SA/Rz 554/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędzia NSA Marian Ekiert Asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i S. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie sądowe SA/Rz 554/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] II 2002 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. i S. G. od decyzji PINB nakazującej inwestorom dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr 982 w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 48, art. 52 i art. 81 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm./. Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że na działce nr 982 w G. latem 2000 r. został ustawiony obiekt konstrukcji stalowej o wymiarach 7,85m x 13,10m. Konstrukcja składa się ze słupów stalowych o przekroju kwadratowym, zaś ściany z blachy trapezowej. Całość przykryta jest dachem jednospadowym wykonanym z kształtowników stalowych, kryty blachą trapezową. Obiekt posadowiony jest na płycie betonowej. Zgodnie z oświadczeniem inwestorów obiekt wykonany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący naprowadzili, iż rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej istniejący wówczas budynek gospodarczy okazał się za mały i został rozebrany a w jego miejsce wzniesiono większy obiekt konstrukcji stalowej nie związany trwale z gruntem a ma on charakter tymczasowy, który nie posiada żadnych instalacji i urządzeń technicznych. Decyzja ma dla nich charakter krzywdzący. Nie wiedzieli, iż na takie obiekt potrzebne jest pozwolenie na budowę. Po rozpoznaniu odwołania organ utrzymał w mocy decyzję I a w uzasadnieniu powtórzył jego argumentację. Odnośnie zarzutów odwołania, iż skarżący wybudowali przedmiotowy obiekt w miejsce istniejącego, rozebranego ze względu na zbyt małą kubaturę należy przyjąć, że zgodnie z art. 3 cyt. ustawy przebudowa obiektu jest równoznaczna z budową i na jej prowadzenie wymagane jest uzyskanie pozwolenia. Ponadto budowa obiektu tymczasowego, jak piszą skarżący – nie połączonego trwale z gruntem, przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w okresie późniejszym niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy wymaga pozwolenia na budowę /art. 29 ust. 1 pkt 5a/. Decyzję tą inwestorzy zaskarżyli do NSA nie wskazując kierunku jej weryfikacji. W motywach skargi wskazali, iż "w rzeczywistości dokonali latem 2000 r. jedynie remontu obiektu budowlanego istniejącego od 1993 r. wymieniając skorodowaną blachę i zrobiono nową wylewkę betonową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponownie organ podniósł, iż remont polegający na rozebraniu obiektu ze względu na zbyt małą kubaturę i wybudowanie na jego miejscu nowego, większego zakwalifikował zgodnie z art. 3 ust. 6 jako przebudowę co jest jednoznaczne z budową. Do akt dołączono pismo skarżących datowane 21 czerwca 2004 r. a na rozprawie w dniu 6 lipca 2004 r. obydwoje cofnęli skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] a na jej cofnięcie zgodę wyraził pełnomocnik organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisami art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne lub zmierza do obejścia prawa. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę – art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 cyt. ustawy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.