I SA/Sz 1017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] ustalającą M. K. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") wymiar podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika następujący jej stan faktyczny. Strona na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt I Co 2121/12 o przysądzeniu własności, nabyła prawo własności nieruchomości stanowiącej lokal niemieszkalny położony w K. przy ulicy [...] wraz z udziałem [...] w częściach wspólnych wynoszącym [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] Zgodnie z danymi zawartymi w 2015 r. w ewidencji gruntów i budynków oraz księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości ww. nieruchomość stanowiła lokal niemieszkalny o pow. [...] m2 z którym związany był udział Decyzją z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] ustalającą M. K. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") wymiar podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika następujący jej stan faktyczny. Strona na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt I Co 2121/12 o przysądzeniu własności, nabyła prawo własności nieruchomości stanowiącej lokal niemieszkalny położony w K. przy ulicy [...] wraz z udziałem [...] w częściach wspólnych wynoszącym [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] Zgodnie z danymi zawartymi w 2015 r. w ewidencji gruntów i budynków oraz księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości ww. nieruchomość stanowiła lokal niemieszkalny o pow. [...] m2 z którym związany był udział [...] w częściach wspólnych wynoszący [...] m2 oraz udział w gruncie o powierzchni [...]m2 . Strona w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 w zakresie podatku od nieruchomości wykazała jedynie powierzchnię budynków lub ich części o charakterze mieszkalnym – [...] m2 pomijając jednocześnie udział w częściach wspólnych budynku jak i udział w gruncie. Z uwagi na fakt, że dane zawarte w złożonej przez Stronę ww. informacji odbiegały od danych wynikających z dokumentów urzędowych postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. organ I instancji wszczął z urzędu w stosunku do Strony postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. W toku postępowania Strona wyjaśniła, że w treści ww. informacji IN-1 podała wszystkie znane jej fakty. Według jej wiedzy części wspólne w budynku nie kwalifikują się do opodatkowania. Ponadto Strona poinformowała, że władanie nieruchomością odzyskała w wyniku eksmisji komorniczej w dniu 14 kwietnia 2016 r., a lokal wymagał remontu. Strona wskazała również, że informowała urząd, iż chce używać ww. lokalu jako mieszkania przy czym planowane rozpoczęcie użytkowania nastąpić miało 1 czerwca 2016 r. Strona powoływała się również na okoliczność, że od początku stycznia 2016 r. posiada komplet dokumentów w celu zmiany sposobu użytkowania przedmiotu opodatkowania na lokal mieszkalny jednakże obecnie nie może zmienić sposobu użytkowania lokalu (na mieszkalny), albowiem utrudniłaby sobie drogę do uzyskania władania nim. Jak oświadczyła Strona "trudniej jest usunąć osobę, która bezumownie narusza własność z lokalu mieszkalnego niż z lokalu gospodarczego". Decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] organ I instancji ustalił Stronie podatek od nieruchomości na rok 2015 w kwocie [...] zł. Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji odwołaniem, żądając naliczenia podatku zgodnie ze stanem faktycznym, a nie formalnym fikcyjnym. Organ odwoławczy decyzją z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości zaczął ciążyć na Stronie od dnia 1 września 2015 r., czyli w pierwszym miesiącu po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. akt I Co 2121/12 z 21 lipca 2015 r. przysądzającego jej własność lokalu (które nastąpiło w dniu 21 sierpnia 2015 r. czego Strona nie kwestionuje). Organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja ustala wysokość podatku od nieruchomości za cztery miesiące 2015 roku, tj. za okres od września 2015 r. do grudnia 2015 r. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego w oparciu o przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że decyzja organu I instancji im nie uchybia. Ponadto opiera się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jak wskazał organ odwoławczy kluczowym w sprawie dowodem jest wpis do ewidencji gruntów i budynków, który na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wiąże organ podatkowy. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem dla organu podatkowego dokumentem urzędowym, o jakim mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p."). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakwestionowanie przez Stronę wpisu w ww. ewidencji w zakresie powierzchni użytkowej lokalu ([...]m2) wymaga wystąpienia do Starosty [...], który prowadzi ewidencję gruntów i budynków dla przedmiotowej nieruchomości, o weryfikację powierzchni lokalu. Prawa takiego nie ma natomiast organ podatkowy. Ponadto w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej ww. nieruchomości wpisana została wielkość udziału w częściach ([...]) wspólnych. Wielkość części wspólnych budynku ustalona została na podstawie inwentaryzacji powykonawczej budynku posadowionego na działce nr [...] w obrębie [...]. Wynosi ona [...] m2, z czego udział skarżącej to [...] m2. Zdaniem organu odwoławczego za przedmiotowy lokal obowiązuje stawka jak za budynek pozostały. Los prawny lokalu dzielą ściśle z nim związane udziały w gruncie i w częściach wspólnych budynku: i grunt i części wspólne jako składniki powiązane prawnie i funkcjonalnie z lokalem (samodzielnie ani udział w gruncie, ani udział w częściach wspólnych nie występują w obrocie prawnym). W skardze na powyższą decyzję z dnia 9 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości, rozstrzygnięcie sprawy wymiaru podatku w oparciu o stan faktyczny, a nie formalny fikcyjny. Nadto wniosła o zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że władanie nad lokalem uzyskała dopiero 14 kwietnia 2016 r., tj. po opróżnieniu lokalu z osób i rzeczy. W dniu 5 maja 2016 r. otrzymała od Starosty [...] ze Starostwa Powiatowego w K. zaświadczenie o nie wnoszeniu sprzeciwu do zmiany sposobu użytkowania ww. nieruchomości, jako lokal mieszkalny. Lokal jest obecnie użytkowany jako lokal mieszkalny. Aktualnie Skarżąca oczekuje na zmianę w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca podkreśla, że powierzchnia mieszkania podana przez nią jest rzeczywistą całkowitą powierzchnią mierzoną od ściany do ściany, która nie jest zgodna z danymi zamieszczonymi w ewidencji. Ponadto nie zgadza się z zastosowaną przez organ podatkowy stawką podatku, jak dla budynków pozostałych. W tym zakresie Skarżąca kwestionuje ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane przez organy podatkowe. Ponadto wskazała na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 54 i art. 32 Konstytucji RP. Zapowiedziała także, że na rozprawie przedstawi wymiary lokalu podane przez biegłego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. pełnomocnik Skarżącej okazał zaświadczenie wydane przez Starostę K. z dnia 26 października 2016 r., w którym wskazano, że ww. lokal o pow. Kołobrzeskiego [...] m2 stanowi lokal mieszkalny. Pełnomocnik Skarżącej oświadczył również, że pismem z 22 grudnia 2016 r. Skarżąca wezwana została do złożenia informacji od nieruchomości w związku ze zmianą sposobu użytkowania lokalu ww. niemieszkalnego na lokal mieszkalny, która to zmiana nastąpiła na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia 4 maja 2016 r. Na dowód powyższego pełnomocnik Skarżącej okazał wymienione wezwanie. Na podstawie okazanego wezwania Sąd stwierdził, że w wezwaniu tym wskazano, że w ewidencji gruntów i budynków zmianie uległa powierzchnia użytkowa ww. lokalu z [...] na [...] m2 . Pełnomocnik Skarżącej oświadczył ponadto, że czynności związane ze zmianą sposobu użytkowania ww. lokalu nastąpiły w kwietniu 2016 r. po opuszczeniu lokalu przez dłużnika, albowiem Skarżąca nie chciała, aby dłużnik zajmował lokal o charakterze mieszkalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z normą art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego i nie dotyczy rozpoznawanej sprawy), co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości na 2015 rok (od września do grudnia 2015 r.) za sporną nieruchomość lokalową, tj. lokal położony przy ul. [...] w K., wraz z wraz z udziałem [...] w częściach wspólnych wynoszącym [...] m2 oraz udziałem w gruncie o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] , na podstawie prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego obejmującego treść wpisów do księgi wieczystej nr [...] oraz danych ewidencji gruntów i budynków (wykaz zmian w danych ewidencji). Organ odwoławczy ustalił bowiem, że obowiązek podatkowy za sporny lokal użytkowy powstał z dniem 1 września 2015 r., czyli w pierwszym miesiącu po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt I Co 2121/12 przysądzającego Skarżącej własność ww. lokalu, za przedmiot opodatkowania uznał lokal użytkowy o pow. [...] m2 wraz udziałem w częściach wspólnych budynku o pow. [...] m2 i udziałem w gruncie działki nr [...] o pow. [...] m2 a całość opodatkował stawkami jak za budynek pozostały i grunty pozostałe. Skarżąca, nie kwestionuje podmiotu i okresu opodatkowania, uznaje natomiast, że ww. nieruchomość winna być opodatkowana stawką podatku właściwą dla budynków mieszkalnych bez udziału w częściach wspólnych. Ponadto zdaniem Skarżącej powierzchnia ww. lokalu jest w rzeczywistości mniejsza aniżeli przyjęta przez organ na podstawie ww. dokumentów. W deklaracji IN-1 podała powierzchnię użytkową jak dla lokalu mieszkalnego w łącznej wartości [...] m2 ([...]m2). Jak wskazała pomiaru dokonała "od ściany do ściany". W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że podstawowym dokumentem urzędowym, na podstawie którego organy podatkowe określają powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: "u.p.g.k."), dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. budynków i ich części, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). Podkreślić należy, że użyte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) budynku i ich części mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dogłębnej charakterystyki sposobu rozumienia tej zasady dokonywał w szeregu orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny, w tym w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3226/12 (dostępny w bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), który to wyrok Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przed NSA kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Analizując powyższą kwestię NSA wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, ONSAiWSA 2014/2/21, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. W wyroku z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), podzielanym przez Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie: – pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane); – drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, LEX nr 1504306). W świetle natomiast uprzednio poczynionych uwag, organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, można zatem przyjąć, że uprawnienie organów podatkowych do podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających odnośnie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zachodzi wówczas, gdy zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego, tj. gdy wynikające z nich dane nie pozwalają na ustalenie podstaw opodatkowania. Podobnie w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 O.p. (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie – por. np. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28). W dalszej kolejności należy wskazać, iż w celu prawidłowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części istotne jest ich prawidłowe zakwalifikowanie do właściwej kategorii. W art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l." ustawodawca wprowadził definicje legalne takich terminów jak: budynek, budowla, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, powierzchnia użytkowa budynku lub jego części. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (pkt 1) i budynki lub ich części (pkt 2); przy czym, w myśl art. 4 ust. 1 podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (pkt 1), a dla budynków lub ich części ich powierzchnia użytkowa (pkt 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Sąd wskazuje również, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Natomiast w myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Odnosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że zasadnie w zaskarżonej decyzji organy uznały przedmiot opodatkowania za lokal użytkowy i określiły zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków oraz wpisu w księdze wieczystej, w tym również w zakresie powierzchni przedmiotu opodatkowania – przyjmując ją w wielkości zgodnej z danymi zawartymi w ww. dokumentach, tj. o pow. [...]m2 wraz udziałem w częściach wspólnych budynku o pow. [...] m2 i udziałem w gruncie działki nr [...] o pow. [...] m2. Zasadnie zastosowano dla powyższej nieruchomości stawkę podatku jak za budynek pozostały i grunt pozostały, albowiem taka funkcja ww. lokalu wynikała z danych zawartych w ww. rejestrach, w których sporny lokal oznaczony został jako lokal niemieszkalny. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów skargi w zakresie uwzględnienia przez organy podatkowe dla potrzeb rozstrzygnięcia zapisów ww. dokumentów. W ocenie Sądu Skarżąca bezzasadnie zakwalifikowała ww. nieruchomość w 2015 r. jako lokal mieszkalny, na tej wyłącznie podstawie, że zamierzała dokonać w przyszłości zmiany kwalifikacji ww. lokalu z niemieszkalnego na mieszkalny. Nie stanowi uzasadnionego argumentu fakt, że Skarżąca w 2016 r. zainicjowała postępowanie o zmianę sposobu użytkowania ww. lokalu na lokal mieszkalny jak i fakt, że zmiana taka została dokonana w 2016 r. Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem opodatkowania ww. nieruchomości za 2015 r. Ponadto Sąd zauważa, że sama Skarżąca powoływała się przed Sądem, że w 2015 r. nie dokonywała zmiany kwalifikacji powyższego lokalu z niemieszkalnego na mieszkalny, albowiem było to dla niej niekorzystne z uwagi na postępowanie w zakresie przywrócenia posiadania. Jak bowiem w toku rozprawy w dniu 19 stycznia 2017 r. oświadczył pełnomocnik Skarżącej czynności związane ze zmianą sposobu użytkowania nastąpiły w kwietniu 2016 r., po opuszczeniu lokalu przez dłużnika, albowiem Skarżąca nie chciała aby dłużnik zajmował lokal o charakterze mieszkalnym. Ponadto, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa, nie naruszyły wynikającej z art. 120 O.p. zasady legalizmu, Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.), zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 188 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił również zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy podatkowe art. 32 i art. 54 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1) i nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 54 Konstytucji każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji (ust. 1), cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane zaś ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej (ust. 2). Okoliczność bowiem ustalenia Skarżącej przez organy podatkowe podatku od nieruchomości zgodnie z ww. przepisami prawa nie stanowi ani odmowy równego traktowania ani odmowy aktywnego uczestnictwa w postępowaniu podatkowym ani też ograniczenia Skarżącej wyrażania poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.