SAB/Rz 61/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. w sprawie bezczynności Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie doręczenia decyzji o zezwolenie na wejście w teren -postanawia- skargę odrzucić SAB/Rz 61/03 U z a s a d n i e n i e Skargą z dnia 20 grudnia 2003 r. S. P. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, OZ w Rzeszowie zaskarżając bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na nie doręczeniu skarżącej decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., [...] o zezwoleniu na wejście w teren. Skarżąca podniosła w skardze, że niedoręczenie decyzji pozbawiło ją możliwości wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej do NSA OZ w Rzeszowie, bowiem skarga ta nie została rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Rozpoznając skargę Sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami w niej sformułowanymi, ale załatwia sprawę w jej granicach. Odnosząc się do treści skargi Sąd stwierdza, że stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne obejmują kontrolą działalność organów administracji publicznej w sprawach wyraźnie wskazanych w art. 3 § 2 ustawy. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile sprawa objęta skargą podlega kontroli Sądu. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd przedmiotem skargi jest niedoręczenie skarżącej decyzji i na tej podstawie twierdzenie, że organ wydający decyzję dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 37 k.p.a. Analiza akt sprawy nie pozwala przyjąć takiego twierdzenia. W aktach znajduje się pismo Wojewody [...] z dnia 15.10.2003 r., [...], które pomimo braku formy postanowienia jest rozstrzygnięciem w sprawie. Wojewoda stwierdza w nim, że zażalenie skarżącej na niedziałania Prezydenta Miasta [...] jest niesłuszne, gdyż doręczenie decyzji nie jest sprawą co do której może być wykorzystany tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Sąd taki pogląd podziela i mimo tego, że uznaje pismo Wojewody [...] z 15.10.2003 r. za rozstrzygnięcie zażalenia, a w konsekwencji za wyczerpanie trybu dla art. 37 k.p.a., to nie może uznać skargi za dopuszczalną w rozumieniu obowiązujących przepisów. Art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że stronie służy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w ustawie. Oznacza to, że bezczynność organu może odnosić się do niewydania rozstrzygnięcia /braku wydania decyzji czy postanowienia/. Bezczynność ta nie może być wiązana z czynnościami faktycznymi np. wydaniem /doręczeniem/ decyzji lub innego dokumentu. Skarga odnosi się nie do wydania rozstrzygnięcia ale doręczenia dokumentu decyzji. W takim zakresie skarga jest niedopuszczalna w trybie i na zasadach określonych w art. 37 § 1 k.p.a. Konsekwencją takiego stanu jest to, że skarga taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ podlega odrzuceniu. Z tych więc powodów postanowiono jak na wstępie.