SAB/Rz 24/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i Z. B. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie uregulowania stanu prawnego nieruchomości -postanawia- skargę odrzucić. Wnioskiem z dnia 13.02.2003 r. o ustalenie stanu prawnego nieruchomości położonej w D. - powiat [...] zwrócili się do Starosty [...] skarżący S. i Z. B. W dniu [...] marca 2003 r. Starosta wydał decyzję, w której orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie; w wyniku wniesionego odwołania została ona utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., zaskarżoną następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. W złożonej skardze pełnomocnik skarżących podniósł zarzut bezczynności organu administracji państwowej, co skutkowało wydzieleniem w toku postępowania sądowego sprawy skargi na decyzję Wojewody do odrębnego rozpoznania (sygn. akt SA/Rz 1009/03). Pełnomocnik skarżących wzywany do nadesłania informacji w zakresie sprecyzowania organu, którego bezczynności dotyczy wniesiona przez niego skarga oświadczył, iż dotyczy ona zarówno bezczynności Starosty na wniosek wnioskodawców z dnia 13 lutego 2003 r. (będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania), jak i "bezczynności Wojewody w trybie odwoławczym od decyzji" wydanej przez starostę (postępowanie odrębne). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako przedwczesna podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - określanej dalej jako p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w § 2 pkt 1 - 4 tego artykułu. Do skargi na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z nich - w myśl art. 52 § 1 p.s.a. - jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w myśl którego na niezałatwienie sprawy w kodeksowo określonych terminach służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu do sądu konieczne jest uprzednie zastosowanie trybu, o którym mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie organem pierwszoinstancyjnym był Starosta, a więc przed wniesieniem skargi na bezczynność należało wnieść zażalenie do Wojewody. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Starosty bezpośrednio do Sądu z pominięciem trybu zażaleniowego, to nastąpiło to z naruszeniem przepisów postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest przedwczesna z uwagi na jej wniesie przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd z uwagi na niewyczerpanie ustawowego trybu postępowania skutkującego niedopuszczalnością skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.