I SA/Sz 1022/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skarg K. O. i G. O. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego : - z dnia 9 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r., po wznowieniu postępowania, - z dnia 9 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r., po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżone decyzje, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących K. O. i G. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismami z dnia 7 kwietnia 2015r. K. i G. O. złożyli wnioski o wznowienie postępowań - zakończonych decyzjami ostatecznymi nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014 oraz nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015 - dotyczących lokali apartamentowych nr [...], nr [...] i nr [...], położonych w K. przy ul. [...] We wnioskach wskazali na treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) dalej "o.p.", uzasadniającego wznowienie postępowania w sprawach na podstawie tego, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. Jako takie dowody wskazali umowy potwierdzające wydzierżawienie tych lokali [...] "V." Sp. z o.o. - podmiotowi posiadającemu uprawnienia do udzielania świadczeń zdrowotnych, co w przekonaniu wnioskodawców w połączeniu z faktem, iż wydzierżawione apartamenty położone są w rozbudowanej części budynku sanatoryjnego "V." uzasadnia uznanie, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Zdaniem skarżących wobec powyższego istnieją podstawy do uchylenia dotychczasowych decyzji ostatecznych i ustalenia należnego podatku zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. d uchwały Rady Miasta Kołobrzeg Nr XL/522/13 z dnia 26 listopada 2013 r. jak dla gruntów i budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Decyzjami z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił skarżącym uchylenia decyzji ostatecznych, ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 i 2015 rok. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał bowiem, że lokale skarżących nie spełniają przesłanki do zastosowania do nich preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Od powyższych decyzji strony złożyły odwołania. Decyzjami z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że we wznowionym postępowaniu organ podatkowy bada przede wszystkim, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek do wznowienia postępowania. Wyjaśniło, że przedmiotem takiego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie całości sprawy, z ustalaniem stanu faktycznego sprawy i stanu prawnego, lecz jest nim wyjaśnienie, czy zachodzi przesłanka do korekty wymiaru podatku z powodu podnoszonej przez skarżących okoliczności, nieznanej organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że w okolicznościach rozpoznawanych spraw nie zostały spełnione przesłanki do skorzystania przez podatników z ulgi o której mowa w art. 5 ust. pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej określanej jako "u.p.i.o.l." Kolegium uznało, że będące przedmiotem opodatkowania w sprawie lokale nie zostały wydzierżawione podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych, ani też nie są one związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Na powyższe decyzje strony wniosły skargi do WSA w Szczecinie. W skargach zarzuciły naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej określanego jako "k.p.a.", które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy i wniosły o: 1) uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji, 2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W treści skarg strony nie zgodziły się z ustaleniami organu odwoławczego, iż opodatkowane nieruchomości nie znajdują się w posiadaniu podmiotu leczniczego. Przywołując stosowne przepisy oraz przedmiot działalności gospodarczej [...] "V." sp. z o.o., opisany w Krajowym Rejestrze Sądowym, wskazały, że dzierżawca ich lokali – [...] V." Sp. z o.o. w K. jest podmiotem leczniczym. Wskazały też, że w związku z nowelizacją treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.i.o.l., dokonaną przez art. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 225, poz. 1461), preferencyjna stawka podatku od nieruchomości dotyczy budynków lub ich części "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń". Zatem dla zastosowania preferencyjnej stawki do ich lokali wystarczy, że są one zajęte przez dzierżawcę będącego podmiotem leczniczym i związane z działalnością dzierżawcy w ten sposób, iż są położone w budynkach sanatoryjnych i osoby w nich zakwaterowane mogą korzystać z całej bazy zabiegowej [...] "V.". W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." połączyć sprawy objęte skargami strony dotyczące wznowienia postępowania za lata 2014-2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 1022/15, I SA/Sz 1023/15, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i sprawę prowadzić pod sygnaturą akt I SA/Sz 1022/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, jednak z przyczyn innych niż wskazane w skargach. Stosownie do art. 3 p.p.s.a., Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając przedmiotową sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził opisane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenia prawa procesowego. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 o.p. decyzja podatkowa zawiera oznaczenie strony. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt. I SA/Lu 768/07 (opublikowany w systemie informacji prawnej LEX nr 511365) organ administracji jest zobligowany do jasnego i prawidłowego wskazania strony w decyzji podatkowej, w początkowej jej części, przed zawartym w niej rozstrzygnięciem i co najmniej przed podpisem osoby upoważnionej (osób upoważnionych), który zamyka decyzję. Adresat decyzji nie może być oznaczony w sposób dorozumiany. Miejscem jego oznaczenia nie może być to, w którym wskazuje się osoby otrzymujące decyzję (podobnie WSA w Lublinie w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt. I SA/Lu 543/08). Tymczasem w zaskarżonych decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jako stronę postępowania wskazano K.i Z. O., zaś decyzje doręczono K. i G. O. W całej treści decyzji tylko raz wskazuje się na stronę i oznacza ją jako K. i Z. O. Tylko w tzw. rozdzielniku decyzji czyli miejscu wskazującym jakie osoby otrzymują decyzję wskazano na K. i G. O. Oznacza to, że stronę oznaczono błędnie, albowiem z akt postępowania wynika, iż dotyczyło ono K. i G. O., nie zaś K. i Z. O. Należy podkreślić, że wskazanie, kto otrzymuje decyzję, nie zastępuje ustawowego obowiązku oznaczenia strony w decyzji. Strona nie może być ustalana na podstawie założeń, wnioskowań czy domniemań ( por. też wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2008 sygn. akt I SA/Lu 541/08). Tym samym w zaskarżonych decyzjach niewątpliwie wadliwie oznaczono stronę postępowania czym naruszono art. 210 § 1 pkt 3 o.p., a co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Ponownie rozpoznając sprawy organ winien w sposób właściwy określić stronę przedmiotowego postępowania. Jednocześnie Sąd zauważa, że z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów sformułowanych w petitum skarg. Sąd wskazuje tylko, iż w niniejszych sprawach znajdują zastosowanie przepisy o.p., nie zaś przepisy k.p.a., na których naruszenie wskazali skarżący w skargach. Uznając skargi za zasadne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżone decyzje należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.