SA/Rz 72/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. J. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 72/03 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...].12.2002 r. Nr. [...] wydana po rozpoznaniu odwołania M. J. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku inwentarskiego i zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu W. M. pozwolenia na budowę budynku gospodarskiego z częścią gospodarczą i płytą gnojową na działce nr ewid. 630 w miejscowości B. W podstawie prawnej wskazano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnione zostało, że organ I instancji orzekł i rozbiórce budynku drewnianego oznaczonego w projekcie nr 6 i zatwierdził projekt budowlany i wydał W. M. pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego z częścią gospodarczą wraz z płytą gnojową usytuowanego na działce nr ewid. 630 położonej B. wg dołączonego do wniosku projektu. Projektowana inwestycja wg projektu usytuowana będzie w granicy działki nr ewid. 629, natomiast wymóg uzyskania zgody sąsiada na usytuowanie tego obiektu nie jest wymagany i powołano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/2000. W odwołaniu do Wojewody współwłaścicielka działki sąsiadującej nr ewid. 629 – M. J. podniosła, że nie wyraża zgody na tego rodzaju zamierzenie inwestycyjne wobec usytuowania tego obiektu w granicy jej działki. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i wyjaśnił, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126/. Inwestycja nie narusza norm określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140/ jak również rozporządzenia Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie /Dz.U Nr 132 poz. 877/, zgodna jest ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy U., znajduje się w tereniach zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca M. J. powtórzyła argumentację jak w odwołaniu a nadto dodała, że inwestycję budynku gospodarczego planuje się w granicy jej działki na co nie wyraża zgody ponieważ będzie on zasłaniał połowę jej budynku mieszkalnego, z gnojowni będą przechodzić zapachy do jej zabudowań mieszkalnych, woda w jej studni położonej w odległości 5 metrów będzie narażona na przenikanie gnojówki. Podniosła, że już jest w granicy jej działki z drugiej strony usytuowany budynek mieszkalny sąsiada i obecnie usytuowanie z drugiej strony spowoduje z jej działki zacieniony tunel. W ocenie skarżącej inwestor ma dużą działkę i ma możliwości jej zainwestowania w inny sposób. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił, że projektowany na działce W. M. budynek inwentarski z częścią gospodarczą nie będzie przesłaniał budynku mieszkalnego skarżącej bowiem jest usytuowany na północ od jej budynku i w odległościach od budynku mieszkalnego ponad 23 metry, od istniejącej studni ponad 10 metrów przy czym płyta gnojowa jest w odległości 40 i 27 metrów. Projektowany budynek gospodarczy będzie sąsiadował z budynkami; inwentarskim, kurnikiem i betonowym gnojownikiem – usytuowanymi w odległościach 1,25 m i 0 23 metry od granicy działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/. Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przywołać należy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6 k.p.a., który statuuje, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast przy wydaniu decyzji orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Zgodnie z treścią a art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ zwana dalej ustawą pozwolenie budowlane może być wydane temu kto złożył między innymi wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt budowlany stanowiący podstawę do wydania pozwolenia na budowę powinien zawierać projekt zagospodarowania działki, obejmujący; określenie granic działki, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych zgodność projektu zagospodarowania działki zawierającego usytuowanie projektowanych budynków z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazać należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2002 r Nr [...] na którą powołuje się organ w decyzji o pozwoleniu nie obejmuje swoim zakresem płyty gnojowej oznacza to, że decyzja o pozwoleniu wykracza poza zakres decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania trenu tym samym została wydana z naruszeniem przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego. Dodać należy, że organy orzekające w sprawie powołują się na rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140/ jak również rozporządzenia Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 132 poz. 877/ nie wskazując konkretnej normy prawnej z w/w rozporządzeń. Z treści natomiast uzasadnienia decyzji i zarzutu odwołania i skargi należy domniemywać, że organy orzekające w sprawie kwestię sporną odległości usytuowania spornego obiektu budowlanego rozpatrywały w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U z 1999 r. Nr 15 poz. 140/ zwane dalej rozporządzeniem. W dniu wydania zaskarżonej decyzji przepis § 12 ust. 10 stanowił, że budynek inwentarski a także budynek gospodarczy do przechowywania płodów rolnych, w tym stodoła, nie mogą być sytuowane bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jako sąsiadujące z budynkiem mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej. Natomiast pozostałe zapisy § 12 w/w rozporządzenia dotyczą sytuowania budynku mieszkalnego i odległości zabudowy od granicy działki. Powoływane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 sygn. P 11/2000 dotyczyło utraty mocy prawnej zapisu § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia z dniem 16 marca 2001 roku a nie jak to błędnie organ interpretuje pozwolenia na budowę w granicy działki bez zgody sąsiada. Przy ponownym rozpoznani sprawy organ rozpozna wniosek inwestora w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji i wskaże nie tylko tytuł ustaw oraz rozporządzeń lecz konkretne przepisy w/w ustaw i rozporządzeń którymi kierował się przy wydaniu decyzji. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa/, Sąd uchylił decyzje obu instancji. Określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje uzasadnienie treści w art. 152 Ppsa. Zwrot kosztów postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 200 Ppsa w zw. z art. 97 § 2 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/.