I SA/Sz 1000/11

Dnia 4 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 4 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za III kwartał 2009 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. M. , pismem z dnia 25 października 2011 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. o Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., Nr [...] , którą określono D. G. w podatku od towarów i usług za III kwartał 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy strony w wysokości [...] zł. Jednocześnie, we wskazanym piśmie, skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Uzasadniając swoje żądanie, D. M. wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do zatoru finansowego funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącego, który zatrudnia 10 pracowników. Wnioskodawca podniósł, że od czasu powstania jego firmy, zawsze uiszczał bieżące należności podatkowe i nie miał zaległości. Z kolei zaistniała sytuacja nie powstała ze złej woli skarżącego, lecz z trudności obiektywnych. Skarżący nie dysponuje środkami finansowymi na wykonanie przedmiotowej decyzji i pokrycie zaległości w Urzędzie Skarbowym, środki te zostaną dopiero wygenerowane w wyniku prowadzonej działalności. Skarżący podkreślił, że nie leży w interesie Skarbu Państwa niszczenie dobrze prosperującego przedsiębiorstwa, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji może do tego doprowadzić, przez pozbawienie skarżącego środków na materiały budowlane, paliwo, płace dla pracowników itd. W tym wypadku interes strony mocno koresponduje z interesem publicznym, a wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie doprowadzi do strat Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek, obejmującym jedynie dwie okoliczności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie bada natomiast poprawności zaskarżonego aktu, gdyż oparcie rozstrzygnięcia w zakresie ochrony tymczasowej na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności budzących obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek, D. M. wskazał, że prowadzi przedsiębiorstwo zatrudniające 10 osób (co potwierdza załączona do wniosku lista obecności pracowników za miesiąc wrzesień 2011 r.) i nie posiada środków na uregulowanie należności wskazanej w zaskarżonym akcie, a wykonanie tego aktu doprowadzi do zatoru finansowego przedsiębiorstwa skarżącego, pozbawiając go środków na materiały budowlane, paliwo, płace dla pracowników itd. W tym miejscy stwierdzić należy, że sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tej należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto wskazania wymaga, że wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów zawierających informacje o jego zasobach finansowych i majątku, wykazu ciążących na nim zobowiązań, czy analiz, z których wynikałoby, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. spowodowałoby istotne zaburzenie w działalności prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Załączona do skargi deklaracja VAT-7K za I kwartał 2011 r. wraz z zestawieniem wymogu tego nie spełnia, gdyż nie obrazuje aktualnej sytuacji przedsiębiorstwa strony. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.