SA/Rz 961/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 961/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Spółki A. w M. na zamierzenie inwestycyjne p.n. budowa linii kablowej 15KVR5 w M. przy ulicach W., Wo., P. i W. P.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podyktowane było poprawnym przyjęciem przez Prezydenta Miasta [...] niezgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym. Zdaniem organów Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w § 13 odnoszącym się do zasad zasilania terenu Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w energię elektryczną w sposób jednoznaczny wskazuje, "że zasilanie takie może odbywać się z sieci elektrycznych, kablowych 6 i 15KV, dla których źródło zasilania stanowią: główna Stacja Zasilająca GSZ-110/15KV, stacja E1 110/6KV i elektrociepłowni EC6KV. Takie ustalenia planu wyłączają możliwość zasilania obiektów wewnątrz strefy ze źródeł zewnętrznych, dlatego też wnioskodawca, Spółka A., nie może domagać się ustalenia zasilania ze źródła poza strefą, a to oznacza, że jej wniosek o ustalenie warunków dla budowy linii kablowej 15KV przebiegającej w sposób wskazany na załączniku przez przyszłego inwestora pozostaje w sprzeczności z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 15, z 1999 r., poz. 139 ze zm./.Niezgodność zamiaru inwestycyjnego z ustaleniami planu musi wiązać się z odmową ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] nie zgodziła się spółka A. Spółka z o. o. z siedzibą w M., ul. W. P., która zaskarżyła decyzję do NSA OZ w Rzeszowie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organy w swoich rozstrzygnięciach dopuściły się naruszenia przepisów prawa, zwłaszcza art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż z § 13 planu miejscowego dla Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] nie wynika, aby ustalony został zakaz zasilania obiektów z innych źródeł niż wskazane. Wymienione w tym przepisie źródła zasilania w energię elektryczną przywołane zostały jako możliwe ale nie wyłączne, gdyż zapisy planu nigdzie nie wprowadzają zakazu korzystania przez potencjalnych użytkowników działających w strefie z zewnętrznych źródeł jako alternatywnych do wymienionych w planie. Strona skarżąca wskazała, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie nie budzi wątpliwości, że odmowa ustalenia warunków wynikać może tylko z nią budzących wątpliwości zakazów określanych w planie. Brak takich zakazów nie daje podstaw do negatywnego orzekania, zwłaszcza, że zamiar strony skarżącej polegający na budowie linii energetycznej do źródeł zewnętrznego zasilania podyktowany jest względami ekonomicznymi tzn. możliwością uzyskania tańszej energii elektrycznej na zewnątrz strefy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Spółki A., gdyż skarga złożona do NSA OZ w Rzeszowie nie została rozpoznaną przez ten Sąd do dnia 1 stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach sprawy badając zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w kontekście przysługującej Sądowi kompetencji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jako naruszająca prawo i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2002 r. podlegają uchyleniu, co oznacza, że skargę należało uwzględnić. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja obejmuje m. in. działkę nr 110 będącą własnością J. G., gdyż projektowany przebieg inwestycji odnosi się do wskazanej działki. W aktach sprawy zalega decyzja organu II instancji z adnotacją, że nie została doręczona stronie z powodu jej śmierci. Z oświadczenia spadkobierców po J. G. wynika, że zmarł on dnia 13 lutego 1992 r., zatem w chwili wydania decyzji przez organ I i II instancji J. G. nie żył, co oznacza, że nie mógł być stroną toczącego się postępowania. Stroną postępowania powinni być spadkobiercy J. G. i oni powinni wziąć udział w toczącym się postępowaniu z wniosku Spółki A. Brak udziału w postępowaniu tych osób jest przesłanką do wznowienia postępowania, a to oznacza, że Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji jest zobowiązany skargę uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) prawa o p.s.a. Sąd zwraca uwagę także na to, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma ukazywać przebieg projektowanej inwestycji na załączniku graficznym, a załącznik graficzny jest integralną częścią decyzji. zaskarżona decyzja nie posiada załącznika graficznego. Brak taki jest naruszeniem art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zauważa także, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym organ orzekający w sposób niedopuszczalny na wnioskodawcę przerzucił obowiązek doręczania dokumentów niezbędnych do ustalenia stron postępowania /wypisów z ewidencji gruntów/. Praktyka taka narusza prawo, gdyż określenie i ustalenie stron jest obowiązkiem organu, zatem organ ma podejmować działanie, które ustalą katalog stron postępowania, gdyż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do obciążenia takim obowiązkiem wnioskodawcy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie materialnym Sąd stwierdza, że decyzja ta i decyzja organu I instancji naruszają art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepisy obowiązującego w dniu wydania decyzji planu nie dawały podstaw do stwierdzenia, że zamiar skarżącego jest sprzeczny z planem. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.