SAB/Rz 59/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący: asesor Ewa Jolanta Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym skargi C. J. na bezczynność Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie niewydania decyzji o odszkodowaniu postanawia umorzyć postępowanie sądowadministracyjne SAB/Rz 59/03 UZASADNIENIE W dniu 17 grudnia 2004 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wpłynęła skarga Cz. J. na bezczynności Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie nie wydania orzeczenia o odszkodowaniu za błędne działanie urzędu w sprawie rozpoznawanej z wniosku skarżącego. Organ udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał, iż w dniu [...] lutego 2004 roku wydał decyzję, którą spełnił żądanie skarżącego i rozpoznał jego wniosek w przedmiocie odszkodowania. Na potwierdzenie powyższego faktu przesłał odpis decyzji z dnia [...] lutego 2004 roku, Nr [...] oraz potwierdzenie jej odbioru przez skarżącego. Sąd zważył, co następuje. Kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na ich bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.s.a. Jednakże przedmiotem skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działanie w określonej przez przepisy prawa formie i terminie. Brak działań lub też ich podjęcie jednakże nie załatwienie sprawy w terminie uprawnia stronę postępowania administracyjnego do wniesienia skargi na bezczynność organu. Nie ulega wątpliwości, iż w dniu wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie tj. w dniu 17 grudniu 2003 roku Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych dopuścił się bezczynności nie rozpoznając merytorycznie wniosku skarżącego o wypłatę odszkodowania. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzji z dnia [...] maja 2003 roku, nr [...], w którym zawarto żądanie wydania orzeczenia o odszkodowaniu. Wniosek powyższy wpłynął do organu w dniu 21 lipca 2003 roku. Z kolei w dniu 24 października 2003 roku do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wpłynęło wniosek o przyśpieszenia postępowania, w którym skarżący ponownie zażądał wydania orzeczenia o odszkodowaniu. Wobec powyższego w dniu 17 grudnia 2003 roku zachodziły podstawy do wniesienia do sądu administracyjnego skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 P.s.a.. Kierownik Urzędów ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w dniu [...] lutego 2004 roku wydał decyzję rozstrzygająca wniosek C. J. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 lutego 2004 roku. Tym samym należy przyjąć, iż sprawa odszkodowania została, co prawda już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, jednakże rozstrzygnięta. Czyni to postępowanie przed sądem administracyjnym bezprzedmiotowym, bowiem organ dokonał czynności, do której był zobowiązany przez przepisy prawa. Bezprzedmiotowość ta wynika ze specyfiki przedmiotu skargi na bezczynność. Kontrola Sądu ogranicza się w tym wypadku do ustalenia dwóch podstawowych przesłanek, a mianowicie czy organ administracji był na podstawie przepisów prawa obowiązany do podjęcia określonych czynności ewentualnie, czy sprawa została załatwiona w ustawowym terminie. Jeżeli sąd stwierdzi, iż organ pozostaje bezczynnym, uznając skargę za zasadną może zobowiązać organ do określonych działań, zakreślając jednocześnie termin do ich podjęcia. W rozpoznawanej sprawie możliwości takiej nie ma, bowiem jak już zaznaczono uprzednio organ wydał rozstrzygnięcie. Należy zwrócić uwagę, iż rozpoznając skargę na bezczynność w wypadku wydania rozstrzygnięcia przez organ po wniesieniu skargi ale przed jej rozpoznaniem przez Sąd, rozstrzygnięcie taki nie może być przedmiotem kontroli Sądu w ramach postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargę na bezczynność. Rozstrzygnięcie takie podlega kontroli, jednakże zainicjować ją może skarga wniesiona przez stronę w o oparciu o podstawy wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.s.a. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 postanowił jak w sentencji.