I SA/Sz 1012/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. S. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyników procedury odwoławczej dotyczącej negatywnej oceny projektu zgłoszonego do konkursu nr RPOWZ/1./1.3/2010/1 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 oddala skargę. W dniu 19 maja 2010 r. skarżący B S prowadzący działalność gospodarczą pod firmą[...] ", złożył w[...] , w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego (RPO) W Z na lata 2007-2013, wniosek o dofinansowanie (nr[...] ) pod tytułem: "Uruchomienie produkcji prefabrykowanych domów pasywnych w technologii lekkiego szkieletu drewnianego, poprzez zakup innowacyjnego parku maszynowego oraz modernizację hali produkcyjnej". Pismem z dnia 18 października 2010 r. Dyrektor Wydziału Wdrażania RPO poinformował skarżącego, że jego projekt, który został poddany ocenie środowiskowej prowadzonej przez Zespół do spraw oceny środowiskowej w ramach Komisji Oceniającej Projekty, oceniono negatywnie, bowiem, w ocenie Komisji, nie spełniał on kryterium "Zgodności projektu z wymogami prawa". W związku z powyższym projekt ten został odrzucony i wyłączony z dalszej procedury ubiegania się o dofinansowanie. W uzasadnieniu udzielonej informacji Dyrektor Programu Wdrażania RPO opisał procedurę oceniania projektów, a następnie, przedstawiając stanowiska ekspertów oceniających projekt, wskazał, że przedmiotowy projekt został zakwalifikowany niewłaściwie do grupy IV zamiast do grupy II. W ocenie ekspertów, przedsięwzięcie związane z uruchomieniem linii produkcyjnej i zakupem urządzeń do obróbki drewna znajduje się w grupie II i na podstawie § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wymagało przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko (OOŚ). Eksperci stwierdzili brak obowiązkowych załączników, tj. postanowienia w sprawie obowiązku sporządzenia raportu lub postanowienia o braku takiego obowiązku oraz zobowiązania wnioskodawcy do złożenia innych obligatoryjnych załączników. Z uwagi na brak ww. postanowienia, w pytaniach 5,6,7 i 9 Karty oceny, nie wpisano oceny. W proteście na ocenę odrzucającą projekt skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie zgodności projektu z kryteriami oceny. W jego ocenie, eksperci niesłusznie uznali, iż przedsięwzięcie należało zakwalifikować, jako należące do grupy II przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w tym zakresie powołał się na decyzję Prezydenta Miasta S S z 18 marca 2010r., o nr[...] , orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia: produkcja prefabrykowanych domów w technologii lekkiego szkieletu drewnianego poprzez zakup innowacyjnego parku maszynowego oraz modernizację hali produkcyjnej przy ul. [...] w S S w której wskazano, że: - planowane przedsięwzięcia nie jest zaliczane do żadnej z grup przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministra z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, - nie jest ujęte w załączniku I lub II dyrektywy Rady z 27 czerwca 1985 r. Nr 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, - nie oddziałuje znacząco na tereny związane z ochroną obszaru N. 2000. Ponadto, wnioskodawca wskazał, iż w razie uznania, iż eksperci prawidłowo zakwalifikowali przedsięwzięcie do grupy II to ocena taka pozostaje bez wpływu na prawidłowość umorzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, bowiem przedsięwzięcia "mogą", a zatem nie muszą wymagać ww. oceny. Strona podniosła też, że w § 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. ustawodawca wymienia przedsięwzięcia, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem jego sporządzenie nie jest obligatoryjne. B S zarzucił również, że eksperci, z naruszeniem Wytycznych, nie pozwolili na poprawienie dokumentacji środowiskowej, pomimo, iż błędy w dokumentacji były niezależne od strony. Ponadto, wnioskodawca podniósł, że ewentualne zastrzeżenia co do rozstrzygnięcia P. M. S. S. nie mogą go obciążać albowiem nie miał on wpływu na treść decyzji wydanej przez ww. organ. Wydział Zarządzania RPO W Z stwierdził brak przesłanek do uznania, że ocena środowiskowa wniosku została przeprowadzona w sposób niewłaściwy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w ocenie organu pierwszej instancji. Po opisaniu celu i przedmiotu rozpatrzenia protestu oraz po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ II instancji przeprowadził analizę przedsięwzięcia i wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność czy planowane przedsięwzięcie należy zakwalifikować do kategorii wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ dodał, że przynależność ta nie była badana w decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Organ nie zgodził się ze stroną, która podała, że w ramach planowanej działalności nie będzie miała miejsca obróbka drewna, gdyż wnioskodawca będzie korzystał z drewna już obrobionego, bowiem z opisu projektu zawartego we wniosku i Biznes planie wynika, że drewno będzie poddawane dalszej obróbce w procesie produkcji domów w technologii szkieletu drewnianego. O powyższym świadczy m.in. to, że w ramach nowej linii produkcyjnej funkcjonować ma wieloosiowe centrum obróbcze do belek, stół ciesielski do montażu szkieletów drewnianych, zestaw specjalistycznych elektronarzędzi do obróbki drewna oraz montowany kocioł do spalania biomasy, którą stanowić będą odpady powstałe w wyniku mechanicznej obróbki elementów drewnianych. Następnie, organ wskazał, że choć przepisy prawa nie podają legalnej definicji "stolarni" to przyjąć należy, że wolą ustawodawcy było przyjęcie szerokiego znaczenia tego terminu, poprzez objęcie nim wszelkich zakładów zajmujących się obróbką drewna. Organ dodał, że planowanego przedsięwzięcia nie można również zakwalifikować do kategorii z § 3 ust. 1 pkt 73 ww. rozporządzenia. Reasumując, organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie należy do grupy II i strona powinna przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, strona zobowiązana była do załączenia do wniosku o dofinansowanie postanowienia w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zobowiązania do złożenia obowiązkowych załączników możliwych do uzupełnienia w terminie późniejszym - czego nie uczyniła. Organ wyjaśnił, że obowiązkowe załączniki, których strona nie załączyła do wniosku, nie podlegają uzupełnieniu. B S, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę, żądając jej uwzględnienia oraz stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a następnie wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona podjętym rozstrzygnięciom zarzuciła: 1) naruszenie przepisów art. 63 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), poprzez przekroczenie kompetencji organu, a tym samym, wykroczenie poza ustawowe kryterium rzetelności wskazane w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658, ze zm.); 2) naruszenie zasad Wytycznych dla Wnioskodawców wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku nieprzewidzianego w wytycznych, a w konsekwencji - odmowę dofinansowania projektu bez podstawy prawnej i faktycznej; 3) niedopuszczalną dowolność oceny wydanej przez organ opiniujący projekt skarżącego, w tym także dowolność oceny złożonego protestu; 4) naruszenie art. 7 w zw. z art. 6. ust. 1 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. Nr 155 poz. 1095) poprzez niezastosowanie się do postulatu równości i konkurencji, a także poprzez nałożenie na skarżącego wymogu przedłożenia dokumentu niezgodnego z przepisami prawa. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący podniósł, że przeprowadzono nieprawidłową ocenę wniosku, z naruszeniem przez organ kompetencji i zasady rzetelności. Powołując się na przepis art. 25 pkt 1 oraz art. 26 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 podniesiono, że nie ma przeszkód do wskazania przez organ naruszenia prawa na każdym etapie oceny projektu. Następnie, powołując się na przepis art. 63 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i Wytyczne dla wnioskodawców (załącznik 1b), skarżący wskazał, że organ naruszył kompetencje Prezydenta M S S, dokonując oceny prawidłowości decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2010 r., II GSK 539/10. B S wskazał także, iż z uzasadnienia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że Prezydent M S S przeprowadził analizę szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, uwzględniając kryteria wskazane w ustawie. Strona podkreśliła, że organ uznając przedsięwzięcie za nienależące do żadnego z przedsięwzięć wymienionych w § 3 ww. rozporządzenia, procedurę wydawania decyzji przeprowadził w sposób wymagany dla przedsięwzięć, które mogą oddziaływać na środowisko. Dalej, skarżący wskazał także, że prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do IV grupy ponieważ przedmiotem planowanej działalności nie będzie obróbka drewna jako surowca, gdyż będzie wykorzystywał gotowy materiał budulcowy (drewno już obrobione) do montażu. W jego ocenie, eksperci niesłusznie uznali, iż przedsięwzięcie należało zakwalifikować, jako należące do grupy II przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem przedsięwzięcie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. oraz w Dyrektywie Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Strona wskazała, że planowana do uruchomienia instalacja nie służy do wyrobu płyt pilśniowych, wiórowych, sklejek ani mebli, nie można jej traktować także jako tartaku lub stolarni w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Działalności. W związku z powyższym planowane przedsięwzięcie nie należy do rodzajów przedsięwzięcia, o których mowa we wspomnianym przepisie rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 6. ust. 1 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, Skarżący wskazał, że organ odmówił dofinansowania jego projektu pomimo przestrzegania przez niego wymaganej procedury i zaleceń Instytucji Zarządzającej. Ponadto, organ przeprowadził niedopuszczalną i dowolną interpretację prawidłowości decyzji o umorzeniu, przez co naruszył zasady konkurencyjności i równości. Skarżący zarzucił również, że eksperci nie pozwolili na poprawienie dokumentacji środowiskowej, pomimo, iż błędy w dokumentacji były niezawinione przez stronę. Ponadto dodał, że błędy mogą być poprawiane lub uzupełniania do czasu weryfikacji formalno – prawnej przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. W jego ocenie, przyznanie dofinansowania od uznaniowych, dowolnych ocen organu jest działaniem niedopuszczalnym. W odpowiedzi na skargę Z W Z wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że będąca jej przedmiotem ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Stosownie do postanowień art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712) podstawę dofinansowania projektu w ramach programu operacyjnego stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą, jaką w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Umowa taka jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego w odniesieniu do projektu, który przede wszystkim pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania - art. 30a ustawy. O wynikach tej oceny, właściwa do jej dokonania instytucja (zarządzająca, pośrednicząca lub wdrażająca), zobowiązana jest poinformować pisemnie wnioskodawcę. W przypadku negatywnej oceny projektu, właściwa instytucja obowiązana jest zamieścić, w pisemnej informacji, uzasadnienie wyników oceny projektu, a także pouczenie o możliwości i trybie wniesienia środka odwoławczego przewidzianego w systemie realizacji programu operacyjnego, a następnie - w przypadku wniesienia takiego środka - poinformować wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c (art. 30b ustawy). W myśl art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skarga podlega uwzględnieniu jedynie w razie stwierdzenia przez sąd, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję (zarządzającą lub pośredniczącą). Jak wynika z ostatnio przywołanego przepisu, zakresem sądowej kontroli legalności nie został objęty sam negatywny wynik przeprowadzonej oceny projektu, lecz wyłącznie sposób przeprowadzenia tej oceny, a więc tryb podjętych przez właściwą instytucję działań do takiego wyniku prowadzących. Jedynie stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem, a więc z regułami określonymi w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych, jak też w regionalnym programie operacyjnym czy w regulacjach dotyczących systemu realizacji programu operacyjnego, a także w przepisach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, stwarza podstawy do uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że podstawą negatywnej oceny projektu złożonego przez B S a w konsekwencji jego odrzucenia, stanowił brak spełnienia jednego z kryteriów dopuszczających, zatwierdzonych przez Z K M tj. kryterium zgodności projektu z prawem krajowym lub wspólnotowym w zakresie związanym z oddziaływaniem środowiskowym. Okoliczność taka zaistniała w następstwie załączenia do wniosku decyzji P M S S z dnia 18 marca 2010 r. umarzającej postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej, w której organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie należy do żadnej kategorii wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) ani w dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. Nr 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, wobec czego uznał, że nie jest konieczne wydanie decyzji środowiskowej. W tym miejscu wskazać należy, że, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie trzy kryteria selekcji wymienione przez ustawodawcę w pkt 1 - 3 tego przepisu. W art. 63 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca przyjął, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powyższej regulacji prawnej wynika więc, że o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia orzeka w formie postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 powołanej ustawy, organem tym był prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie było realizowane. Organ, nakładając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, powinien kierować się kryteriami środowiskowymi. W świetle poczynionych rozważań, przechodząc do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 63 i art. 75 ww. ustawy oraz Wytycznych dla Wnioskodawców. Komisja Oceniająca Projekty (KOP) jest zobowiązana do badania zgodności z prawem złożonych wniosków, w tym do badania czy załączono wszystkie wymagane dokumenty. Dla dokonania tej oceny nie ma znaczenia okoliczność czy organ, który był zobowiązany do wydania decyzji środowiskowej popełnił błąd, polegający na niewłaściwym zakwalifikowaniu przedsięwzięcia i w efekcie wydał nieprawidłowe rozstrzygnięcia, co skutkowało stwierdzeniem przez KOP braku wymaganego dokumentu i odrzuceniem wniosku. Dla oceny legalności złożonych wraz z wnioskiem dokumentów nie ma znaczenia również czy wnioskodawca mógł wpłynąć na podjęte przez P M S S rozstrzygnięcie. Nie jest także istotne czy strona dopełniła czynności, zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w Wytycznych dla wnioskodawców (załącznik 1b s. 7) poprzez złożenie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Wydział Zarządzania RPO słusznie stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uznanie, iż ocena wniosku została przeprowadzona w sposób niewłaściwy skoro dofinansowania odmówiono ze względu na niespełnienie przez projekt wymagań z zakresu przepisów o ocenie oddziaływania na środowisko. Powyższe wynikało z zakwalifikowania przez B S projektu do grupy IV, podczas gdy powinien on być zakwalifikowany do grupy II, w związku z czym skarżący był zobowiązany do przedłożenia postanowienia o potrzebie (lub jej braku) przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a następnie przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpatrywanej sprawie strona zamiast ww. dokumentów załączyła do wniosku decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie decyzji środowiskowej. Jednocześnie, należy zauważyć, że zatwierdzone przez Z K M kryteria, dotyczące m.in. środowiskowej oceny projektów zostały udostępnione w "Wytycznych dla Wnioskodawców..." oraz w "Załączniku 1b Przewodnik dla Wnioskodawców RPO WZ. Ocena oddziaływania na środowisko po 15 listopada 2008 r.", w którym na stronie 19 wskazane zostały organy właściwe do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "wójt, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć" (karta 19). Natomiast na karcie 22 wymieniono załączniki obowiązkowe do wniosku o dofinansowanie dla grupy II. Należy podkreślić, że ubiegając się o pomoc finansową dla przedstawionego projektu, wnioskodawca, znając wymagania wynikające z systemu realizacji programu, godzi się na określone tym systemem warunki (w przeciwnym wypadku nie składałby wniosku) – wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2010 r., II GSK 539/10 (opublikowany: www.orzeczenia.nsa gov.pl) . A zatem, wyraża zgodę na to, że w toku postępowania, w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania prowadzonego na podstawie wymienionej na wstępie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, będą stosowane określone przepisy unijne (wspólnotowe), jak i na to, że zgłoszony projekt będzie oceniany pod kątem określonych, właściwych dla danego programu operacyjnego, kryteriów, z uwzględnieniem innych, opracowanych w ramach programu dokumentów, takich jak ww. Wytyczne. W załączniku 1b do Wytycznych (I. Podstawy prawne), wyraźnie wskazano akty unijne i akty krajowe znajdujące zastosowanie w tym zakresie. Wszystkie te przepisy stanowią "wymogi prawa", z którymi musi być zgodny projekt, by mógł uzyskać dofinansowanie. Wobec tego uznać należy, że eksperci byli uprawnieni do merytorycznej oceny załączonych do wniosku o dofinansowanie projektu decyzji pod kątem określonych w programie operacyjnym przesłanek, zaś dokonana przez nich ocena nie dotyczyła prawidłowości ww. decyzji, a jedynie wskazywała na brak stosownych dokumentów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego, który wskazał, że P M S S w decyzji o umorzeniu postępowania odniósł się do kryteriów środowiskowych wymienionych w art. 63 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., a wobec tego nie naruszono postanowień Wytycznych dla wnioskodawców, które za nieprawidłowe uznają tylko decyzje umarzające, nie odnoszące się do ww. kryteriów, w ocenie Sądu argument ten również należy uznać za chybiony. Jak słusznie wskazał Z W Z powołane przez stronę Wytyczne dotyczą przedsięwzięć zaliczanych do tzw. grupy IIa, które nie zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, lecz w załącznikach do dyrektywy 85/337, natomiast przedsięwzięcie strony zaliczono do grupy II, dla której wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Powyższe stanowisko należy ocenić jako prawidłowe skoro, jak wskazał organ, z opisu projektu zawartego we wniosku i biznes planu wynika, że drewno będzie poddawane dalszej obróbce w procesie produkcji domów w technologii szkieletu drewnianego. O powyższym świadczy także to, że w ramach nowej linii produkcyjnej funkcjonować ma wieloosiowe centrum obróbcze do belek, stół ciesielski do montażu szkieletów drewnianych, zestaw specjalistycznych elektronarzędzi do obróbki drewna oraz montowany kocioł do spalania biomasy, którą stanowić będą odpady powstałe w wyniku mechanicznej obróbki elementów drewnianych, a zatem, jako uprawnione należy ocenić stanowisko organu, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do grupy II i strona powinna przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095) z uwagi na nieprzestrzeganie zasady równości i konkurencji. Jak już była o tym mowa powyżej, stronie odmówiono dofinansowania z uwagi na niespełnienie wymogu zgodności projektu z wymogami prawa wskutek braku obowiązkowych załączników takich jak: decyzja środowiskowa, postanowienie w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i zobowiązania wnioskodawcy do złożenia innych obowiązkowych załączników. Wbrew twierdzeniom strony zaznaczyć należy, że organ wymagał jedynie przedłożenia dokumentów, wskazanych w przepisach prawa. Zasada równości nie oznacza przyznania dofinansowania wszystkim wnioskodawcom, bez względu na okoliczność czy spełnili określone warunki. Skoro skarżący nie wywiązał się z obowiązku złożenia pełnej dokumentacji, zgodnej z wymogami prawa, to za uzasadnioną należy uznać odmowę dofinansowania projektu. W oparciu o poczynione powyżej rozważania za chybiony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący dowolności oceny przeprowadzonej przez organ. W ocenie Sądu, organ dokonując oceny projektu, działał na podstawie i w granicach prawa, przedstawiona ocena została dokonana na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi wobec braku przesłanek do stwierdzenia, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, stosownie do przepisu art. 30 c. ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzec należało o oddaleniu skargi. .