SA/Rz 741/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego skargę oddala SA/Rz 741/03 U z a s a d n i e n i e Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] lutego 2003 roku nakazał M. W. dokonania rozbiórki szopy konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,00 x 4,80 zlokalizowanej na działce 2172 w W., zrealizowanej bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Podstawę prawną decyzji stanowią przepis art. 48, 52 i 81 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r.) i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas rozprawy administracyjnej w dniu 20 grudnia 2002 roku stwierdzono, ze na działce 2172 położonej w W. zlokalizowana jest drewniana szopa o wymiarach 3.00 x 4,80 m, której konstrukcję stanowi 8 drewnianych słupów zakopanych bezpośrednio w gruncie. Przykryta jest drewnianym jednospadowym dachem pokrytym papą. Dobudowana jest do istniejącego budynku gospodarczego i służy do garażowania samochodu. Inwestorka oświadczyła, że szopa została wybudowana 11 listopada 2002 roku bez pozwolenia na budowę. W związku z tym, że inwestycja wymaga, zgodnie z przepisem art. 29 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia budowlanego, czego M. W. nie dopełniła, zastosowano przepis art. 48 tej ustawy. Stosownie do tego przepisu właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego (...) wybudowanego bez pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. zwróciła się o jej zmianę i zarzuciła, że szopa jest budynkiem nietrwałym, zbudowanym w celu składowania materiałów budowlanych , które zamierza nabyć na remont dachu domu i obory. W piśmie z dnia 13 marca 2003 roku skierowanym do organu odwoławczego odwołująca dodatkowo podała wymiary przedmiotowej szopy /3,00 x 4,80 m/ podnosząc raz jeszcze, że nie jest ona obiektem budowlanym i wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą prawną decyzji jest przepis art. 138 par.1 k.p.a oraz art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że nie znajduje podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. W sprawie ma zastosowanie przepis art. 48 prawa budowlanego nakładającego na organ obowiązek nakazania rozbiórki m.in. w wypadku wybudowania budynku bez pozwolenia na budowę. Rygorem tym są objęte również obiekty nietrwale związane z gruntem, w związku z czym nie mogła być w sprawie wydana inna decyzja. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, powtarzając argumentację przytoczoną w odwołaniu. W dniu 28 listopada 2003 roku skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2004 roku sąd uwzględnił wniosek i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji stojąc na stanowisku, że jej wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wskazując na wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji fakty, wniósł o oddalenie skargi. W szczególności organ wskazał, że inwestorka nie dopełniła obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę szopy, która wykorzystywana jest do garażowania samochodu. W nawiązaniu do zarzutu, że przedmiotowy obiekt wykorzystywany jest do składowania materiałów budowlanych organ podniósł, że działka skarżącej nie jest w rozumieniu przepisów terenem budowy, bowiem skarżąca nie wykazała się żadnym pozwoleniem na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 roku – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone / a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zwana dalej P.p.s.a. Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sad bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skarg ani powołaną podstawą prawną. W związku z tym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo. Przedmiotem oceny w rozpatrywanej sprawie jest legalność decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Bezspornym jest fakt, że M. W. wybudowała na swojej działce nr 2172 położonej w W., szopę konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,00 m x 4,80 m. Skarżąca przyznała w toku postępowania administracyjnego, że szopę wybudowała w dniu 11 listopada 2002 roku bez pozwolenia budowlanego. Akta sprawy wskazują, że budynek wykorzystywany jest jako garaż. Zgodnie z przepisem art. 28 ustawy prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą zgodnie z art. 3 pkt 12 jest decyzja zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego /montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego/. Od tej generalnej zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych istnieją wyjątki, wymienione w przepisie art. 29 ustawy. Przepis ten wyczerpująco wymienia obiekty i roboty budowlane, które mogą być realizowane bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Obiekt wybudowany przez skarżącą nie mieści się w spisie zawartym w wymienionym przepisie, dlatego organ słusznie przyjął, że jest to obiekt budowlany. Wybudowanie obiektu budowlanego albo jego budowa prowadzona bez uzyskania pozwolenia na budowę /a niektórych przypadkach zgłoszenia budowlanego/ jest samowolą budowlaną i podlega decyzji o obligatoryjnym nakazie rozbiórki. Tą kwestię reguluje przepis art. 48 prawa budowlanego, który zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przepis ten dotyczy zatem takich obiektów, których budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bez względu na to, czy obiekt ten został już wybudowany czy jego budowa jest w toku. Rygorem tym objęte są też obiekty nie połączone trwale z gruntem. W związku z zarzutem skarżącej, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowy i służy do składowania materiałów budowlanych przeznaczonych na wymianę dachu, należy przytoczyć treść przepisu art. 29 ust. 1 pkt 3, który stanowi, że nie wymaga pozwolenia ,budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. Przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem jest w sprawie oczywiste, że obiekt użytkowany jako garaż nie jest obiektem wymienionym w przytoczonym przepisie, a tym samym na jego budowę wymagane było pozwolenie budowlane, zwłaszcza, że postępowanie administracyjne nie wykazało, by działka inwestorki była terenem budowy. Przepis art. 48 prawa budowlanego powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie dopuszcza żadnego uznania po stronie organu nadzoru budowlanego. Oznacza to, że w wypadku spełnienia wymienionych w nim przesłanek organ jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki, z pomięciem względów celowości, gospodarności czy słuszności. W tym stanie rzeczy orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki znalazł oparcie w powołanych przepisach. Mając powyższe na uwadze ,Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i ją oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.