceważył jego wniosek dotyczący zobowiązania inwestora do kompleksowego rozwiązania gospodarki ściekowej, a zapisy miejscowego planu szczegółowego "Centrum N." przyjął wybiórczo według "własnego uznania" przez co m. innymi zlokalizowanie obiektu w granicy działek 848 i 849 nie zapewnia właściwej ochrony interesu skarżącego. W konkluzji wniósł o zasięgnięcie opinii biegłego odnośnie zgodności projektu z zapisami planu, prawidłowości usytuowania budynku w granicy działek, możliwości zagospodarowania działki nr 849 poprzez zaprojektowanie budynku w kontekście zapisów planu oraz istniejącego przyłącza wodociągowego, przyjętych rozwiązań gospodarki ściekowej oraz natychmiastowego wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 130 § 2 i art. 135 K.p.a. Rozpatrując odwołanie Wojewoda na wstępie wyjaśnił, że organ I instancji bez związku ze sprawą powołał się także na art. 146 § 1 K.p.a., co jednak niema wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia /art. 145 § 1 lub art. 145a/ i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tak właśnie postąpił organ I instancji. Organ I instancji przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zasadnie wykluczył przyczyny wznowienia inne niż wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W postępowaniu zwykłym organ I instancji sprawdził: zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami /w tym techniczno-budowlanymi/. Ponadto sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki-terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany obejmujący rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego, budowę kanalizacji sanitarnej, bezodpływowego osadnika ścieków oraz przebudowę zjazdu z drogi gminnej na działkach nr 848 i 845 położonych w N. przy P. posiada pozytywne uzgodnienie w Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J. w zakresie usytuowania obiektów i urządzeń budowlanych, opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia 22.11.2002 r., znak: [...], pozytywne opinie rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również Wojewódzkiego Oddziału Służby i Ochrony Zabytków – uzgodnienie z dnia 19.04.2002 r., Nr [...]. W takim stanie rzeczy, organ I instancji nie mógł odmówić wydania "nowej" decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 35 ust. 4 prawa budowlanego z 1994 r./ na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy powołanego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm./ w zw. z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690/. Projektowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ostateczną decyzją Wójta Gminy N. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].02.2002 r., Nr [...] oraz obowiązującym w czasie wydania zaskarżonej decyzji Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego "Centrum N." uchwalonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w N. z dnia 29.06.1982 r., Nr [...] /Dz. Urzęd. Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 1993 r., Nr 2, poz. 13/. Rada Gminy w N. podjęła uchwałę Nr [...] z dnia 31.07.2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy wypełniając dyspozycję art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm./. Usytuowanie projektowanego budynku nie narusza przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołany przepis dotyczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, którego nie należy utożsamiać z czasem nasłonecznienia, o czym mówi § 60 tego rozporządzenia. Nasłonecznienie ma być zapewnione w pokojach mieszkalnych oraz pomieszczeniach przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole ... Budynek odwołującego się niewątpliwie zawiera pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, ale żadne z nich nie zalicza się do rodzaju pomieszczeń wyżej wymienionych. Są to pomieszczenia usługowo-handlowe i magazynowe. Poza tym, jak to wynika z rysunku 7 i 8 dołączonego do projektu budowlanego, pomieszczenia te mają naturalne oświetlenie z dwu stron /w dwu przeciwległych ścianach/ z czego oświetlenie w ścianie przeciwległej względem ściany poddanej analizie /od strony projektowanego budynku/ jest niczym nie ograniczone, bowiem zwrócona jest ona /okna w niej znajdujące się/ w stronę płyty rynku w N. Tak więc analiza naturalnego oświetlenia byłaby niezbędna gdyby projektowany budynek pozbawiał lub ograniczał jedyne możliwości naturalnego oświetlenia, a taki przypadek tu nie zachodzi. Pomiar odległości pomiędzy otworami na osadniku ścieków, a oknami dotyczy odległości mierzonej wprost między otworem, a wylotem, natomiast projektowany budynek nie posiada w ogóle otworów okiennych i drzwiowych od strony osadników znajdujących się na działce odwołującego się. Przepis normuje odległość budowli jaką jest osadnik ścieków /pokryw i wylotów z niego/ od okien w pomieszczeniach, a nie od ścian budynków, zatem nie zachodzi przypadek naruszający przepisy § 36 rozporządzenia z 1994 r. Projekt budowlany posiada pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zarzut określony w punkcie 3 odwołania jest niezrozumiały, bowiem przyjęte rozwiązania projektowe z osadnikiem na zewnątrz budynku, pod zjazdem do garażu nie narusza przepisu o odległościach od otworów okiennych w budynku inwestora, gdyż od strony osadnika brak jest w ogóle otworów okiennych w parterze budynku, a odległość do okien na piętrze jest większa jak wymagane 5 m /strona 27 projektu budowlanego/, zaś odległość od budynków nie jest normowana, zatem nie można dopatrzyć się naruszenia art. 34 prawa budowlanego, jak to sugeruje odwołujący się. Nie ma również niezgodności z Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego "Centrum N.", czy też wybiórczego jego zastosowania. Projekt budowlany co już podnoszono był uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków z dnia 19.04.2002 r. Budynek projektowany zarówno co do gabarytów rzutu poziomego, wysokości jak i formy projektowanych dachów oraz ścian bez otworów w ścianach sytuowanych bezpośrednio przy granicy działki nawiązuje do istniejącej zabudowy i przez to umożliwia w analogiczny, jedyny zgodny z warunkami technicznymi sposób zabudowy działek przyległych /w tym działki odwołującego się/ i tworzy logiczne uzupełnienie zespołu budynków. Odwołujący się zakwestionował też usytuowanie projektowanego budynku "w granicy działek nr, nr 848, 849" i twierdził, że ma to związek z prowadzeniem istniejącego wodociągu do działki nr 847 i możliwością zagospodarowania działki nr 849 /działka odwołującego się/. Realizacja budynku jest projektowana w całości na działce nr 848. Wodociąg biegnie po działce nr 849 do działki nr 847, co nie koliduje z projektowaną budową budynku, zatem brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowo-skutkowego w tej materii. Ewentualna zabudowa działki nr 849 nie musi się wiązać z likwidacją przyłącza wodociągowego, a jedynie z jego przełożeniem lub zabezpieczeniem innych technicznych możliwości zaopatrzenia działki odwołującego się i działki nr 847 w wodę. Realizacja budynku na działce nr 848 nie narusza praw osób trzecich w aspekcie art. 5 ust. 2 prawa budowlanego. Nie pozbawia bowiem żadnego właściciela sąsiednich nieruchomości dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie powoduje uciążliwości płynących z hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych czy promieniowania, nie powoduje zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /wpłynęła do Sądu w dniu 17.03.2003 r./, skarżący E. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i podniósł następujące zarzuty: - naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., który jednocześnie stanowi, że uchyla się decyzję dotychczasową, gdy zachodzą podstawy do jej uchylenia określone w art. 145 § 1 K.p.a. Organy obydwu instancji wskazały, że zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jednak wyraźnie nie wskazały jaka okoliczności istotna dla sprawy istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, a nie była znana organowi. Przepis art. 146 § 2 K.p.a. wyraźnie stanowi, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja dotychczasowa. W przedmiotowej sprawie organ uchylił decyzję dotychczasową i wydał nową decyzję, taką samą jak poprzednio, czyli dokonał "zabiegu kosmetycznego" - organy naruszyły art. 77 K.p.a., gdyż nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Postanowieniem z dnia [...].10.2002 r. organ I instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w części dotyczącej odprowadzania ścieków sanitarnych z projektowanego budynku. Przedstawione przez inwestora rozwiązanie organ uznał, za takie, które "mieści się w granicach powszechnie stosowanych rozwiązań technicznych zgodnych z warunkami technicznymi /str. 5 decyzji Wojewody z dnia [...].02.2003 r./. Tymczasem osadnik ścieków został zaprojektowany w miejscu, do którego brak jest dostępu dojazdu od drogi głównej, bowiem usytuowanie budynku w granicy działki nr 848 uniemożliwia do niej dojazd bez konieczności przejazdu przez sąsiednie działki nr 849, 846 i 847, a takiej zgody inwestor nie uzyskał. W takiej sytuacji rozwiązanie przedstawione w projekcie narusza uzasadniony interes osób trzecich /art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego/ tj. właścicieli działek sąsiednich, gdyż może stanowić podstawę do roszczenia o ustanowienie służebności gruntowej przejazdu przez cudze nieruchomości. W uzasadnieniu wydanych decyzji orzekające organy uznały, że naruszenie prawa nastąpiło, przeto obowiązkiem organów było zastosować procedury określone w art. 156 K.p.a. i z urzędu przeprowadzić postępowanie w sprawie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, które orzekają w pierwszej instancji (art. 3 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, nazwanej dalej przepisami wprowadzającymi). Art. 97 § 1 przepisów wprowadzających /przepis międzyczasowy/ wynika, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, cytowanej niżej skrótem p.p.s.a. Przechodząc do sedna sprawy należy podkreślić, iż postępowanie wznowieniowe unormowane w kodeksie postępowania administracyjnego /K.p.a./ składa się z 2 faz. W fazie wstępnej właściwy organ bada podanie o wznowienie postępowania pod względem formalnym, a w szczególności sprawdza czy osoba wnosząca podanie ma przymiot strony postępowania, czy wskazała w podaniu przyczyny wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. i czy zachowała 1-miesięczny termin, o jakim mowa w art. 148 K.p.a. Skarżący o przyczynie wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. dowiedział się w dniu 19.07.2002 r. /K. 21 akt I instancji – teczka II/. Podanie o wznowienie postępowania wniósł do Starosty w dniu 22.07.2002 r. /K. 15 akt I instancji – teczka II/, zatem zachował termin z art. 148 K.p.a. W takim stanie rzeczy, Starosta postanowieniem z dnia [...].09.2002 r. /K. 23 akt I instancji – teczka II/ wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia [...].06.2002 r., [...], na mocy której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. G. pozwolenia na budowę tj. rozbudowę z przebudową budynku mieszkalno-usługowego, budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej, przyłącza kanalizacji deszczowej, dojazdu i dojścia oraz przebudowę zjazdu z drogi gminnej na działkach 848, 847 i 845 położonych w N. przy P. /K. 8 akt I instancji – teczka II/. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a., wydane postanowienie otworzyło drogę do rozpoznania sprawy w II fazie /rozpoznawczej/. W fazie rozpoznawczej organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające i dowodowe, ustala czy rzeczywiście zaistniały przyczyny wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 K.p.a., po czym wydaje jedną z decyzji określoną w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. Projekt budowlany opracowany przez A. P., zatwierdzony ostateczną decyzją Starosty z dnia [...].06.2002 r. zakładał, że ścieki gromadzone w osadniku ścieków usytuowanym na działce inwestora nr 848 będą odprowadzane do osadnika ścieków zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr 847, stanowiącej własność Z. P., która w oświadczeniu z dnia 28.01.2002 r. wyraziła na to zgodę. Przedstawione rozwiązanie techniczne obrazuje graficznie Projekt zagospodarowania działki nr 848 /K. 25 i K. 11 projektu budowlanego znajdującego się w aktach I instancji – teczka II/. W piśmie uzupełniającym podanie o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 7.09.2002 r. /K. 21 akt I instancji – teczka II/, skarżący podał, że budynek inwestora będzie usytuowany niżej o około 1,5-2 m od istniejącego na działce nr 848 osadnika ścieków, zatem przyjęte rozwiązanie odprowadzania ścieków jest wadliwe, bo nie będzie funkcjonować /przyczyna z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a./. Organ I instancji w sprawie wznowieniowej ustalił, iż rzeczywiście nie ma możliwości odprowadzania ścieków sanitarnych z budynku na działce nr 848 do zbiorników na działce nr 847 z powodu ich posadowienia wyżej niż odpływ z budynku i dodał, iż ta przyczyna nie była znana organowi w dacie wydania decyzji w postępowaniu zwykłym i ma wpływ na wydaną decyzję z dnia [...].06.2002 r. Inwestor w toku postępowania wznowieniowego /rozpoznawczego/ przedłożył nowy projekt budowlany, opracowany przez B. S., w którym przyjęto, że ścieki sanitarne z budynku będą odprowadzane do bezodpływowego osadnika ścieków o pojemności 10m3, który będzie usytuowany na działce inwestora /nr 848/ na wjeździe do budynku. Umiejscowienie projektowanego osadnika obrazuje Projekt zagospodarowania działki z października 2002 r. /K. 20 projektu budowlanego opracowanego przez Z. M./. Nowe rozwiązanie gospodarki ściekowej zostało pozytywnie uzgodnione przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy S. C. W skardze skarżący zarzucił, że zaprojektowany na działce nr 848 osadnik ścieków znajduje się w miejscu, do którego nie będzie dojazdu od drogi publicznej. Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest zasadny, bowiem z projektu zagospodarowania działki nr 848 /z października 2002 r./ wyraźnie wynika, że dojazd do osadnika z drogi gminnej będzie zapewniał przebudowany zjazd z drogi gminnej, oznaczony w w/w projekcie liczbą "3". Trzeba też nadmienić, iż skarżący w podaniu o wznowienie postępowania administracyjnego wskazał również drugą przyczynę wznowienia, określoną w art. 145 § 1 pkt 4, którą motywował tym, że jest w podeszłym wieku i nie może poruszać się samodzielnie, a w okresie toczącego się postępowania zwykłego nie mógł wychodzić z domu, skutkiem czego nie miał możliwości wglądu w dokumenty. Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko orzekających organów, iż wskazana przyczyna nie zaistniała. Otóż decyzję Starosty z dnia [...].06.2002 r. doręczono skarżącemu w dniu 7.06.2002 r. /dowód doręczenia w aktach administracyjnych/. Natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego doręczono skarżącemu w dniu 24.05.2002 r. Podanie o wznowienie postępowania nadał w placówce pocztowej w dniu 19.07.2002 r. Skarżący po doręczeniu mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania zwykłego nie zawiadomił organu, iż ma trudności w poruszaniu się. Mimo tego stosownie do art. 73 § 1 K.p.a. przeglądanie akt jest możliwe tylko w siedzibie organu, bowiem organ nie może przesyłać akt do miejsca zamieszkania strony. Skarżący swoje prawo do przeglądania akt i robienia notatek mógł zrealizować za pośrednictwem pełnomocnika np. syna S., który był również stroną postępowania. Skarżący /w skardze/ ponadto zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. i twierdził, że organy obydwu instancji wskazały, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ale wyraźnie nie wskazały jaka okoliczność istotna dla sprawy istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, która nie była znana organowi. W sprawie wznowieniowej organ uchylił decyzję ostateczną i wydał nową decyzję, taką samą jak w postępowaniu zwykłym, przeto zdaniem skarżącego podstawą prawną decyzji powinien być art. 146 § 2 K.p.a., kory stanowi, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja dotychczasowa. Zarzut ten zdaniem Sądu jest bezzasadny, bowiem organy w sprawie wznowieniowej wyraźnie w uzasadnieniach decyzji wskazały okoliczności związane z przyczyną wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. /zob. str. 2 uzasadnienia decyzji Starosty z dnia [...].12.2002 r./. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Rodzaje rozstrzygnięć w sprawie wznowieniowej w fazie rozpoznawczej określa art. 151 K.p.a. Oznacza to, iż postępowanie wznowieniowe kończy jedna z decyzji wymieniona w powołanym przepisie, a to: - decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej, którą wydaje organ po ustaleniu, że nie zachodzą przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 K.p.a. /art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a./, - decyzja uchylająca decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy /art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a./, - decyzja stwierdzająca wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli dotychczasowej decyzji nie można uchylić z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a. /upływ terminu przedawnienia, zaistnienie wady postępowania, która nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia/ - art. 151 § 2 K.p.a. Oznacza to, iż art. 146 § 2 K.p.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, lecz tylko określa: okoliczność uzasadniającą wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Okoliczności związane z art. 146 K.p.a., organ wskazuje w uzasadnieniu decyzji. W przedmiotowej sprawie organy nie mogły wydać decyzji na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2, bowiem zaistniała wada dotycząca odprowadzania z budynku ścieków sanitarnych uniemożliwiała pozostawienie w mocy decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji organy prawidłowo za podstawę rozstrzygnięcia przyjęły art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Wydana decyzja mieści się w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem zapadłym w postępowaniu zwykłym, czyli w granicach sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę tego samego obiektu. Wątpliwości skarżącego dotyczące rzekomej niezgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały przesądzone ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...].02.2002 r., Nr [...] w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którą organy architektoniczno-budowlane były związane oraz ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2003 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy. Co się tyczy zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale nie powtórzonych w skardze, to Sąd podziela trafność odpowiedzi na te zarzuty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 97 § 1 przepisów wprowadzających, Sąd skargę oddalił.