SA/Rz 743/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 7 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania za zdolnego do pełnienia służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej na rzez skarżącego M. D. 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego SA/Rz 743/03 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej uznające skarżącego za zdolnego do służby wojskowej. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2003 roku Powiatowa Komisja Lekarska rozpoznała u M. D. zniekształcenie palców stóp nie utrudniające noszenia obuwia i chodzenia i uznała go za niezdolnego do służby wojskowej kwalifikując go do kat. "A" wg § 81 pkt 4 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP. W uzasadnieniu stwierdzono, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzez przeprowadzenie wywiadu i badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności poborowego do służby wojskowej Komisja stwierdziła, że jest do niej zdolny. W odwołaniu M. D. zarzucił, że komisja orzekająca ograniczyła się jedynie do pobieżnego, trwającego 1 minutę badania, polegającego na zmierzeniu ciśnienia i spojrzenia na niego "z góry na dół". Po zwróceniu przez odwołującego uwagi na zniekształcenie palców, komisja uznała, że nie ma ono wpływu na kwalifikację. Zarzucił też, że w okresie od 17 maja 2000 r. do 19 lutego 2003 r. każda, kolejno badająca go komisja dokonywała odmiennego rozpoznania: - 17.05.2000 roku komisja uznała go za zdolnego do służby wojskowej, w związku z tym 30 stycznia 2001 r. rozpoczął służbę, w czasie jej pełnienia stan zdrowia pogorszył się. Nasiliły się bóle obu stóp, które leczył od 1996 r. Po badaniach lekarskich został skierowany do RWKL w L. Po badaniach w W., 21 marca 2001 r. stwierdzono, że tymczasowo jest niezdolny do odbywania służby wojskowej, - 14.02.2002 roku komisja stwierdziła /bez badania stóp/zniekształcenie stopy upośledzające sprawność i uznała za tymczasowo niezdolnego do służby, - w aktualnym postępowaniu uznano go za zdolnego do służby wojskowej. W wyniku odwołania, po wszczęciu postępowania, 28 marca 2003 r. skierowano M. D. na specjalistyczne badania ortopedyczne, które wykazały nieznaczne upośledzenie sprawności ruchowej. Zaskarżonym orzeczeniem Wojewódzka Komisja Lekarska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP /Dz. U. z 2002 r. nr 21 poz. 205 ze zm./: - uchyliła orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej w części rozpoznania lekarskiego, - utrzymała w mocy w części dotyczącej uznania poborowego za zdolnego do służby wojskowej – kat. "A" zgodnie z § 81 p. 5 wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej stanowiącego załącznik Nr 1 do w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. Organ II instancji rozpoznał zniekształcenie palców stóp nieznacznie utrudniające noszenie obuwia, uznając, że stan zdrowia poborowego kwalifikuje do uznania go za zdolnego do służby wojskowej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. D. powtórzył zarzuty z odwołania, kwestionując sposób przeprowadzenia badań lekarskich. Odpowiedź na skargę obszerniej niż uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do kwestii zakwalifikowania poborowego do kat. "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydaniu organy naruszyły prawo. Dokonane przez Powiatową Komisję Lekarską u poborowego M. D. rozpoznanie zniekształcenia palców stóp nie utrudniające noszenia obuwia i chodzenia zostało zakwalifikowane jako ułomność wymieniona w § 81 p. 4 wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej, stanowiącego załącznik Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Rozpoznana ułomność, według w/w rozporządzenia powoduje zakwalifikowanie do kat. "A", co organ I instancji uczynił. Z kolei rozpoznanie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej – zniekształcenie palców stóp nieznacznie utrudniające noszenie obuwia i chodzenie spowodowało zastosowanie przez ten organ § 81 p. 5, który przewiduje – w wypadku takiej diagnozy – zakwalifikowanie poborowego do kat. "A" lub "D". Zgodnie z w/w wykazem, osoby zaliczone do grupy III przy takiej ułomności uznaje się jako niezdolne do czynnej służby wojskowej, natomiast osoby zaliczone do grupy IV, po stwierdzeniu wymienionej ułomności uznaje się za zdolne do takiej służby. Jak wynika z akt sprawy, M. D. jest poborowym, a zatem wg wykazu mieści się w kolumnie 6, a zarazem w grupie III, co oznacza, że powinien być uznany za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Jeżeli organ odwoławczy uznał na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich, że stwierdzone ułomności nie kwalifikują poborowego M. D. do zaliczenia go do osób nie mogących odbyć służby wojskowej, to powinien to stanowisko uzasadnić. Organ ten ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że stan zdrowia poborowego kwalifikuje do uznania wymienionego za zdolnego do służby wojskowej. Takie stwierdzenie jest niewystarczające wobec informacji, że poborowy od szeregu lat pozostaje w leczeniu z powodu zniekształcenia stóp, oraz, że kolejne wojskowe komisje lekarskie dokonywały odmiennych rozpoznań, co prowadzało do kwalifikowania go jako zdolnego, lub niezdolnego do służby wojskowej. W takiej sytuacji uzasadnienie orzeczenia organu odwoławczego jest niewystarczające, bowiem nie wyjaśnia powodu zakwalifikowania M. D. do kat. "A", mimo, że w/w wykaz chorób w takiej sytuacji przewiduje uznanie poborowego za niezdolnego do służby wojskowej, a w konsekwencji zakwalifikowanie do kat. "D". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien, po przeprowadzeniu stosownych badań lekarskich, podać motywy swojego stanowiska, zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. Mając to wszystko na uwadze, sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia naruszył prawo. Dlatego sąd w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone orzeczenie. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 cyt. ustawy. Nadto w oparciu o przepis art. 152 w/w ustawy stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku.