SA/Rz 523/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Maria Piórkowska AWSA Małgorzata Niedobylska (spr.) Protokolant ref. staż. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002r. 1) Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2002r. nr [...] 2) Określa, że uchylone decyzje opisane w pkt 1 nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku 3) Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 10,00zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 09-03-04bj Uzasadnienie. Decyzją z dnia (...) października 2002r. nr (...) Wójt Gminy S. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za 2002r. w kwocie 1.141,00zł dla J. K.. W decyzji tej zostały również ustalone terminy wpłat podatku w ten sposób, że pierwsza rata w kwocie 570,50zł miała być płatna w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, a druga rata, w tej samej wysokości, do dnia 15 listopada 2002r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił sposób wyliczenia podatku, przyjmując do opodatkowania budynek gospodarczy o pow. 345,20m2 oraz grunt o pow. 800m2. Podał też, że wymiaru podatku dokonał na podstawie zmiany w ewidencji gruntów oraz złożonego wykazu nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K., wnosząc o korektę naliczenia podatku od nieruchomości z uwagi na to, że jest emerytem i nie stać go na opłacanie tak wysokiego podatku. Ponadto dodał, że budynek na posesji w K. jest w stanie rozpadu i nie nadaje się do remontu, a tylko do rozbiórki. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2003r. nr (...)Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że organy podatkowe nie mają możliwości stosowania preferencji i zwolnień podatkowych nie przewidzianych w przepisach. Nieruchomość J. K. nie mieści się w katalogu zwolnień określonych w art.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.o.l. Przepisy prawa nie określają również stanu technicznego budynków, który uzasadniałby zwolnienie podatkowe. Dokonując wymiaru podatku organy podatkowe zastosowały stawki tego podatku określone uchwałą Nr XXX/178/01 Rady Gminy w S. z dnia 21 listopada 2001r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy S.. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. K.. Skarżący stwierdził, że niezrozumiałym jest fakt naliczenia podatku w kwocie 3,40zł za 1 m2 za boks garażowy znajdujący się w stanie rozpadu i nadający się do rozbiórki. Dodał też, że boks ten nie posiada bramy wjazdowej, posadzki, dachu, tynku i uzbrojenia, a w związku z tym nie można go zakwalifikować do budynków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 §1 p.p.s.a. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że J. K. jest właścicielem nieruchomości gruntowej poł. w K. o powierzchni 800m2 oznaczonej jako działka nr 2674/41. Przedmiotową nieruchomość nabył aktem notarialnym z dnia 4 września 2001r. Rep. A Nr [...], a nabycie to zostało ujawnione w ewidencji gruntów. W związku z powyższym z mocy art.2 ust.1 pkt 1 ustawy p.o.l. na właścicielu ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji dokonał opodatkowania gruntu przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów pozostałych tj. 0,08zł za 1m2 , stosownie do treści uchwały Nr XXX/178/01 Rady Gminy w S. z dnia 21 listopada 2001r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy S.. Taki sposób opodatkowania gruntu nie był kwestionowany ani przez podatnika, ani przez organ odwoławczy. Przedmiotem sporu między stronami jest natomiast kwestia opodatkowania budynku zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika bowiem z powołanego aktu notarialnego J. K. nabył grunt wraz z budynkiem gospodarczym (boksy garażowe). Akt notarialny nie określa powierzchni tego budynku, ani jego stanu technicznego. Jak wynika z art. 4 ust.1 ustawy p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Dalsze ustępy tego artykułu stanowią o sposobie pomiaru powierzchni użytkowej budynku. Przepisy nie uzależniają wysokości podatku od stanu technicznego budynku. Aby jednak dokonać wymiaru podatku należy najpierw ustalić, czy istotnie przedmiotem opodatkowania jest budynek w rozumieniu przepisów podatkowych. W myśl art.3 ust.4 ustawy p.o.l., za budynek, w rozumieniu ustawy, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. W świetle zebranego materiału dowodowego istnieją wątpliwości co do tego, czy przedmiotowy boks garażowy odpowiada powołanej wyżej definicji budynku. Według twierdzeń podatnika jest to bowiem ruina bez bramy wjazdowej, posadzki, dachu, tynku i uzbrojenia. Organy podatkowe okoliczności tej nie wyjaśniły, pomimo zgłaszanych przez podatnika wątpliwości w toku postępowania podatkowego. Ponadto organy podatkowe nie wykazały na jakiej podstawie przyjęły, że powierzchnia użytkowa budynku wynosi 345,20m2. W aktach sprawy brak jakichkolwiek danych i ustaleń w tym zakresie, brak także wykazu nieruchomości złożonego przez podatnika na stosownym formularzu. Za taki wykaz nie można bowiem uznać pisma informującego o powierzchni zabudowy, sporządzonego przez T.K., który nie był ani podatnikiem, ani pełnomocnikiem podatnika. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone przez organy podatkowe w niniejszej sprawie nie pozwala na prawidłowe ustalenie przedmiotu opodatkowania i narusza przepisy procedury podatkowej, a w szczególności art.120, art.122, art.180, art.181, art.187§1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.). Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art.152 i art.200 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.