I SA/Sz 100/14

Dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia w drodze darowizny środków pieniężnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie [..] zł z tytułu nabycia w drodze darowizny środków pieniężnych w łącznej kwocie [...] zł otrzymanych w 2011 r. od W. Ż. Jednocześnie, w ww. piśmie, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadniając ww. wniosek wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest znaczną kwotą, jaka pozostaje do zapłacenia. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 14 stycznia 2014 r., znak: [...] nie odniósł się do zasadności przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczająca sama wzmianka o znacznej wysokości zobowiązania podatkowego. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji Skarżącemu grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd stwierdza, że Skarżący nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek zawartych w ww. przepisie. Ponadto podkreślić należy, że wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że wyrządzona może zostać znaczna szkoda lub spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla Skarżącego. Podkreślić należy, że to Skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Ponadto wskazać należy, że na etapie rozstrzygania o zasadności udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej Sąd nie oceniał merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.