SA/Rz 790/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku Nr. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 kpa , oraz art. 37 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, póz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. - Dz.U. Nr 106 z 2000 r. póz. 1126 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania W. L., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego /budynku gospodarczego/ usytuowanego na działce nr 132 położonej w J. skierowanego do M. L. i orzekł o nakazie w/w obiektu kierując ten nakaz do W. L. jako właściciela i inwestora w/w obiektu budowlanego. W uzasadnieniu zostało wyjaśnione, że organ I instancji ustalił, że na działce r 132 obr [...] położonej w J. własności W. L. w 1992 roku został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia tymczasowy budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej, wypełniony płytami wiórowymi , pokryty blachą ocynkowaną, o wymiarach 5,50 x 2,70 m, ustawiony na płytach betonowych w odległości 0,70 m od granicy działki nr 133. W/w obiekt został wybudowany przed 1.01.1995 r - w czasie jego budowy obowiązywały przepisy prawa budowlanego z 1974 r. natomiast odnośnie lokalizacji obiektu - przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 82). Stwierdził również, że zalegalizowanie w/w obiektu nie jest możliwe, gdyż usytuowanie jego narusza wymogi § 14 w/w rozporządzenia. W/w ustalenia stanowiły podstawę do wydania nakazu rozbiórki stosownie do art. 37ust.1 pkt 2 ustawy prawa budowlanego z 1974 roku który to nakaz został skierowany do M. L. Od odwołaniu do Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego W. L. domagał się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż w jego ocenie decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. Obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki jest obiektem tymczasowym na posadowienie którego nie było wymagane pozwolenia ani zgłoszenie, nadto jest możliwość prawna jego legalizacji , której to alternatywy organ nie uwzględnił. Organ odwoławczy nie uwzględni odwołania i wyjaśnił , że materiał aktowy sprawy wskazuje , że sporny obiekt budowlany został wybudowany przed 1stycznia 1995 roku bez wymaganego pozwolenia budowlanego i ta okoliczność jest niesporna . Zlokalizowany został w odległości ok. 4,45 m od istniejącego wcześniej budynku mieszkalnego o drewnianych ścianach. Wymagana odległość pomiędzy budynkami o ścianach z materiałów palnych i pokryciu niepalnym wynosić 15,0 m. / § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 póz. 82). W tym stanie faktycznym sprawy w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił ,iż obiekt ten powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, co w konsekwencji uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 37 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 -Prawo budowlane. Ponieważ organ I instancji błędnie skierował nakaz rozbiórki do M. L. zamiast do W. L., który cały czas uczestniczył w całym postępowaniu administracyjnym, dlatego też organ odwoławczy dokonał weryfikacji orzeczenia w tym zakresie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji jako niezgodnej z prawem. Zarzucił błędną kwalifikację obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki, oraz brak konsekwencji organu w uzasadnieniu decyzji we wskazaniu konieczności uzyskania zamiennie raz pozwolenia a raz zgłoszenia co czyni decyzję wadliwą wobec niespełnienia wymogu z art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/ Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/. Przedmiotem skargi jest decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wydana w trybie 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo budowlane/ Dz.U z 1974 r Nr 38 poz. 229 ze zm/ W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że zaistniały stan faktyczny należy odnieść do przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo budowlane/ Dz.U z 1974 r Nr 38 poz. 229 ze zm/ zwana dalej ustawą oraz przepisów wykonawczych obowiązujących pod rządem tej ustawy tj. Rozrządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r w sprawie warunków , jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U z 1980 r Nr 17 poz. 62 ze zm/ zwany dalej rozporządzeniem. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt , że sporny obiekt budowlany tj. budynek gospodarczy został posadowiony na działce nr ewid. 132 położonej w J. własności W. L. przed dniem 1 stycznia 1995 roku bez wymaganego prawem pozwolenia . Kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy prawidłowo zastosowały rygor z art. 37 ust. 1 pkt 2 czy też mogły w trybie art. 41 zalegalizować sporny obiekt budowlany. Należy przy tym wskazać, że dopiero wykluczenia zastosowania art. 37 daje podstawę do zastosowania przepisów o legalizacji / art. 40 ustawy/ Warunkiem nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy jest wykazanie łącze 2 przesłanek a to; 1/ naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2/ powołanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych dla otoczenia W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organy orzekające w sprawie przyjęły, iż zachodzą przesłanki z pkt 2 zdania pierwsze art. 37 ustawy W ocenie Sądu jest to prawidłowa kwalifikacja prawna gdyż materiał aktowy sprawy wskazuje , że z naruszeniem art., 28 ustawy nie zostały zachowane wymagane odległości o jakich mowa w § 12 ust.1 i 14 rozporządzenia . Zgodnie z w/w przepisami rozporządzenia wymagana odległość budynku gospodarczego od granicy działki wynosi 4 metry może być zmniejszona do 3 metrów jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych, natomiast wymagana odległość między budynkami niezabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego co najmniej 15 metrów. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania odległość spornego obiektu od granicy działki wynosi 0.70 cm, natomiast odległość między budynkami o ścianach z materiałów palnych i pokryciu niepalnym wynosi 4,45 metra Niezachowanie w/w odległości organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły, że sporny obiekt stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia co w konsekwencji uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki tym samym wyklucza możliwość jego legalizacji. Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie błędnej kwalifikacji w/w obiektu stwierdzić należy , że zarzut ten jest chybiony gdyż zarówno na budowę obiektu tymczasowego jak i stałego wymagane jest pozwolenie budowlane. Art. 2 wymienionej ustawy przez obiekt budowlany rozumie zarówno stałe jak i tymczasowe budynki na posadowienie których zgodnie z art. 28 tej ustawy wymagane jest pozwolenie budowlane Stwierdzić zatem należy , że całokształt przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w związku z tym Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako nieuzasadnioną.