I SA/Sz 1028/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu S. z siedzibą w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2010 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [..] r. nr [..] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu S. z siedzibą w S. ustalił M. M. kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2010 r. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 3 lipca 2014 r. W decyzji zawarto pouczenie, iż stronie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W dniu 8 sierpnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W dniu 19 sierpnia 2015 r. skarga została przesłana przez Sąd do Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa celem nadania jej prawidłowego biegu, po czym została przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 2 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Ponadto poinformował, iż w dniu 11 września 2014 r. została wystawiona przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR informacja o uzyskaniu przez ww. decyzję waloru ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli więc na dany akt administracyjny (decyzję, postanowienie) środek taki przysługuje, wniesienie skargi na ten akt jest niedopuszczalne. Niewyczerpanie przewidzianych w ustawie środków zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym, w sytuacji, gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest uprzednie skorzystanie z tego środka i wyczerpanie toku instancji w postępowaniu administracyjnym, a dopiero następnie dopuszczalne będzie wniesienie stosownej skargi do sądu, gdyż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, po wyczerpaniu toku instancji. Innymi słowy niedopuszczalne jest wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu S. z siedzibą w S., będącego organem I instancji, od której przysługuje, stosownie do przepisów art. 127 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) odwołanie do organu wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skarżąca nie skorzystała jednak z tego uprawnienia, bowiem nie wniosła odwołania do organu II instancji, zatem nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Złożenie skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji stanowi zatem naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i powoduje niedopuszczalność skargi. W tym stanie rzeczy skarga była niedopuszczalna z powodu niewyczerpania toku postępowania przed organami administracyjnymi i jako taka podlegała odrzuceniu. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż skarga została również wniesiona po upływie ponad roku od wydania decyzji I instancji, jak również wniesiono ją bezpośrednio do Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.