I SA/Sz 1039/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. T. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi [...] od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie) kwotę [...]([...] [...]) złotych, w tym [...] [...]) złotych należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E A. M. [...], wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie (na rozprawie w dniu 19 marca 2018 r., działając przez pełnomocnika substytucyjnego) oraz za sporządzenie opinii z dnia 25 kwietnia 2018 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 19 marca 2018 r., oddalającego skargę skarżącego na wyżej powołaną decyzję. Wnioski zawierały oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Sędzia sprawozdawca zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2018 r. stwierdził, że opinię prawną z dnia 25 kwietnia 2018 r. w przedmiocie braku stwierdzenia podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego wyroku uznać należy za sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt. 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania § 4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna opłaty w postępowaniu w pierwszej instancji, w którym przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna (w innej sprawie) wynosi [...] zł. Z kolei, w drugiej instancji stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawka minimalna opłaty wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem ustalić opłatę w wysokości [...] zł, tj. [...] zł za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji oraz [...] zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą Sąd ocenił jako sporządzoną z zachowaniem należytej staranności. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, w rozpoznawanej sprawie jest to kwota [...]zł. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.