SA/Rz 771/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Asesor WSA Ewa Wojtyna Protokolant ref.stażysta Dorota Wolak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. do wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 Kpa, art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. S. i Biura Gospodarki Mieniem Miasta R. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2001 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i M. C. pozwolenia na inwestycję pod nazwą rozbudowa istniejącej altany z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny wraz ze skróceniem istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr 65/2 w obr. [...] położonej w R. przy ul. P. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, jednocześnie po rozpatrzeniu wniosku inwestorów odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu aktu podano, że zaskarżoną decyzją organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącej altany, zlokalizowanej na działce nr 65/2 obr. [...] z przeznaczeniem jej na budynek mieszkalny wraz ze skróceniem istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej. Od decyzji tej odwołało się Biuro Gospodarki Mieniem Miasta R. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów nakazujących zachowanie strefy bezpieczeństwa od sieci infrastruktury technicznej (kanalizacji sanitarnej o średnicy 800 mm oraz przyłączy kanalizacyjnych) oraz iż pominięto okoliczność wydania decyzji nakazującej inwestorom rozbiórkę garażu położonego na działce objętej pozwoleniem na budowę. A. S., oprócz zarzutów podniesionych w odwołaniu Biura Gospodarki Mieniem Miasta R. wskazał, że projekt architektoniczno-budowlany stanowiący integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę nie odpowiada ustaleniom § 72 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określającego wysokość pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (na co zwracał uwagę organ II instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2000 r., Nr [...]). Zmiana w projekcie polegająca na wpisaniu w miejscu pokoju dziennego innej nazwy tj. garderoby zmierza jedynie do obejścia normy zawartej w ww. przepisie. Przy braku daty dokonania tej poprawki zachodzi podejrzenie, że dokonano jej po śmierci autora projektu, która nastąpiła 8 lutego 2001 r. Ponadto organ I instancji nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu osób będących stronami w postępowaniu. Organ II instancji uznał, że odwołania są uzasadnione. Planowana inwestycja nie koliduje z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego i Rewaloryzacji Dzielnicy [...] wraz ze strefą otaczającą, uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 12/94, poz. 135 i ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 1997 r., Nr [...] utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 1997 r., Nr [...]. Projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia (ZUDP, Wojewódzki Konserwator Zabytków). Inwestor posiada prawo do dysponowania działką na cele budowlane. Usytuowanie obiektu jest zgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. Odpowiadając na zarzut dotyczący niezachowania odpowiedniej odległości projektowanej rozbudowy istniejącej altany od sieci uzbrojenia terenu przechodzącej przez działkę inwestora, uznał go za nieuzasadniony ze względu na pozytywną opinie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w R. jak i akceptację dysponenta sieci tj. Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w R. z dnia 10 maja 1996 r. na rozbudowę wspomnianej altany w odległości 4,00 m od kanału 0 800/1200 mm i 1,80 m od kanału 0 200 mm. Odległości te zostały zachowane. Jeśli chodzi o zarzut niezgodności projektu architektoniczno-budowlanego stanowiącego integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami § 72 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., dotyczący wysokości pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi to wyjaśniono, że zgodnie z tym przepisem pomieszczenia mieszkalne w budynkach jednorodzinnych winny posiadać minimalną wysokość w świetle 2,50 m. W projekcie architektoniczno-budowlanym nastąpiła zmiana przeznaczenia pomieszczenia (nie posiadającego wymaganej wysokości) na pomieszczenie garderoby (pomieszczenie niemieszkalne) i w związku z powyższym projekt został dostosowany do zgodności z § 72 wspomnianych warunków technicznych. O przeznaczeniu poszczególnych pomieszczeń we własnym budynku decyduje inwestor wraz z projektantem i służby architektoniczno-budowlane nie mają podstaw do ingerencji, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Zgodnie z ustaleniami art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ może badać jedynie zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie wynikającym z art. 5 tegoż prawa. Z wypisów z ewidencji gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntu znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji wynika, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia Państwu C. pozwolenia na budowę brali udział właściciele działek sąsiednich będących stronami w tym postępowaniu. Niemniej jednak rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym stwierdzono, że Prezydent Miasta podejmując zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Jak ustalono, na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki (działka nr 65/2 obr. [...]) istnieje obiekt budowlany (garaż blaszany), w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki i rozbiórka ta do chwili obecnej nie została wykonana. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2001 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił Państwu C. wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki przedmiotowego garażu. W związku z powyższym w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z ustaleniami wspomnianego artykułu organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Bez znaczenia jest fakt, czy nakaz rozbiórki został wydany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. czy 1994 r. Po dokonaniu rozbiórki ww. garażu inwestorzy będą mogli wystąpić do organu I instancji z ponownym wnioskiem o udzielenie pozwolenie na rozbudowę wspomnianej altany z przeznaczeniem jej na budynek mieszkalny. Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli M. i A. C. i zarzucając aktowi niezgodność z prawem domagali się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że jedynym powodem dla którego uchylono decyzję organu I instancji jest fakt, że na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki 65/2 istnieje obiekt budowlany (garaż blaszany) w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, który do chwili obecnej nie został wykonany. Wszystkie pozostałe zarzuty wniesione przez Biuro Gospodarki Mieniem Miasta R. oraz A. S. okazały się bezpodstawne. Ze stanowiskiem Wojewody skarżący nie zgadzają się gdyż jest dla nich bardzo krzywdzące i niezgodne ze stanem faktycznym". Skarżący uzyskali odroczenie rozbiórki zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2002 r. W dniu 27 lutego 2002 r. przedłożyli organowi II instancji tę decyzję. Decyzji tej organ II instancji nie wziął pod uwagę, ani też nie ustosunkował się do niej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie podtrzymał odroczenie rozbiórki z jednoczesnym wyznaczeniem jej terminu do dnia 4 kwietnia 2007 r. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Organ II instancji uznał, że względy gospodarcze przemawiają za celowością wykorzystania przedmiotowego blaszaka, jako magazynu służącego do prowadzenia rozbudowy altany na budynek mieszkalny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Odroczenie decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2000 r. rozbiórki wspomnianego garażu do dnia 4 kwietnia 2007 r. i zezwolenie na czasowe wykorzystywanie go jako magazynu nie jest równoznaczne z zalegalizowaniem popełnionej samowoli budowlanej, lecz jedynie odroczeniem rozbiórki na określony czas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc, niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Stan sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco. M. i A. C. domagali się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej altany z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny wraz ze skróceniem istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr 65/2, obr. [...] położonej w R. przy ul. P. Decyzją z [...] lutego 2001 r., Nr [...] Prezydent Miasta - uznając, że inwestorzy spełnili przesłanki określone w art. 32 - 35 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. - uwzględnił wniosek. Wojewoda [...] rozpatrując odwołania od decyzji organu I instancji uchylił zaskarżony akt w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ ten stwierdził, że na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki (działka nr 65/2 obr. [...]) istnieje obiekt budowlany (garaż blaszany), w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Rozbiórka ta do chwili obecnej nie została wykonana. Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, przy czym bez znaczenia jest fakt, czy nakaz rozbiórki został wydany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. czy 1994 r. Skarżący kwestionują takie stanowisko organu architektoniczno-budowlanego wskazując w pierwszej kolejności na jego krzywdzący charakter, a w drugiej na ostateczną decyzję organu nadzoru budowlanego, którą odroczono rozbiórkę przedmiotowego obiektu do dnia 4 kwietnia 2007 r. Organy obu instancji w tej sprawie uznały, że względy gospodarcze przemawiają za celowością wykorzystania przedmiotowego blaszaka, jako magazynu służącego do prowadzenia rozbudowy altany na budynek mieszkalny. Tak więc kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje okoliczność, czy z uwagi na wskazaną wyżej sytuację w sprawie ma zastosowanie przepis art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Chcąc rozstrzygnąć powyższy problem należałoby w pierwszej kolejności odwołać się do literalnego brzmienia powołanego przepisu. Stanowi on, że : "Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki". Przepis ten w swoim brzmieniu jest bardzo jednoznaczny. Nakłada on na właściwy organ obowiązek wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, kiedy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Przepis ten dotyczy zarówno obiektów, których nakaz rozbiórki orzeczono pod rządami prawa budowlanego z 1974 r., jak i prawa budowlanego z 1994 r. Bez znaczenia dla zrealizowania przesłanek z tego przepisu pozostaje okoliczność ewentualnego odroczenia rozbiórki przedmiotowego garażu w trybie przepisu art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepis art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane mówi o obiekcie budowlanym, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, a kwestia ewentualnego uzyskania odroczenia w tej materii nie ma znaczenia. Za dokonaną przez Sąd interpretacją powołanego przepisu przemawia jego wykładnia literalna. Przemawia za nią również wykładnia celowościowa tego przepisu. Ma on na celu wymuszenie na sprawcy samowoli budowlanej wykonania orzeczonej rozbiórki, uniemożliwiając do tego czasu wydanie pozwolenia na budowę. Wyjęcie spod dyspozycji tego przepisu sytuacji, kiedy odroczono nakaz rozbiórki czyniłoby w tym zakresie powołany przepis martwym. Poza tym koncepcja skarżących zmierza w zasadzie do obejścia wskazanego przepisu ustawy. Dodać należy, że decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego pochodzi z [...] października 1994 r., a inwestorzy nie zastosowali się do niej mimo upływu długiego okresu czasu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy inaczej nie stanowią. Jak widać powołany przepis, jako jedyne kryterium (poza przypadkami wskazanymi w ustawach) wskazuje kryterium zgodności kontrolowanego aktu z prawem. Tak więc poza zainteresowaniem sądu pozostają kryteria celowościowe, czy kryteria współżycia społecznego. Stąd też nie może się kierować Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę subiektywnym poczuciem krzywdy ze strony skarżącego. Przyczyny braku wpływu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2000 r. o odroczeniu rozbiórki garażu do dnia 4 kwietnia 2007 r. i zezwolenie na czasowe wykorzystywanie go jako magazynu, na prawidłowość decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, wskazano wyżej. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o odroczenie rozprawy do czasu rozpoznania sprawy SA/Rz 894/02 dotyczącej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2000 r. o odroczeniu rozbiórki garażu do dnia 4 kwietnia 2007 r. i zezwolenie na czasowe wykorzystywanie go jako magazynu. Rozstrzygnięcie tamtej sprawy nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Treść przepisu, art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie uzależnia w żadnym zakresie jego zastosowania od ewentualnego odroczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Dodać należałoby, że Sąd badając sprawę w zakresie określonym przepisem art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził, że organ II instancji wskazał wadliwą podstawę swojego rozstrzygnięcia. Wskazał on mianowicie między innymi na przepis art. 138 § 2 Kpa, który stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rzeczywistą podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przewidujący dla organu II instancji możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy. Wskazane uchybienie nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, bowiem nie ma ono wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.