I SA/Sz 1005/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E M na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 19 listopada 2010 r. ( data nadania) E M, zamieszkała w Norwegii wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze E M nie wskazała adresu do doręczeń w kraju, nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce lub pełnomocnika do prowadzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 299 § 1 p.p.s.a., sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. wezwał Skarżącą do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 17 lutego 2011 r. (k. 32). W terminie dwóch miesięcy, tj. do dnia 18 kwietnia 2011 r., ani dotychczas, Skarżąca nie wykonała powyższego wezwania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 299 § 2 p.p.s.a.