SA/Rz 756/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Ludwik Żukowski AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S., L. W. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących Z. S., R. S., G. S., L. W., W. K., M. B., D. K., T. P., Z. Z., E. C., H. H., Z. C., M. B., W. P., T. C., E. P., J. P. syn J., J. P. syn P., M. I., G. Z. oraz S. P. kwotę po 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego SA/Rz 756/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa L. oraz mieszkańców bloku nr [...] przy ul. K. w L., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą Budowa garażu na samochód osobowy na działce nr ewid. 2978/36 położonej przy ul. K. w L. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjęto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji i akt postępowania wynika, że z wniosku S. O. toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu na samochód osobowy w zabudowie uzupełniającej, na działce nr ewid 2978/36 w L., stanowiącej własność Gminy Miejskiej L. Wymienioną na wstępie decyzją Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stwierdzając, że działka położona jest na terenie adaptowanego ciągu trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej, oznaczonym na planie symbolem "40 KS". Nowo projektowany garaż należy realizować jako obiekt trwały o konstrukcji murowanej. Jego forma architektoniczna powinna być dostosowana do garaży istniejących, a linię zabudowy i wysokość nowego garażu należy dowiązać do obiektów sąsiednich. Przy sytuowaniu garażu należy uwzględnić zastrzeżenia mieszkańców bloku przy ul. K.; dla zachowania przejścia pieszego z ul. K. na działkę Nadleśnictwa należy w istniejącym ogrodzeniu przełożyć furtkę tak, aby pozostawić przejście. Odwołania od tej decyzji, zawierające podobne zarzuty złożyli: Nadleśnictwo L. oraz 21 mieszkańców bloku nr [...] przy ul. K. w L. Odwołujący wskazują na niezgodność decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o symbolu 40 KS – "Adaptowany ciąg 35 trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej", który zinterpretowano jako możliwość zabudowy pomiędzy istniejącymi dwoma kompleksami garaży. Zabudowa ograniczy dostęp mieszkańców bloku do ul. K., a ponadto zwiększy niebezpieczeństwo, ponieważ istniejące obecnie dojście stanowi drogę pożarową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołań i opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu naprowadziło, że na terenie miasta obowiązuje Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego CENTRUM Miasta– aktualizacja uchwała Rady Miejskiej nr [...] z dnia 28.10.1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 30.11.1994 r. Nr 17, poz.112), w którym teren planowanego przedsięwzięcia oznaczony jest symbolem 40 KS o zapisie tekstowym "adaptowany ciąg trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej" Wobec powyższego budowa garażu samochodowego w tym terenie nie może być sprzeczna z ustaleniami planu. W ocenie Kolegium podniesione w odwołaniach zarzuty mogą być przedmiotem rozpatrzenia dopiero w drugim etapie procesu inwestycyjnego – postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli mieszkańcy bloku nr [...] przy ul. K. w L. – L. W., W. K., M. B., D. K., R. S., T. P., G. S., Z. Z., E. C., H. H., Z. C., M. B., W. P., T. C., Z. S., E. P., J. P. s. P., J. P. s. J., M. I., G. Z. i S. P., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym ustalenie, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W motywach skargi podnoszą, że prawidłowy zapis w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego "Centrum" Miasta, zamieszczony na 33 stronie tego dokumentu brzmi "adaptowany ciąg 35 trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej" i odnosi się jednoznacznie do już istniejącego, zrealizowanego ciągu garaży. To zaś oznacza, że plan sankcjonuje pozostawienie niezabudowanego fragmentu tego terenu z rosnącym pośrodku drzewem jako dojścia mieszkańców bloku przy ul. K., a także dojazdu awaryjnego. Z tego też powodu skarżący nie zgłaszali zastrzeżeń do Planu w czasie jego wyłożenia przed zatwierdzeniem. Również i Zarząd Miasta tak interpretował ten zapis, czego dowodem mogą być odmowy budowy dodatkowych garaży składane do sierpnia 2001 r. Przełożenie furtki, co wskazuje w decyzji organ I instancji niczego nie zmieni, ponieważ musi ona znajdować się w istniejącym ciągu pieszym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, a do takich należy sprawa niniejsza, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy te, w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Granice tej kontroli określa art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poddając zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona przepisy postępowania w sposób określony przepisami P.p.s.a., co uzasadnia uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które to kwestie w dacie orzekania przez organy obu instancji uregulowane były w rozdziale 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.). Przepisy tam zamieszczone stanowiły, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust. 1), na wniosek zainteresowanego ( art. 41 ust. 1), przy czym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43). Z powyższych unormowań wynika, że najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy mają zapisy obowiązującego planu miejscowego. Przepis art. 43 cyt. wyżej ustawy, po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 14, poz. 124) rolę tę jeszcze wzmocnił zastępując przesłankę braku sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu, przesłanką zgodności z planem. Do akt administracyjnych niniejszej sprawy dołączony został wyciąg z części graficznej Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego "CENTRUM" Miasta– Aktualizacja. Wynika z niego, że projektowany garaż ma zostać zlokalizowany na działce znajdującej się w terenie oznaczonym symbolem 40 KS – "adaptowany ciąg trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej". Wyciąg ten stał się podstawą wydania decyzji przez organy obu instancji. Skarżący już w odwołaniu zakwestionowali zgodność zamierzonej inwestycji z planem, wskazując na zapis planu dotyczący terenu oznaczonego symbolem 40 KS – "adaptowany ciąg 35 trwałych boksów garażowych zrealizowanych w formie zorganizowanej". Przeprowadzony przez Sąd dowód uzupełniający z dokumentu - Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego "CENTRUM" Miasta potwierdził prawdziwość tych twierdzeń, albowiem zapis odnoszący się do przedmiotowego terenu ma brzmienie takie, jak przedstawili to skarżący, tj. dopuszcza realizację 35 boksów garażowych. W takiej sytuacji dla oceny zgodności inwestycji z planem istotne było ustalenie, czy projektowany garaż jest jednym z 35, czy też wykracza poza tę liczbę. Brak takich ustaleń oznacza, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem reguł obowiązujących w postępowaniu administracyjnym. Jedną z naczelnych zasad tego postępowania jest wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada dążenia do prawdy obiektywnej, nakazująca organom podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a. nakładający obowiązek, w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ten oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 301/00, Zbiór orzecznictwa komputerowego LEX nr 53964). W rozpatrywanej sprawie organ dwukrotnie naruszył ten obowiązek, najpierw, kiedy z urzędu zgromadził nierzetelny i niepełny materiał dowodowy, a później kiedy nie zweryfikował twierdzeń dowodowych wskazanych przez skarżących. Nie sposób również pominąć faktu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, po myśli art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest przepisem gminnym. Nie zastosowanie przez organy przepisu prawa miejscowego w autentycznym brzmieniu stanowi naruszenie zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. Wyżej wskazane sprzeczności występujące w sprawie, stanowią takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym jej rozpatrywaniu organ weźmie pod uwagę wskazania Sądu, ustalając jednakże w pierwszej kolejności zakres obowiązywania planu miejscowego dla terenu objętego zaskarżoną decyzją. Należy bowiem przypomnieć, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) – tj. 11.07.2003 r. - miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 tej ustawy). Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Uwzględniając skargę Sąd zastosował art. 152 tej ustawy i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a.