I SA/Sz 1020/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego Z. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [...] określającą Z.K. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o pojemności silnika 4172 cm3, roku produkcji 2007w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 05.01.2013 r. funkcjonariusze celni skontrolowali ww. pojazd zaś w trakcie czynności kontrolnych okazało się, że jest on wyposażony w angielskie tablice rejestracyjne, dysponujący pojazdem nie dysponowali dokumentem jego rejestracji na terytorium kraju i oświadczyli, że przedmiotowy samochód należy do podatnika, który pożyczył im pojazd 2 tygodnie wcześniej. Nadto przedłożyli kontrolującym: - angielski certyfikat eksportu ww. samochodu jako pojazdu z odzysku-V963, - pismo [...] z siedzibą w S. skierowane do podatnika dot. uzupełnienia danych pojazdu z dnia 14 sierpnia 2012 roku, - pismo [...] z dnia 3 września 2012 r. dotyczące dokumentu [...], - pismo T.M. zamieszkałego [...] informujące o zobowiązaniu się do przesłania dokumentów do ww. pojazdu. W związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. pojazdu nie została złożona deklaracja uproszczona nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U i nie został zapłacony podatek akcyzowy. Organ wezwał zatem podatnika do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi podatnik przedłożył kserokopię umowy sprzedaży samochodu z dnia 2 stycznia 2013 roku oraz niedatowanego oświadczenia o odstąpieniu od niej z powodu wad ukrytych samochodu oraz poinformował, że z uwagi na powyższe ww. pojazd został zwrócony do sprzedawcy. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu, w stosunku do podatnika, postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. pojazdu, a po jego przeprowadzeniu, stwierdził, iż podatnik nabył ww. pojazd w dniu 12.01.2012 r., co potwierdza – w ocenie organu - angielski certyfikat eksportu samochodu z odzysku-V963, w którym urzędowo poświadczono zakup ww. pojazdu przez podatnika jak i jego wywóz z terenu W. w dniu 30.01.2012 r. Organ wskazał również, że najpóźniej w dniu 11.07.2012 r. nastąpiło przemieszczenie przez podatnika ww. pojazdu na teren kraju, co wynika z dokumentu potwierdzenia złożenia przez podatnika wniosku ubezpieczeniowego a następnie zawarcie umowy ubezpieczenia OC ww. samochodu na okres od 11.07.2012 r. do 10.07.2013 r. Nadto organ uznał, że przedstawiona przez stronę umowa sprzedaży ww. pojazdu i dokumenty pojazdu pozyskane w czasie ww. kontroli, nie odzwierciedlają jego stanu technicznego w stosunku do dnia nabycia przez podatnika, bowiem stan ten został zmieniony przez podatnika, co wynika z dokumentacji fotograficznej pojazdu sporządzonej w dniu ww. kontroli (kierownica z lewej strony) i oświadczenia autoryzowanego serwisu, iż pojazd ten został wyprodukowany na rynek angielski (kierownica z prawej strony). Organ podatkowy, dysponując dokumentacją fotograficzną ww. pojazdu z dnia kontroli, stwierdził, iż pojazd charakteryzuje się cechami, które wskazują na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, czyli, że jest to pojazd klasyfikowany w kodu CN 8703, tj. samochód osobowy zdefiniowany w art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2011.108.626), dalej zwanej "u.p.a.", którego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega podatkowi akcyzowemu i w konsekwencji, wydał ww. decyzję z 9 sierpnia 2013 r. Nr [...], w której określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości [...] zł, od której to decyzji podatnik wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w S. W odwołaniu – jak i w toku postępowania przed organem I instancji - podatnik reprezentował stanowisko, zgodnie z którym zarzucił, że skutecznie odstąpił od umowy sprzedaży ww. pojazdu z powodu wad ukrytych samochodu więc nie był właścicielem pojazdu zatem wszelkie zobowiązania z tytułu pobytu samochodu na terytorium kraju winny spoczywać na jego pierwotnym właścicielu. W jego ocenie pojazd na skutek wad ukrytych nie nadawał się do eksploatacji zatem nie można mówić, że doszło do wspólnotowego nabycia samochodu a ponadto zaprzeczył własnej ingerencji w stan techniczny pojazdu wskazując jednocześnie, ze nie posiada wiedzy kto takich zmian dokonał. Jednocześnie podatnik zarzucił brak uwzględnienia przez organ I instancji zgłaszanych przez podatnika wniosków dowodowych, tj. o przesłuchanie S.B. (poprzedni właściciel pojazdu) w celu ustalenia okoliczności odstąpienia przez podatnika od ww. umowy sprzedaży pojazdu oraz o przeprowadzenie dowodów na okoliczność dokonania przez organ podatkowy przeprowadzenia badania technicznego i oględzin pojazdu. Podatnik zarzucił także przeprowadzenie dowodu z zeznań R.O. po wydaniu zaskarżonej decyzji. Podatnik wniósł o umorzenie podatku określonego decyzją organu I instancji. W trakcie prowadzenia postępowania odwoławczego organ II instancji powziął wątpliwości czy nabyty na terytorium W.przez podatnika ww. pojazd uznać za samochód osobowy, klasyfikowany do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Powyższe wynikało z tego, że w aktach sprawy znajduje się dokument "Vehicle Salvage Cerificate (V963)" określony jako świadectwo wywozu pojazdu z odzysku. W związku z powyższym organ II instancji wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. o wydanie opinii czy przedmiotowy samochód, mając na względzie wskazany powyżej dokument, należy zakwalifikować jako odpad w międzynarodowym przemieszczaniu klasyfikowanym do poz. 7294 Nomenklatury Scalonej czy też dokument ten nie upoważnia do przyjęcia takiego stanowiska i przedmiotowy samochód na podstawie przedstawionego dokumentu może być zarejestrowany na terytorium Polski jako samochód osobowy. W odpowiedzi na ww. zapytanie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S. Delegatura w K. poinformował, że wydanie dla pojazdu dokumentu "Vehicle Salvage Certificate (V963) - określanego jako świadectwo wywozu pojazdu z odzysku - nie może być utożsamiane z wydaniem dowodu rejestracyjnego a zatem nie ma możliwości zarejestrowania na terytorium Polski pojazdu, dla którego wystawiono przedmiotowy dokument. Tym samym w opinii Inspektoratu niemożliwe jest dalsze wykorzystanie takiego pojazdu zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem, niezależnie od jego stanu technicznego. Organ II instancji ustalił w systemie CEPiK-CEP, że ww. samochód został zarejestrowany na terytorium Polski w dniu 5 maja 2013 roku w związku z czym pozyskał następujące dokumenty: - wniosek o rejestrację pojazdu z dnia 27 marca 2013 roku złożony przez M.J. i kartę pojazdu, - umowę kupna sprzedaży zawartą pomiędzy M.M. a M.J., - dowód rejestracyjny [...] wydany przez Starostę K., - wniosek o rejestrację pojazdu z dnia 5 marca 2013 roku złożony przez M.M., zaświadczenie z 4 marca 2013 roku potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 26 lutego 2013 roku wraz z załącznikiem do zaświadczenia i dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, - decyzję Starosty K. o czasowej rejestracji samochodu, - decyzję Starosty K. z dnia 15 marca 2013 roku o rejestracji samochodu, - pozwolenie czasowe wydane przez Starostę K., - umowę sprzedaży z dnia 19 lutego 2013 r. zawarta pomiędzy G.M. a M.M. - niemiecki dowód rejestracyjny Część II nr [...], niemiecki dowód, rejestracyjny Część I nr [...], W wyniku rozpoznania odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, podzielając w pełni ustalenia faktyczne i ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podatnik, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, pismem z dnia 21 lipca 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania, tj.: * art. 121, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U.2012, poz.749 ze zm., zwana dalej "O.p.") poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania podatkowego w sposób zmierzający do pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz niepodjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, * art. 188 w zw. z art. 123 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu, którego przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, * naruszenie art. 187 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, * naruszenie art. 191 O.p. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ podatkowy naruszając art. 121 § 1 O.p. nie dochował ustawowych standardów, rozstrzygając wszelkie wątpliwości na jego niekorzyść i bezpodstawnie uznał – odmawiając mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez Skarżącego w zakresie zakupu samochodu oraz jego zwrotu do W.- że złożenie ubezpieczenia samochodu w towarzystwie ubezpieczeniowym skutkuje zaistnieniem wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. W opinii Skarżącego potwierdzenie złożenia ubezpieczenia samochodu nie może przesądzać o fakcie wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu ponieważ możliwość skorzystania z tej usługi nie wymaga stałego pobytu w Polsce ubezpieczającego, co wynika z zasady swobodnego świadczenia usług. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 122 O.p. Skarżący wskazując na znajdującą się w aktach sprawy opinię Wojewódzkiego Inspektoratu i Ochrony Środowiska, podniósł że organ nie zbadał dostatecznie czy ww. samochód należy zaklasyfikować jako odpad, co w sposób istotny mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 188 O.p. Skarżący podniósł, że organy nie uwzględniły wniosku dowodowego Skarżącego, o przesłuchanie sprzedawcy pojazdu na okoliczność nieważności umowy i zwrotu pojazdu do W., którego przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Ponadto Skarżący wskazał, że organ, nie uwzględniając zeznań świadka R.O. z dnia 21 sierpnia 2013 r., w których sprostował on swoje dotychczasowe zeznania z dnia 5 stycznia 2013 r., uchybił normie prawnej przewidzianej w art. 187 O.p. Uzasadniając naruszenie w zaskarżonej decyzji przepisu art. 191 O.p. Skarżący wskazał, że organ dokonał oceny sposób dowolny a nie swobodny, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w tym do uznania, iż przedmiotowej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Skarżący podniósł także, że organ podatkowy w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym, utożsamił złożenie wniosku ubezpieczenia ww. pojazdu z wewnątrzwspólnotowym nabyciem. W opinii Skarżącego potwierdzenie złożenia ubezpieczenia samochodu nie może przesądzać o momencie czy samym fakcie wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu albowiem bez konieczności stałego pobytu w Polsce Skarżący mógł skorzystać z usługi ubezpieczenia świadczonej przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Ponadto według Skarżącego organ podatkowy bezpodstawnie nie dał wiary wyjaśnieniom oraz dowodom przedłożonym przez Skarżącego w toku postępowania podatkowego, tj. dokumentom dotyczącym zakupu samochodu oraz jego zwrotu do W. Jednocześnie w opinii Skarżącego brak jest podstaw do twierdzenia, że to on dokonał nakładów finansowych związanych przystosowaniem samochodu do ruchu prawostronnego. Zdaniem Skarżącego twierdzenie organu podatkowego, że miejsce kierownicy po lewej strome wskazuje na przeznaczenie samochodu do użytkowania w Polsce jest również nieuzasadnione z uwagi na obowiązywanie ruchu prawostronnego także w przeważającym stopniu poza terytorium Polski j, tj. w całej kontynentalnej Europie oraz prawie całej kontynentalnej Azji. Skarżący podkreślił, że w czasie toczącego się postępowania ww. pojazd nie znajdował się w jego posiadaniu z uwagi na odstąpienie od umowy sprzedaży i zwrot pierwotnemu właścicielowi, co znajdować ma odzwierciedlenie w dokumentacji związanej z rejestracją samochodu w N. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność prawidłowość ustalenia przez organy podatkowe, że Skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju jak i klasyfikacja ww. pojazdu do pozycji 8703 Taryfy celnej i uznania, że samochód ten jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów u.p.a. W ocenie Skarżącego, wbrew ustaleniom organów podatkowych, ani nie dokonał on wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. pojazdu ani też pojazd ten nie mógł zostać zakwalifikowany przez organy podatkowe do pojazdów osobowych (pozycja 8703), albowiem w momencie jego nabycia i zwrotu do W. stanowił pojazd z odzysku, dla którego wystawiono dokument "Vehicle Salvage Certificate (V963) uniemożliwiający zarejestrowanie go na terytorium Polski i dalsze wykorzystanie zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem, niezależnie od stanu technicznego. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.p.a., przewidujące, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a.). Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.). Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub ust. 2 u.p.a., a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo (art. 102 ust. 1 u.p.a.). W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca skonstruował definicję legalną terminu: "samochody osobowe" dla celów ich opodatkowania podatkiem akcyzowym. W przepisie tym zdefiniowano, że: "Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem...". Z przywołanej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym, o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. określono, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej Nomenklaturze podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty tam sposób do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: "ORINS"). Zgodnie z regułą 1 ORINS, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703, do której odwołuje się w swojej treści art. 100 ust. 4 u.p.a., definiujący samochody osobowe, obejmuje samochody osobowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Zatem, pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Poza wyłączeniem w tej pozycji jedynie pojazdów należących do grupy 8702 oznacza to, że wszystkie pojazdy mieszczące się w zakresie tej pozycji są samochodami osobowymi, a o takiej ich klasyfikacji decyduje zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Na gruncie powyższej regulacji, niewątpliwie prawidłowe zaklasyfikowanie towaru wymaga uwzględnienia cech konstrukcyjnych pojazdu, które z kolei wyznaczają przeznaczenie samochodu. Tym samym, za uzasadnione uznać należy stanowisko organów podatkowych dokonujących klasyfikacji samochodu, posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem ORINS przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz - pomocniczo - wspomnianych wyjaśnień do Taryfy Celnej. Należy podkreślić, że nie jest przedmiotem sporu, że ww. pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy. Według składu orzekającego w sprawie, przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, dla ww. pojazdu wystawiony został dokument "Vehicle Salvage Cerificate (V963)" określony jako świadectwo wywozu pojazdu z odzysku, który to fakt nie jest kwestionowany przez organy podatkowe. Ponadto, zgodnie z uzyskanym przez organ II instancji, stanowiskiem i wyjaśnieniem Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. Delegatura w K., wydanie dla pojazdu dokumentu "Vehicle Salvage Certificate (V963) nie może być utożsamiane z wydaniem dowodu rejestracyjnego w związku z czym nie istnieje możliwość zarejestrowania na terytorium Polski pojazdu, dla którego wystawiony został ww. dokument. Podkreślić także należy, że zgodnie z ww. opinią nie jest możliwe dalsze wykorzystanie pojazdu, dla którego wystawiono dokument "Vehicle Salvage Cerificate (V963)" zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem, tj. do przewozu osób, niezależnie od jego stanu technicznego. W przedmiotowej sprawie ww. okoliczności są o tyle istotne, że organ podatkowy posiadając wiedzę, że dla ww. pojazdu w dacie przyjętej przez organ jako data zakupu przez Skarżącego ww. pojazdu, wystawiony został przedmiotowy certyfikat (który jest wystawiany dla pojazdów ze znacznymi uszkodzeniami w przeciwieństwo Certifacate of Title, który jest wystawiany dla pojazdów bez uszkodzeń) nie podjął ustaleń, z których wynikałoby, że ww. pojazd nie stanowił odpadu klasyfikowalnego do kodu 7204 Nomenklatury Scalonej w czasie, w którym znajdował się – w ocenie organów - w posiadaniu Skarżącego jak i ustaleń dotyczących jego przywrócenia do użytku. Wskazanie przez organ podatkowy, że w dacie późniejszej ww. pojazd został zarejestrowany na terytorium N. a następnie Polski również nie zostało poprzedzone wyjaśnieniami umożliwiającymi kwalifikację ww. pojazdu w dacie ewentualnego powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym po stronie skarżącego. Zauważyć także należy, że organ podatkowy posiadając dane osób, które bezpośrednio po Skarżącym weszły w posiadanie ww. pojazdu, w tym min. w styczniu 2013 r. (A., G.M., M.M.) i dokonały jego zarejestrowania miał możliwość dokonania ustaleń w przedmiocie jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie tak nabycia jak i odstąpienia przez Skarżącego od umowy sprzedaży ww. pojazdu, okoliczności potwierdzających czas i wywóz ww. pojazdu z kraju, czasookresu posiadania ww. pojazdu przez Skarżącego jak i cech (stanu technicznego) ww. pojazdu umożliwiających jego klasyfikację do pozycji CN 8703 Nomenklatury Scalonej w czasie, kiedy jego ewentualnym właścicielem był Skarżący. Fakt zarejestrowania ww. pojazdu na terytorium N. na początku stycznia 2013 r. w sytuacji gdy zgodnie z oświadczeniami samego Skarżącego, nabył on ww. pojazd na mocy umowy sprzedaży z dnia 2 stycznia 2013 roku i po okresie kilku dni "auto zostało na trwałe wywiezione z kraju" wobec istnienia ww. osobowych źródeł dowodowych i posiadania o nich wiedzy przez organ pozwalał organom na ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób zgodny z zasadami postępowania podatkowego określonego w art. 121 i 122 O.p. jak i w art. 187 O.p. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ posiadał możliwość ustalenia faktów mających istotne znaczenie w sprawie w sposób wyczerpujący , w szczególności w zakresie ustalenia stanu technicznego pojazdu, daty ewentualnego nabycia przez skarżącego ww. pojazdu oraz jego przemieszczenia na terytorium kraju poprzez weryfikację okoliczności towarzyszących odstąpieniu przez Skarżącego od przedłożonej umowy sprzedaży datowanej na styczeń 2013 r., w tym np. okoliczności dotyczących "zwrotu" pojazdu sprzedawcy, nabycia pojazdu i jego stanu technicznego przez podmiot, który dokonał jego pierwszej rejestracji na terytorium N. Nadto, według składu orzekającego w sprawie, organ odwoławczy nie uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, bowiem w świetle faktu, że dla ww. pojazdu wydany został certyfikat "Vehicle Salvage Cerificate (V963)" oraz faktu wystawienia przez ww. Instytut opinii, o treści de facto sprzecznej z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, w zakresie przeznaczenia ww. pojazdu do przewozu osób, organ nie dokonał stosownych ustaleń w tym przedmiocie jednocześnie opierając swoje stanowisko na stwierdzeniu, że w chwili powstania obowiązku podatkowego, tj. 11.07.2012 r. ww. samochód posiadał szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703 – przy czym organ całkowicie pominął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposób ustalenia cech ww. pojazdu na tą datę pomimo, że z akt sprawy wynikało, że w styczniu 2012 r. pojazd ten na skutek uszkodzeń znajdował się w stanie wykluczającym go z użytku i nie mógł służyć do przewozu osób. Reasumując, w ocenie Sądu, organy podatkowe rozpoznając przedmiotową sprawę naruszyły sformułowane w przepisach O.p. ww. zasady postępowania w zakresie, który uzasadnia przekonanie, że miało to istotny wpływ dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przez organy przepisów postępowania, w tym art. 121 i 122 O.p. jak i w art. 187 oraz art. 191 O.p. okazały się zasadne. Materiał dowodowy zebrany przez organy celne, jednoznacznie nie wskazuje na to, że nabyty przez skarżącego samochód był samochodem osobowym a wręcz wynika z niego, że ww. pojazd, z uwagi na jego uszkodzenia, nie mógł być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem i to bez względu na stan techniczny. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 188 w zw. z art. 123 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodu w postaci zeznań poprzedniego właściciela pojazdu, zauważyć należy, że wskazane przez Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku dowody mogą się okazać wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie nabycia przez Skarżącego ww. pojazdu na podstawie umowy ze stycznia 2013 r. jak i odstąpienia od niej czy też w dacie wcześniejszej. Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę organy, uwzględniając powyższe stanowisko, dokonają ustaleń dotyczących zarówno okoliczności nabycia ww. pojazdu przez Skarżącego w świetle twierdzeń Skarżącego o odstąpieniu od umowy sprzedaży jak i okoliczności związanych z kwalifikacją ww. pojazdu jako samochodu objętego pozycją CN 8703 przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób w świetle wydania dla ww. pojazdu dokumentu "Vehicle Salvage Certificate (V963). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.