SAB/Rz 27/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska (del.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w przedmiocie pobicia ucznia postanawia odrzucić skargę. SAB/Rz 27/03 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A. S. jest bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w przedmiocie "załatwienia wniosku z dnia 23 stycznia 2003r. w sprawie pobicia syna przez ucznia tejże Szkoły". Uzasadniając skargę A. S. podał, że w dniu 23 stycznia 2003r. skierował do Dyrektora Zespołu Szkół [...] wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie pobicia syna przez ucznia tejże szkoły i mimo upływu obowiązującego terminu Dyrektor nie wszczął w tej sprawie postępowania według obowiązujących procedur i nie udzielił żadnej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół [...], dowodząc jej bezzasadności podkreślił, że sprawę wszechstronnie i bez zbędnej zwłoki wyjaśnił oraz w oparciu o uchwałę Rady Pedagogicznej – w posiedzeniu której uczestniczyła m. in. J. S. (małżonka skarżącego) – podjął w dniu 12 lutego 2003r. decyzję o skreśleniu ucznia M. S. (syna skarżącego) z listy uczniów Technikum [...] oraz o ukaraniu karą nagany uczniów Ł. T. i B. B. W/w decyzję odebrała osobiście (za potwierdzeniem) J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym określone w pkt 2 i 3, oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresem administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide T. Woś: "Postępowanie sądowo-administracyjne". Wyd. Prawnicze PWN Warszawa 1996, str. 62-63). Celem skargi na bezczynność jest więc wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań określonych w cyt. wyżej przepisach i wobec tego skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Przed wniesieniem skargi skarżący obowiązany jest wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 K.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że Dyrektor Zespołu Szkół [...] w dniu 23 stycznia 2003r. podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia zdarzenia opisanego w piśmie skarżącego i o których został zawiadomiony również przez uczniów szkoły (w dniu 23 stycznia 2003r.). Z tej też daty pochodzą znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia uczniów będących świadkami, jak również uczestnikami zdarzenia w dniu 22 stycznia 2003r. W dniu 11 lutego 2003r. odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Rady Pedagogicznej (zwołane przez Dyrektora Szkoły) w sprawie "oceny postępowania uczniów M. S., Ł. T. i B. B. w dniu 22 stycznia 2003r.", w którym uczestniczyła J. S., rodzice innych uczniów oraz świadkowie zdarzenia. Z protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej wynika, że stronom zapewniono możliwość składania wyjaśnień, zadawania pytań – odnotowane w nim zostało m. innymi wystąpienie J. S. – a także wysłuchani zostali uczniowie Ł. T. i B. B., a M. S. "odmówił wystąpienia przed radą pedagogiczną". Rada Pedagogiczna podjęła uchwałę o skreśleniu M. S. z listy uczniów Technikum [...], a także o pozostawieniu uczniów Ł. T. i B. B. w Szkole oraz pozostawieniu ich ukarania Dyrektorowi zgodnie ze Statutem Szkoły, a na ich ogłoszenie – jak wynika z treści protokołu – nie przybył "rodzic ucznia S.". Dyrektor Szkoły zasięgnął również opinii Samorządu Uczniowskiego Zespołu Szkół [...] która znajduje się w aktach sprawy i wynika z niej, że M. S. "drastycznie naruszył przepisy § 27 pkt 4 lit. b i d Statutu Szkoły". Z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1996r. Nr 67, poz. 329 ze zm.) wynika, że dyrektor szkoły może w drodze decyzji skreślić ucznia z listy uczniów w przypadkach określonych w statucie szkoły, a skreślenie to następuje na podstawie uchwały rady pedagogicznej po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. W dniu [...] lutego 2003r., jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Zespołu Szkół [...] na podstawie Uchwały Rady Pedagogicznej tej Szkoły z dnia 11 lutego 2003r. i po zasięgnięciu opinii Samorządu Uczniowskiego podjął uchwałę o skreśleniu M . S. z listy uczniów Technikum [...], zaś wobec uczniów Ł. T. i B. B. decyzje o wymierzeniu kary nagany. W/w decyzję z dnia [...] lutego 2003r. odebrała osobiście J. S. (czytelny podpis widnieje na kserokopii decyzji znajdującej się w aktach sprawy). Z tego, co wyżej naprowadzono, wynika jednoznacznie i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że Dyrektor Zespołu Szkół [...] przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów cyt. ustawy o oświacie i zakończył go wydaniem w terminie decyzji (o skreśleniu z listy uczniów, o wymierzeniu kary nagany). W rezultacie nie może być mowy o jego bezczynności. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 12 71) skarga, jako niedopuszczalna z innych przyczyn, została odrzucona.