I SA/Sz 102/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J.P. i I.W. S.C. "Ł" w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie preferencji celnych, stawki celnej i długu celnego o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 1, § 3, art. 19 § 1 i 3, art. 20 § 1 i 2, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny (t. j. :Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 2 pkt a części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej (Dz. U. z 1998r. Nr 1036, poz. 158), art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego, zmienionego Porozumieniem między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanego w Brukseli dnia 24.06.1997 r. (zał. do Dz. U. z 1997r., Nr 104, poz. 662 ze zm.), oraz § 11 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towaru, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623), Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania J.P. i I.W.– byłych wspólników spółki cywilnej "F" w P., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], uznającą zgłoszenia celne nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe i określającą ponownie kwotę długu celnego przyjmując do jej wymiaru stawkę konwencyjną w wysokości 21,4 % wartości celnej. W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na podstawie w/w zgłoszeń celnych objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci odzieży używanej importowanej z [...], wobec którego dla wymiaru należności celnych przyjęto obniżoną stawkę celną przewidzianą dla towarów pochodzących z krajów Unii Europejskiej na podstawie dołączonych do zgłoszeń świadectw pochodzenia EUR 1 o nr [...],[...]i [...]. Pismem z dnia [...] powyższe świadectwa przekazane zostały przez polskie władze celne do weryfikacji władzom celnym państwa eksportera. Pismem z dnia [...] władze celne państwa eksportera poinformowały, iż przeprowadzona weryfikacja wykazała, że towar będący przedmiotem importu w niniejszej sprawie nie jest towarem mającym preferencyjne pochodzenie, w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego, wobec czego wszczęte zostało z urzędu postępowanie celne, w wyniku którego wydana została przez Naczelnika Urzędu Celnego wskazana wyżej decyzja z dnia [...]. Wynika dalej z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej, że, rozpatrując sprawę na skutek wniesionego pismem z dnia [...] odwołania, w pełni podzielił on stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii nieprawidłowości spornych zgłoszeń celnych. Wskazując przede wszystkim na regulacje art. 13 Kodeksu celnego, zgodnie z którym cła określane są na podstawie Taryfy celnej obejmującej obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów i, że stawki te stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania, organ odwoławczy wskazał również, iż obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy postanowień wstępnych Taryfy celnej oraz postanowienia art. 13 i art. 16 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia określonych warunków, a mianowicie warunku pochodzenia towaru z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu nr 4 Układu Europejskiego, warunku udokumentowania takiego pochodzenia towaru prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze oraz warunku bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Przytaczając dalej postanowienia art. 21 Protokołu nr 4 dotyczące wymogów, jakie spełniać winna deklaracja eksportera, organ odwoławczy przywołał również uregulowanie zawarte w jego art. 32, w myśl którego dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia towaru przeprowadzana jest, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu, stwierdzając w konsekwencji, iż to właśnie w oparciu o postanowienia tej regulacji została przeprowadzona weryfikacja postimportowa w rozpatrywanej sprawie, polegająca na sprawdzeniu w/w zgłoszeń celnych, która wykazała, iż towary będące przedmiotem importu nie są towarami pochodzącymi z Unii Europejskiej, w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Ustosunkowując się zaś do zarzutów odwołania dotyczących wadliwości przeprowadzonej weryfikacji dowodów pochodzenia, poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji, że w myśl art. 83 Kodeksu celnego po zwolnieniu towarów organ celny z urzędu lub na wniosek zgłaszającego może dokonać kontroli zgłoszenia celnego. W celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych zgłoszeniu celnym może on w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów, jeżeli zaś z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zastosowane zostały w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Dopiero ujawnienie tej okoliczności stanowi podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego, o którym strona została poinformowana postanowieniem z dnia [...]. Również zarzut strony naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, zdaniem organu odwoławczego, jest bezpodstawny. Odpierając zarzut wadliwości postępowania celnego, mającej wynikać z niedopełnienia przez organ podatkowy obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, organ odwoławczy zauważył, iż rozpatrzeniu i ocenie zostały poddane poszczególne, kolejno zebrane w sprawie dowody, a ich całość dała pogląd na temat stanu faktycznego sprawy. Na uwzględnienie nie zasługuje także, w opinii organu odwoławczego, zarzut strony skierowania decyzji organu pierwszej instancji do podmiotu niebędącego stroną w niniejszej sprawie, tj. nieistniejącej spółki cywilnej "L" oraz zarzut obciążenia strony należnościami w wyższej kwocie w sytuacji, gdy strona była przeświadczona o rzetelności danych złożonych w zgłoszeniu celnym. Zdaniem organu odwoławczego J.P. i I.W. są stronami postępowania w niniejszej sprawie, gdyż – zgodnie z art. 133 Ordynacji podatkowej – stronami w postępowaniu w sprawie wymiaru cła od sprowadzonych przez spółkę towarów są wszyscy wspólnicy, którzy w dacie powstania obowiązku celnego uczestniczyli w spółce, bez względu na to, czy w dacie wykonania decyzji spółka istniała i, kto w tej spółce uczestniczył. W odniesieniu natomiast do kwestii działania strony w "dobrej wierze", organ odwoławczy zauważył, iż odmowa zastosowania przez organ celny preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej UE nie jest uzależniona od wykazania przez ten organ, że strona działała w "złej wierze" lub, że ponosi winę za przedłożenie nieprawidłowego dowodu pochodzenia, bowiem wina lub brak winy importera w tej materii nie zmienia faktu, iż towar w rzeczywistości nie pochodzi z Unii Europejskiej. W dodatkowym piśmie odwoławczym z dnia [...] pełnomocnik stron podniósł zarzut przedawnienia należności celnych na podstawie przepisu art. 242 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. W sprawie zaś należności zostały zarejestrowane w dniach przyjęcia zgłoszeń celnych, tj. [...]. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez pełnomocnika stron skargą z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji organu celnego pierwszej instancji skarżący podnieśli, obok zarzutów podniesionych już wcześniej w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, zarzut nieuwzględnienia przedawnienia dochodzenia kwot należności celnych, na podstawie przepisu art. 242 § 4 w związku z art. 244 pkt 3 ustawy Kodeksu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Dodatkowo, w piśmie z dnia [...] w odniesieniu do zarzutu skarżących, iż w niniejszej sprawie został przekroczony termin dochodzenia należności celnych określony w art. 242 § 4 Kodeksu celnego, organ odwoławczy stwierdził, iż nie jest on uzasadniony, gdyż powyższy termin powinien być liczony, nie, jak twierdzą skarżący, od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, a od dnia powiadomienia dłużników o wysokości zarejestrowanej kwoty uzupełniającej, tj. od dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym, iż przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została pełnomocnikowi skarżących doręczona w dniu 12 sierpnia 2002 r., to termin określony w art. 242 § 4 Kodeksu celnego został zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Stosownie do przepisu art. 13 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny ((t. j. :Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Obejmując Polską Scaloną Nomenklaturą Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklaturą towarową) stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania oraz jednostki miar, taryfa celna obejmuje też obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów oraz preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub regionów (art. 13 § 2 Kodeksu celnego). Stawki celne obniżone i preferencyjne stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania, przy czym zastosowanie tych stawek może nastąpić również retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi (art. 13 § 4 Kodeksu celnego). Przepisy zawarte w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 2 pkt a części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej (Dz. U. z 1998r. Nr 1036, poz. 158), obowiązujących w dacie złożenia zgłoszeń celnych w rozpatrywanej sprawie oraz postanowienia art. 13, art. 16 i art. 21 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych wobec niektórych towarów w przypadku jednoczesnego spełnienia trzech warunków: pochodzenia towaru z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4, udokumentowania tego pochodzenia prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze oraz bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Określając w art. 21, jakim warunkom formalnym winna odpowiadać deklaracja pochodzenia sporządzona przez eksportera na fakturze, Protokół 4 Układu Europejskiego zawiera w art. 32 również postanowienia dotyczące weryfikacji dowodów pochodzenia, stanowiąc, że dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia towaru przeprowadzana jest wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych towarów (produktów) lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Stosownie natomiast do przepisu art. 60 § 1 Kodeksu celnego, każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury. Do zgłoszenia celnego, sporządzonego w formie pisemnej na właściwym formularzu, zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest on zgłaszany (art. 64 § 1 i 2 Kod. cel.). Także, stosownie do postanowień art. 65 tegoż Kodeksu, organ celny przyjmuje zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom formalnym określonym w art. 64 oraz, jeżeli wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawiono towar nim objęty. Podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ celny powoduje z mocy samego prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba że w sprawie wydana zostanie decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego, a więc o kwocie wynikającej z powstałego z mocy prawa zobowiązania do uiszczenia należności celnych, odnoszącego się do towarów. Po przyjęciu zgłoszenia celnego, organ celny na wniosek strony wydaje decyzję lub z urzędu może wydać decyzję, w której albo uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, albo, uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe, określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, względnie uznając, że objęcie towaru wnioskowaną procedurą jest niemożliwe, rozstrzyga o objęciu towaru właściwą procedurą celną lub nadaje towarowi właściwe przeznaczenie celne. Decyzja taka może zostać wydana przez organ celny jedynie przed upływem trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 5 Kodeksu celnego). Wynika z kolei z art. 70 § 1 Kodeksu celnego, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc po stwierdzeniu, że spełnione zostały warunki określone w art. 65 § 1, organ celny może przystąpić do jego weryfikacji polegającej w szczególności na kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów, mogąc przy tym żądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu. Uznając po jego weryfikacji zgłoszenie celne za nieprawidłowe, organ celny wydaje decyzję, o jakiej mowa jest w art. 65 § 4 pkt 2. Według zaś postanowień art. 75 i art. 76 Kodeksu celnego, organ celny zwalnia towary, a więc umożliwia użycie towarów w celach określonych przez procedurę, do której zostały zgłoszone (np. dopuszczenia do obrotu), z chwilą dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego lub jego przyjęcia bez weryfikacji, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów wskazaną procedurą i o ile towary te nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, przy czym w przypadku, gdy przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których zgłoszenie to dotyczy, zwolnione mogą zostać pod warunkiem zapłacenia lub zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego. Z przedstawionej wyżej regulacji wynika, że pod pojęciem "weryfikacji zgłoszenia celnego" ustawodawca celny rozumie fakultatywne postępowanie, prowadzone w okresie między przyjęciem zgłoszenia celnego, a zwolnieniem towarów lub nadaniem im właściwego przeznaczenia celnego, w ramach którego to postępowania organ celny może podejmować wszelkie czynności, które są niezbędne dla sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym; postępowanie to kończy się albo doręczeniem zgłaszającemu dokumentu zgłoszenia celnego i zwolnieniem towaru albo wydaniem decyzji, o jakiej mowa jest w art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego i zwolnieniem towaru lub nadaniem mu dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Niezależnie od postępowania weryfikującego zgłoszenie celne przed zwolnieniem towaru, Kodeks celny przewiduje również możliwość przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towarów, a więc przeprowadzenia tzw. kontroli postimportowej, stanowiąc w art. 83, iż organ celny może to czynić zarówno z urzędu, jak i na wniosek zgłaszającego. Kontrola ta ma na celu upewnienie się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Dla osiągnięcia tego celu, organ celny może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji dotyczących tych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny zobowiązany jest, biorąc pod uwagę te dane, podjąć niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Na gruncie rozpatrywanej sprawy jest okolicznością bezsporną, że do wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji organu celnego pierwszej instancji doszło w wyniku przeprowadzenia przez ten organ postępowania w ramach tzw. kontroli postimportowej, a więc postępowania przewidzianego przepisami art. 83 Kodeksu celnego. Dokonane przez organ celny w ramach tego postępowania czynności miały na celu sprawdzenie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a przede wszystkim prawidłowości zastosowanej przez zgłaszającego obniżonej stawki celnej, mającej swoją podstawę w przyjęciu pochodzenia towaru z krajów Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Jak wynika z akt sprawy, weryfikacji zgłoszeń celnych organy celne dokonały w trybie określonym w art. 32 Protokołu nr 4, występując od władz celnych kraju eksportu o potwierdzenie, czy będące przedmiotem importu towary mają status towarów pochodzących w rozumieniu tegoż Protokołu. Jest też w sprawie okolicznością w istocie przez skarżących niekwestionowaną, że przeprowadzona w tymże trybie weryfikacja deklaracji pochodzenia towaru, dokonana przez właściwe władze celne kraju eksportu, wykazała wstępnie, iż będące przedmiotem zgłoszenia celnego towary w postaci odzieży używanej nie korzystają ze statusu produktów pochodzących z krajów Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu nr 4 Układu Europejskiego ( pismo z dnia [...] nr [...]). Z uwagi na fakt, iż do momentu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w niniejszej sprawie polskie władze celne nie zostały poinformowane o ostatecznym wyniku weryfikacji, stąd, zasadnie odmówiono skarżącym zastosowania w stosunku do importowanych towarów obniżonych stawek celnych na podstawie art. 32 pkt 6 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego, który stanowi, iż " jeżeli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia (...), to władze wnioskujące o weryfikacje odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich referencji". Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, iż dokumentami potwierdzającymi status preferencyjnego pochodzenia importowanej odzieży były świadectwa EUR 1, wystawione przez same niemieckie władze celne. Przewidziany w art. 32 Protokołu nr 4 tryb weryfikacji dowodów pochodzenia towarów (produktów) jest, jak to słusznie podkreślił organ odwoławczy, jedynym sposobem sprawdzenia prawidłowości dowodów pochodzenia, a jego wyniki są w istocie wiążące dla polskich organów celnych. Postanowienia Układu Europejskiego, jako ratyfikowanej umowy międzynarodowej wraz ze stanowiącymi ich integralną część załącznikami i protokołami, zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, mającym w określonych sytuacjach, stosownie do art. 91 ust. Konstytucji, pierwszeństwo w stosowaniu przed ustawami, tj. przed Kodeksem celnym i Ordynacją podatkową, brak jest zatem podstaw prawnych do kwestionowania wyników weryfikacji dowodów w przedmiocie statusu pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym, przeprowadzonej w trybie art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Za nieuzasadniony uznać także należy podniesiony w skardze zarzut przedawnienia prawa dochodzenia kwot należności celnych. Jak to już wyżej wskazano, weryfikacja przyjętego zgłoszenia celnego przez organ celny, o jakiej to weryfikacji mowa jest w art. 70 § 1 Kodeksu celnego, nastąpić może zarówno przed zwolnieniem towaru, jak i po dokonaniu tej czynności w ramach tzw. kontroli postimportowej (art. 83). Uznanie przez organ celny, że przyjęte zgłoszenie celne jest nieprawidłowe, nakłada na ten organ obowiązek wydania stosowanej decyzji, która jednakże nie może zostać wydana, jak wynika to z przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, z chwilą doręczenia w dniu [...] pełnomocnikowi skarżących decyzji z dnia [...], którą uznał zgłoszenia celne z dnia [...] za nieprawidłowe, poinformował tym samym skarżących o zarejestrowaniu kwoty należności wynikającej z długu celnego, co nastąpiło zgodnie z dyspozycją przepisu art. 65 Kodeksu celnego. Mając na uwadze powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd wyrażony w piśmie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], iż momentem, od którego winien być liczony pięcioletni termin dochodzenia kwot należności celnych, określony w art. 242 § 4 Kodeksu celnego, jest dzień zarejestrowania kwoty należności lub kwoty uzupełniającej, tj. dzień doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, nie zaś, jak twierdził pełnomocnik skarżących, moment powstania długu celnego, tj. dzień przyjęcia zgłoszenia celnego. W związku z tym, iż przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została pełnomocnikowi skarżących doręczona w dniu [...] to termin przewidziany w art. 242 § 4 Kodeksu celnego został zachowany. Odnosząc się do wyżej opisanego zarzutu skarżących, należy podkreślić, iż mimo, że zarzut ów został podniesiony przez pełnomocnika skarżących już w piśmie odwoławczym z dnia [...], tj. przed podjęciem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, który w swej decyzji nie odniósł się do tego zarzutu, wbrew dyspozycji przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, to jednak w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowałoby, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był – według Sądu – wystarczający do wydania decyzji w zaskarżonym brzmieniu. Także w pozostałym zakresie, nieobjętym skargą, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.