I SA/Sz 1013/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 9 maja 2015 r. odmawiającą skarżącej Spółce rozłożenia na raty spłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok w wysokości [...] zł. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie opisanej wyżej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do postanowień art. 61 § 3 p.p.s.a. zdanie pierwsze po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemniej zauważyć należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 216). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zatem dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. istotne jest przede wszystkim to czy akt objęty wnioskiem podlega wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca domaga się wstrzymania decyzji, którą odmówiono rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowej. Przedmiotowa decyzja nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej w przeciwieństwie do decyzji określającej czy też ustalającej stronie należy podatek. Podkreślić należy, że skarżąca w każdym czasie ma możliwość zwrócenia się do organu podatkowego z nowym wnioskiem o rozłożenie jej na raty, w sytuacji gdy zaszły zmiany okoliczności, które były podstawą do złożenia wniosku wcześniejszego. W konsekwencji, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.