I SA/Sz 1029/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2009 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Spółką") w piśmie z dnia 17 lipca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 lutego 2004 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2009 roku w kwocie [...] zł. W dniu 26 sierpnia 2014 r. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji oraz o wyznaczenie rozprawy w celu rozpoznania ww. wniosku i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność kondycji finansowej Spółki, niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody oraz skutków wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, Spółka stwierdziła, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej jest uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Następnie wskazała, że po kontroli podatkowej zostały wydane decyzje określające Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj oraz czerwiec 2009 roku, w łącznej kwocie [...] zł. Dodała, że toczy się wobec Spółki postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 roku. W ocenie strony suma zobowiązań w podatku akcyzowym oraz możliwość powstania kolejnego równie wysokiego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług stanowi niebezpieczeństwo likwidacji Spółki oraz uniemożliwienia jej podjęcia działalności w przyszłości. Kwoty te bowiem kilkakrotnie przewyższają majątek Spółki, jak również majątek osobisty jej wspólników (jako dowód wskazała przesłuchanie Prezesa Spółki). Następnie wyjaśniła, że zobowiązania podatkowe są dla niej dużym obciążeniem, którego aktualnie nie jest w stanie ponieść. Spółka nie posiada kapitałów, z których środki mogłyby zostać przeznaczone na pełne wykonanie zobowiązań podatkowych. Stąd konieczne będzie prowadzenie egzekucji przymusowej, co z kolei niewątpliwie spowoduje ogłoszenie likwidacji Spółki lub jej upadłości, choć ta ostatnia - z uwagi na brak majątku (w połączeniu ze spłatą zobowiązań podatkowych) i na koszty takiego postępowania - może okazać się nierealna. Spółka wskazała również, że na mocy uchwały z dnia 11 stycznia 2013 r. postawiono ją w stan likwidacji. Jednakże uchwałą z dnia 23 maja 2014 r. likwidacja została uchylona, a Spółka wznowiła działalność gospodarczą. Wskutek powyższego źródło utrzymania mają nie tylko wspólnicy i ich rodziny, lecz również trzech pracowników (jako dowód wskazała: odpis z Rejestru Przedsiębiorców KRS i potwierdzenie zatrudnienia pracowników). Zdaniem Spółki z uwagi na brak nieruchomości, egzekucja zostanie przede wszystkim skierowana do wierzytelności z rachunku bankowego. Zajęcie rachunków bankowych w praktyce uniemożliwi Spółce wykonywanie bieżącej działalności gospodarczej i może doprowadzić do powstania znacznej szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków. Brak możliwości przeprowadzania swobodnych operacji gospodarczych uniemożliwi Spółce zakup konkretnych wyrobów, dalej ich odsprzedaż i w rezultacie spowoduje, że nie będzie możliwe osiąganie jakichkolwiek dochodów. Dalej Spółka podniosła, że w związku z powyższym istnieje niebezpieczeństwo powstania bieżących zobowiązań wobec wierzycieli, od których już nabyła wyroby i u których uzyskała odroczony termin zapłaty. Nieuiszczenia należności spowoduje naliczenie wysokich odsetek, ponadto realne jest niebezpieczeństwo powstania kosztów postępowań sądowych i egzekucyjnych cywilnych. Spółka z uwagi na to, że niedawno wznowiła działalność gospodarczą, nie będzie w stanie ponieść takich obciążeń i obawia się utraty zdolności finansowej. Po wznowieniu działalności, Spółka rozpoczęła rozmowy handlowe w celu utworzenia sieci stacji benzynowych na terenie województwa [...]. Utrata płynności płatniczej wskutek egzekucji istotnie przyczyni się do utraty przez Spółkę pozycji wiarygodnego partnera handlowego. Będzie to nie tylko szkoda o znacznym charakterze, ale również o trudnych od odwrócenia skutkach. Spółka, tracąc pozycję na rynku obrotu paliwami, nie powróci już do działalności w tym sektorze gospodarki. Egzekucja zobowiązań podatkowych skutkująca otwarciem likwidacji będzie również podstawą rozwiązania umów o pracę i utratą przez trzech pracowników dotychczasowego źródła utrzymania. Spółka zauważyła również, że dodatkową szkodą będzie to, że wspólnicy nie będą w stanie przejąć w znacznej części zakresu czynności powierzonych dotychczas pracownikom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu wniosek Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona podała wprawdzie, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą, a zapłata zaległości podatkowej w podatku akcyzowym w łącznej kwocie [...] złotych spowoduje utratę płynności finansowej, co będzie skutkować likwidacją Spółki, jednakże nie przedłożyła stosownych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Ponadto, powołując się na okoliczności prowadzenia postępowania w przedmiocie podatku VAT, nie podała żadnej kwoty zobowiązania w podatku VAT. Wnioskodawczyni winna wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową. Ogólnikowe stwierdzenia co do tego, że kwoty zobowiązań podatkowych kilkakrotnie przewyższają majątek Spółki jak i jej wspólników (bez podania wielkości majątku) nie uzasadniają także przyznania ochrony tymczasowej. Poza tym Skarżąca nie dołączyła do wniosku (do czego była zobowiązana) dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym strona uniemożliwiła Sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 - LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Na uwzględnienie nie zasługuje także powołana przez Skarżącą okoliczność prowadzenia ewentualnej egzekucji skierowanej do rachunku bankowego, co zdaniem Spółki, uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności. Wnioskodawczyni powołując się także na brak możliwości przeprowadzenia swobodnych operacji na rachunku bankowym, nie podała żadnych konkretnych informacji dotyczących zakupu nowych wyrobów i ich dalszej odsprzedaży, nie wymieniła również kwoty nowych zobowiązań wobec wierzycieli, co nie pozwala sądowi odnieść się do tych okoliczności. Według sądu, strona podnosząc we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z jej majątku, winna przedłożyć dokumentację, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty (strona wskazała tylko kwotę zobowiązań w podatku akcyzowym) nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, sąd ma na uwadze to, że – jak wynika z pisma z dnia 6 października 2014 r. przez Spółkę – sytuacja skarżącej uległa poprawie, czego dowodem jest uiszczenie przez nią wpisów od skargi w kilku sprawach. Wobec powyższego Sąd nie może ustosunkować się do negatywnych skutków społeczno – gospodarczych wykonania zaskarżonej decyzji (likwidacja Spółki doprowadzi do zwolnienia zatrudnionych trzech pracowników), skoro Spółka w dostateczny sposób nie wykazała, że konieczne będzie prowadzenie egzekucji, która niechybnie skutkować będzie zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, strona nie przedstawiła stosownych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Odnosząc się do wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Prezesa Spółki, sąd wskazuje, że stosownie do przepisu art. 106 § 1 i § 1 3 p.p.s.a. sąd może na rozprawie z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika z omawianego przepisu, przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego ma charakter fakultatywny i odnosi się tylko do dowodu z dokumentu (niedopuszczalny jest dowód z zeznań świadka), a zatem sąd może to uczynić rozpoznając sprawę, o ile poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych w sprawie przez organy oraz o ile postępowanie takie nie naruszy przewidzianej w art. 7 powołanej ustawy zasady szybkości postępowania sądowego. Co do zasady sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organami. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zgłoszone przez skarżącą wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego, Sąd uznał, że spółka powołując się na swoją sytuację finansową, nie wyjaśniła w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji utrudni lub wręcz uniemożliwi kontynuowanie prowadzenia działalności gospodarczej i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.