SA/Rz 677/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędzia NSA Marian Ekiert Asesor WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: ref.staż. Dorota Wolak po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. SA/Rz 677/02 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 1 lutego 2002r. wystawił tytuł wykonawczy znak: [...] stwierdzając, że A. i W. P. zam. [...] nie wykonali obowiązku rozbiórki budynku garażowego usytuowanego na działce nr ewid. 423/3 położonej w J. przy ul. L. Wskazany w tym tytule obowiązek wynikał z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.1999r. znak: [...]. Na podstawie art.2 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. nr 36, poz. 161 ze zm.) wskazany obowiązek stał się wymagalny i podlegał egzekucji w trybie administracyjnym. Upomnienie wzywające do wykonania obowiązku zostało doręczone zobowiązanym 7.11.2000r. Na podstawie art. 32 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystawiony został tytuł wykonawczy, w którym pouczono stronę o prawie zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów, wyłącznie z przyczyn określonych w art. 33 ustawy o egzekucji, o treści których strony przez organ zostały pouczone. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...].02.2002r. znak: [...], działając na podstawie art. 64a § 1 pkt 1, art. 1a pkt 12 lit.b, art. 121 § 1 i 4 oraz art. 122 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. nr 36, poz. 161 ze zm.) nałożył na A. i W. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 7.755 zł. z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczego oraz obowiązku wniesienia opłaty egzekucyjnej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że A. i W. P. zostali zobowiązani ostateczną decyzją do dokonania rozbiórki garażu wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Na postanowienie to A. i W. P. złożyli zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wyjaśnili, że złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2002r., a zatem sprawa jest w dalszym toku postępowania. Skarżący zauważyli, że z ich strony brak było znamion opornego działania, ponieważ wykorzystali przysługujące im środki prawne do obrony. W tym stanie rzeczy nałożenie grzywny oraz wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest przedwczesne. Zawarli również wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...].03.2002r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na A. i W. P. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr ewid. 423/3 w J., w wysokości 7.755zł. Rozbiórka obiektu została orzeczona decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.1999r. znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2002r. nr [...], która była ostateczna i z tego względu podlegała wykonaniu. Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z decyzji, organ egzekucyjny był obowiązany wszcząć postępowanie egzekucyjne w administracji i nałożyć na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia. Wysokość grzywny ustalono w oparciu o art. 121 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. nr 36, poz. 161 ze zm.), a grzywnę wyliczono w prawidłowej wysokości. Organ wskazał również na przepis art. 40 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) i wyjaśnił, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego z 26.03.2002r. skarżący stwierdzili, że postanowienie to nie rozstrzyga o wszystkich żądaniach skarżących zamieszczonych w ich zażaleniu, a postanowienie to może okazać się przedwczesne ze względu na złożoną do NSA skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę garażu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 22.03.2002r. skarżący zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania ich skargi przez NSA. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].04.2002r. znak: [...] postanowił wstrzymać czynności egzekucyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące wykonania obowiązku rozbiórki garażu do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez NSA. W piśmie z 15.04.2002r. A. i W. P. skierowanym do NSA, zawarli stwierdzenie, iż skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2002r. znak: [...] w obecnej chwili stała się nieaktualna. W związku z tym NSA wystąpiło z pismem do skarżących, czy jest to równoznaczne z cofnięciem skargi, ale w piśmie z 23.04.2002r. skarżący stwierdzili, że cofają swój wniosek zawarty w zażaleniu, co do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, natomiast w dalszym ciągu podtrzymują skargę w zakresie rozpoznania sprawy odnośnie wniosków zawartych w skargach jak i w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., a postępowanie nie zostało zakończone (do takich należy niniejsza sprawa), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art.1 wspomnianej ustawy, z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest, co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli wyznacza art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że równolegle do tej sprawy została rozpoznawana sprawa ze skargi A. i W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2002r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.1999r. znak: [...] w przedmiocie nakazania skarżącym rozbiórki garażu wybudowanego na działce nr ewid. 423/3 położonej w J. przy ul. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16.06.2004r. sygn. akt SA/Rz 259/02 oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Skarga na wyżej wymienioną decyzję nie zawierała wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a decyzja organu II instancji jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i wniesienie skargi do sądu nie skutkowało automatycznie wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Kwestia ta została wyjaśniona przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowieniu. W tej sytuacji nie zaistniały przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, przedmiotem którego było dążenie do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dokonując, pod względem formalno-prawnym analizy prowadzonego przez organy egzekucyjne postępowania i kwestionowanych postanowień Sąd doszedł do przekonania, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa, które miałoby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organy prowadząc postępowanie nie naruszyły właściwości rzeczowej wynikającej z art. 20 § 1 pkt 4 oraz art. 23 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z tymi przepisami organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub staży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień (art. 20 § 1 pkt 4). Natomiast nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonania tej egzekucji (art. 23 §1). Tak więc w sprawie orzekały rzeczowo właściwe organy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organy również dokonały prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wystawiły tytuł egzekucyjny, a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, będące przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek określony w tytule wykonawczym został w niniejszej sprawie nałożony decyzją wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazująca rozbiórkę budynku garażowego. Z tego też względu, organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia prawidłowo zastosował przepis § 5 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do tego przepisu wysokość grzywny w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem rozbiórki, i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Wysokość naliczonej grzywny nie była kwestionowana przez skarżących. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że zarzuty te są zbieżne z zarzutami zawartymi w skardze na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą został orzeczony nakaz rozbiórki garażu i sprowadzają się do udzielenia odpowiedzi, czy garaż powinien być w ogóle objęty nakazem rozbiórki, gdyż zdaniem skarżących jako obiekt nie będący trwale związany z gruntem jest rzeczą ruchomą. Kwestie te zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wyroku z dnia 16.06.2004r. sygn. akt 259/02. Z akt sprawy wynika też, że strony uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu na każdym etapie, co potwierdzają zwrotne potwierdzenia doręczenia pism skarżącym. W tym stanie rzeczy Sąd działają na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.