SA/Rz 473/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. W. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 473/03 UZASADNIENIE Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2003r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania A. W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] nakazującą A. W. rozbiórkę obiektu budowlanego, usytuowanego na działce nr 940/2 położonej w C. W odwołaniu A. W. wyjaśnił, że obiekt wybudował w 1989r., a w czasie jego budowy w urzędzie miasta i gminy otrzymał informację, że na tego typu obiekt o wymiarach 4,20 x 4,60 nie było wymagane pozwolenie. Ponadto zobowiązał się do wykonania ściany ogniotrwałej pomiędzy zabudowaniami, celem zlikwidowania niebezpieczeństwa pożarowego. Do odwołania dołączył oświadczenie właściciela działki, z którą graniczy sporny obiekt, że nie powoduje trudności w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę. W motywach uzasadnienia organ wyjaśnił, że art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nakładał obowiązek uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, którego A. W. nie przedłożył. Z kolei § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru architektoniczno-budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48 ze zm.) nakładał na inwestorów wymóg wykonania i rozbiórki stałych i tymczasowych budynków. Organ I instancji prawidłowo wykazał, że lokalizacja obiektu narusza warunki odległościowe dla takiego obiektu wynikające z § 14 rozporządzenia Ministra Administracji , Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62 ze zm.) Minimalna normatywna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych wykonanych z materiałów palnych od podobnych obiektów o ścianach z materiałów palnych i pokryciu niepalnym (budynek mieszkalny T. S.) winna wynosić 15 m, a rozpoznawanym przypadku wynosi 5 m. Istniejąca odległość wyklucza wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu, bowiem zostały naruszone przepisy prawa związane z lokalizacją spornego obiektu. Proponowane przez A. W. wykonanie ściany oddzielenia pożarowego wiązałoby się z przebudową całego budynku, która mogłaby być wykonana na podstawie pozwolenie na budowę. Udzielenie takiego pozwolenia, stanowiłoby naruszenie przepisów Prawa budowlanego, skutkujące stwierdzeniem nieważności takiego pozwolenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż został zmuszony do rozbiórki innego budynku drewnianego i w związku z tym znalazł się w trudnej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania tego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, póz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w granicach określonych w poprzednim akapicie Sąd uznał, że zaskarżone decyzje w obrocie prawnym ostać się nie mogą. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Nie budzi żadnych wątpliwości, że sprawa administracyjna w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego dotyczy interesu prawnego inwestora, który wykonał obiekt oraz właścicieli nieruchomości, na której obiekt ten został wzniesiony. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną postępowania w niniejszej sprawie był S. W. i z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny skierował wezwanie o terminie wyznaczenia rozprawy również do S. W. jako uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego. Z relacji poczty, umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu zawiadomienia o terminie rozprawy wynika, że adresat zmarł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przy piśmie z 4.02.2005r. nr [...] dołączył uproszczony wypis z ewidencji gruntów, na podstawie którego ustalono, że właścicielem działki nr 940/2 położonej w C., na której został wzniesiony samowolnie obiekt budowlany przez A. W. jest S. W. Z nadesłanego również przy tym piśmie skróconego odpisu aktu zgonu ustalono, że S. W. zmarł 18 lipca 1978r. Sąd dopuścił jako dowód akta sprawy o sygn. akt SA/Rz 133/03. W postępowaniu tym zostali ustaleniu spadkobiercy po zmarłym S. W. O tożsamości osoby zmarłej w obydwu prowadzonych postępowaniach świadczą znajdujące się w aktach sądowych skrócone odpisy aktu zgonu S. W. Z oświadczenia T. W. złożonego do protokołu rozprawy sądowej w dniu 10 grudnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt SA/Rz 133/03 wynika, że S. W. zmarł w 1978 r., a jego spadkobiercami ustawowymi są N. W., Z. J., M. J. oraz T. W. Decyzje organów obu instancji oprócz A. W. były adresowane do T. W., S. W., N. W., A. W. oraz Z. i Z. J. Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że organy traktowały, jako stronę postępowania zmarłego S. W., nie zapewniając udziału w tym postępowaniu wszystkim jego następcom prawnym. Brak udziału strony w postępowaniu stanowić może podstawę żądania jego wznowienia. Taka sytuacja prawna obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponownie rozpatrując sprawę rolą organów będzie w pierwszej kolejności ustalenie stanu własnościowego działki nr 940/2 położonej w C. Po uzupełnieniu materiałdowodowego w tym zakresie należy zapewnić udział w postępowaniu administracyjnym właścicielom tej nieruchomości lub ich spadkobiercom. Stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów polegające na braku udziału w postępowaniu wszystkich uprawnionych stron nie pozwala Sądowi na ustosunkowaniu się do merytorycznych zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § l pkt l lit. b, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.