I SA/Sz 1020/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 18 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.K. wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 18 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2011 r. Uzasadniając złożenie wniosku, Skarżąca wskazała, że jej stan zdrowia nie pozwala Skarżącej na uczestniczenie w żadnych postępowaniach. Nie ma wystarczających środków do życia. Skarżąca dodała, że korzysta z pomocy innych osób. Zdaniem Skarżącej kolejne postępowanie wpłynie tylko negatywnie na jej sytuację, uniemożliwiając jej funkcjonowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., Mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła należycie swojego wniosku. Z lapidarnego uzasadnienia jej wniosku wynika jedynie, że z powodu złego stanu zdrowia nie może uczestniczyć w żadnych postępowaniach i korzysta z pomocy innych osób. W ocenie Sądu choroba czy brak możliwości osobistego uczestniczenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie stanowią okoliczności uzasadniającej możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć bowiem należy, że Skarżąca może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników (art. 34 p.p.s.a.). Według Sądu nie można również uznać za wystarczającą okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołanie się przez Skarżącą na brak wystarczających środków do życia. Zwracając się o przyznanie ochrony tymczasowej, Skarżąca powinna powołać się na konkretne zdarzenia, które zaistnieją wskutek wykonania decyzji. Ponadto powinna na podniesione okoliczność, przedstawić stosowne dowody. W postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14 (LEX nr 1624317) NSA zaznaczył, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Ponadto Sąd rozpatrując wniosek, wziął także pod uwagę okoliczność, że w niniejszym postępowaniu przyznano Skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślić jednak należy, że trudna sytuacja finansowa strony uzasadniająca przyznanie prawa pomocy, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W doktrynie i w judykaturze przyjmuje się bowiem zasadę, zgodnie z którą przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 p.p.s.a., nie można utożsamiać z przesłankami, na podstawie których sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek (por. postanowienia NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 605/10, LEX nr 742664 oraz z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1783/08, LEX nr 573464). Nadto egzekwowanie obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie może być automatycznie utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 2752/11, LEX nr 1069889). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek Skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.