I SA/Sz 1040/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. B. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej w skrócie "O.p." - po rozpatrzeniu sprawy z odwołania [...] (dalej jako "Podatnicy") - utrzymało decyzję Prezydenta Miasta [....] z dnia 20 maja 2016 r., nr: [....], którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 3 lutego 2014 r., nr [....], ustalającej Podatnikom wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r., wydanej po wznowieniu postępowania. Ww. zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Podatnicy w dniu 26 stycznia 2015 r. złożyli wniosek (z 21 stycznia 2015 r.) o zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2013-2014 wraz z korektą deklaracji, w związku z błędami dotyczącymi ustalenia wymiaru podatku, tj. nieuwzględnienia faktu wydzierżawienia lokali apartamentowych nr [...] przy ul. [....] Centrum Zdrowia i Relaksu [....]), który jest podmiotem udzielającym świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. Organ I instancji potraktował ww. wniosek, jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wznowił postępowanie. Decyzją z dnia 19 marca 2015 r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z 3 lutego 2014 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. Decyzją z dnia 11 czerwca 2015 r., nr [....], organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 20 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 932/15, uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując przy tym, że organ powinien wezwać skarżących do podania, w jakim trybie żądają zmiany decyzji ostatecznej, wskazania ewentualnej podstawy prawnej oraz jej uzasadnienia; jeżeli przepis prawny uniemożliwiałby zastosowanie wybranego trybu przez podatników, organ winien ich o tym pouczyć Na skutek powyższego wyroku, organ I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. uchylił postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r. o wznowieniu postępowania z wniosku Podatników i umorzył postępowanie w tym zakresie. Wykonując wskazania zawarte w ww. wyroku, organ I instancji wezwał Podatników m. in. do wskazania trybu, w jakim ma toczyć się postępowanie. W wykonaniu tego wezwania, Podatnicy wskazali, że wnioskują o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i zmianę ostatecznej decyzji z 3 lutego 2014 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. Uzasadniając wniosek Podatnicy wskazali, że: 1) budynek wraz z apartamentami został wybudowany jako rozbudowa Sanatorium [....]; 2) budynek uzyskał pozwolenie na użytkowanie jako rozbudowana część budynku Sanatoryjnego "[...]", 3) do chwili obecnej nie zmieniono sposobu użytkowania budynku; 4) apartamenty dzierżawione są przez [...]; 5) [....] jest podmiotem zarejestrowanym jako podmiot leczniczy (zgodność NIP i Regon z podmiotem dzierżawiącym apartamenty); 6) w apartamentach prowadzone są usługi hotelowe tak jak w całym [....] (jako działalność przeważająca) i są to usługi związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajęte przez podmiot udzielający tych świadczeń i wg wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 września 2013 r. jest to wystarczająca przesłanka do uznania podmiotu jako leczniczego, płacącego obniżone podatki. Do wniosku załączono umowy dzierżawy w ramach programu "[....]" zawarte z [...] [...], oraz ulotki reklamowe-cenniki pobytu i zabiegów w [...] Organ I instancji postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 243 § 1 O.p. w związku z art. 245 § 1 pkt 5 O.p., wznowił na wniosek Podatników postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...], uznając że dopuszczalne w sprawie jest wznowienie postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia 20 maja 2016 r. organ I instancji odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji z dnia 3 lutego 2014 r. wskazując, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, tj. wydając decyzję z dnia 3 lutego 2014 r. organ podatkowy nie miał wiedzy o istnieniu umów dzierżawy, które podatnicy zawarli 6 kwietnia 2013 r. z [....]. W związku z tym uznał, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody (umowy dzierżawy) nieznane organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji ustalającej wymiar podatku za 2014 r. Jednakże organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania do należących do podatników lokali apartamentowych preferencyjnej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości za 2014 r. Podatnicy zakwestionowali decyzję organu I instancji wskazując, że zgłoszone do opodatkowania posiadane lokale apartamentowe związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieruchomość dzierżawiona jest przez [....], które jako przedsiębiorca posiada status podmiotu leczniczego, a więc na mocy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powinna podlegać opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Apartamenty należące do Podatników stanowią bazę [....] wykorzystywaną dla pobytu osób leczących się. W związku z powyższym - zdaniem Podatników - objęte powinny być preferencyjną stawką podatkową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [....], po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że postępowanie toczy się w trybie wznowienia postępowania (nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji ostatecznej), w związku z tym przedmiotem postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, w tym w zakresie kompleksowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Badanie sprawy obejmuje jedynie, zaistnienie wyjątkowych okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz, czy skutkować one będą zmianą wymiaru podatku. Organ odwoławczy wyjaśnił, że okolicznościami i dowodami, o których mowa w ww. przepisie, jest fakt zawarcia umów dzierżawy i wydzierżawienia opodatkowanych nieruchomości przedsiębiorcy posiadającemu status podmiotu leczniczego ([...]). Analiza przepisów prawa mających zastosowanie dla rozpoznania istoty sprawy - zdaniem organu odwoławczego - pozwala stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt [....]. Ponadto wskazał, że analizowany przepis jednoznacznie odsyła do ustawy o działalności leczniczej. W związku z tym użyte w nim pojęcia "świadczenie zdrowotne" i "podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych", na gruncie prawa podatkowego, mają treść nadaną im przez ustawę o działalności leczniczej. Po zbadaniu dokumentów ustrojowych dzierżawcy należących do Podatników lokali, tj. Centrum Zdrowia i Relaksu "[...]" Sp. z o.o. w [....] organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko Podatników jest błędne. Bezsprzecznie [....] jest zarejestrowane w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonym przez Wojewodę [....] i posiada księgę rejestrową o numerze [....]. Z księgi tej jednoznacznie wynika, że działalność leczniczą prowadzi w ramach przedsiębiorstwa o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe [...] w [....] przy ul[...] (lokale skarżących położone są pod innym adresem - przy ul. [...]), które posiada wyodrębnione komórki organizacyjne w postaci oddziałów nakierowanych na poszczególne rodzaje świadczeń: oddział uzdrowiskowy sanatoryjny, oddział uzdrowiskowy rehabilitacji sanatoryjnej, sanatorium uzdrowiskowe - oddział chorób układu oddechowego, dział fizjoterapii, dział fizykoterapii. Działalność objęta rejestrem nie odbywa się w lokalach Podatników nr [....] o czym przesądza treść umowy dzierżawy. Stroną umowy nie jest przedsiębiorstwo Centrum Zdrowia i Relaksu "[...]" Sp. z o.o. w [...] o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "[....]", co pozwalałoby uznać, że lokale zostały zajęte przez podmiot leczniczy. Centrum Zdrowia i Relaksu "[....]" Sp. z o.o. w [...] działa jako zwykły podmiot gospodarczy realizujący swój główny przedmiot działalności (prowadzenie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania). Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji, gdy podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych prowadzi również inne rodzaje działalności gospodarczej, wówczas znajdujące się w jego posiadaniu nieruchomości nie podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową tylko dlatego, że podmiot ten posiada również status podmiotu leczniczego. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że dzierżawca nie zajął lokali należących do Podatników, jako podmiot leczniczy po to by udzielać w nich świadczeń zdrowotnych lub funkcjonalnie powiązać je ze świadczeniami zdrowotnymi, lecz jako przedsiębiorca po to, by lokale te wynajmować i pobierać z tego tytułu pożytki, co pozostaje w zgodzie z przeważającą działalnością gospodarczą Spółki. Ujawnione nowe okoliczności faktyczne (fakt dzierżawy nieruchomości podmiotowi zajmującemu się m.in. udzielaniem świadczeń zdrowotnych) w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie pozwoliły organowi odwoławczemu na przyjęcie, iż do opodatkowania nieruchomości podatników winny mieć zastosowanie inne niż przyjęto w decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. stawki podatkowe. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji poprawnie przeprowadził postępowanie i wydane przez niego rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Podatnicy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję organu odwoławczego, w uzasadnieniu której Skarżący odnieśli się do stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy podatkowe, wskazując przy tym na przepis art. 5 ust.1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz, że w kwestii tej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r., Skarżący na pytanie Sądu wyjaśnili, że lokale nr [...] i [...] umiejscowione są w budynku oznaczonym jako 8a, który uzyskał taką numerację po rozbudowie budynku nr 8. Po zamknięciu rozprawy Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia, który wyznaczono na dzień 7 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w ramach którego taką decyzję wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną. Z przepisu art. 243 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p." wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia jednej z przesłanek wymienionych taksatywnie w art. 240 § 1 O.p. oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest zarazem jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Rozstrzygnięcie sprawy w trybie nadzwyczajnym jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Innymi słowy przepis art. 240 § 1 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 O.p. (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga fakt, że postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Granica postępowania w sprawach wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednio decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., I FSK 1848/08 – www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, w sposób oczywisty naruszałoby zasadę trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Celem tego postępowania – prowadzonego w trybie wznowieniowym - jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz – w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organ zasadnie, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 3 lutego 2014 r., nr [....], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2014. Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego, Skarżący powołali się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu wskazanej przez Skarżących podstawy wznowienia postępowania można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: – muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, – musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję, – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, oraz że okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt [...] - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt [....] - www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Ewentualne wady postępowania zwykłego, mogły być zwalczane przez stronę wyłącznie w ramach przysługujących w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, przez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie przez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym postępowaniu strona nie doznawałaby żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych kwalifikowanych przesłanek ustawowych, bądź ich braku. Nie wszystkie zatem wady postępowania zakończonego decyzją, objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie Skarżących, za nowe i istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi wydającemu decyzję, uznać należało argumenty zawarte we wniosku z dnia 21 stycznia 2015 r. i w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. oraz załączone do wniosku: kserokopia informacji [...] – korekta, decyzja o pozwoleniu na rozbudowę obiektu sanatoryjnego "[...]", decyzja o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej części budynku sanatoryjnego "[...]", decyzja o innym przeznaczeniu lokalu niż mieszkalne, kserokopia aktu notarialnego zakupu apartamentów, umowy dzierżawy apartamentów, wypis z księgi rejestrowej podmiotu leczniczego [....], informacja o prowadzonej działalności sanatoryjnej, karta zabiegowa dla kuracjuszy mieszkających w apartamentach [...] , karta leczenia sanatoryjnego w [...], karta informacyjna z pobytu w sanatorium "[...]" w [...], korespondencja [...] w sprawie pobytu z NFZ w apartamentach, oferty reklamowe [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ prawidłowo uznał okoliczności faktyczne i dowody przedstawione przez Skarżących co do dzierżawienia opodatkowanych nieruchomości za nowe, gdyż nie były mu znane przed wydaniem ostatecznej decyzji, stwierdzając tym samym, że organ I instancji rozpoznając wniosek Skarżących prawidłowo wznowił postępowanie i przeprowadził je w kontekście przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na tle tak ustalonego stanu prawnego mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny należało stwierdzić, że Skarżący nie wykazali wadliwości decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu, dostarczone przez Skarżących wprawdzie nowe dowody, pozostawały jednak bez wpływu na prawidłowe ustalenia Prezydenta Miasta [...] przedstawione w decyzji z dnia 3 lutego 2014 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2014. Przedstawiona jako podstawa faktyczna wznowienia postępowania – umowa dzierżawy – niewątpliwie spełniła część cech przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj.: dowód był nowy, istniał w dacie wydania decyzji i nie był znany organowi, który wydał decyzję. Sporna jednakże pozostała kwestia "istotności" tego dowodu. Skarżący nie przedstawili takich przekonujących argumentów, które pozwalałyby na niesporne uznanie, że ww. dokument był istotny dla zmiany decyzji ostatecznej. Według organu, dowód ten nie był istotny, gdyż nie miał istotnego znaczenia dla sprawy, nie prowadził on bowiem do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte. Organ doszedł do takich wniosków, dokonując oceny samej umowy, jak i konfrontując ją z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnił także, dlaczego uznał, że przedłożona umowa nie ma wpływu na poczynione wcześniej ustalenia w sprawie i w konsekwencji stwierdził, że dzierżawca ([...] Sp. z o.o.) nie zajął lokali należących do skarżących Podatników jako podmiot leczniczy, by udzielać w nich świadczenia zdrowotne lub funkcjonalnie powiązać je ze świadczeniami zdrowotnymi, lecz jako przedsiębiorca, by lokale te wynajmować i pobierać z tego tytułu pożytki, co pozostaje w zgodzie z przeważającą działalnością gospodarczą tej Spółki. Zdaniem Organu, ujawnione nowe okoliczności faktyczne (fakt dzierżawy nieruchomości podmiotowi zajmującemu się m.in. udzielaniem świadczeń zdrowotnych) w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie pozwoliły na przyjęcie, że do opodatkowania nieruchomości podatników winny mieć zastosowanie inne niż przyjęto w decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. stawki podatkowe. W wyniku analizy sprawy, z uwzględnieniem ujawnionych przez skarżących Podatników nowych okoliczności i dowodów uznać należało, że lokale Skarżących nie są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez podmiot leczniczy, mimo iż są w posiadaniu dzierżawcy, który w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się również udzielaniem świadczeń zdrowotnych, ale nie czyni tego w lokalach skarżących Podatników. W ocenie Sądu, przedstawione przez Skarżących dowody takiej cechy "istotności" nie posiadają, bowiem pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. W nawiązaniu do powyższego wyjaśnić należy, że przesłanką wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. mogą być nowe dowody lub okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, jednakże ponadto muszą one mieć charakter "istotny", tzn. te nowo ujawnione okoliczności i dowody nie mogą wzbudzać żadnych wątpliwości, że dzierżawione przez skarżących Podatników lokale, stanowiące przedmiot opodatkowania, są zajęte przez podmiot leczniczy w celu udzielania świadczeń zdrowotnych. Dowody, które stanowią podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną podlegają ocenie tak jak każdy inny dowód doniosły dla potrzeb należytego wyjaśnienia faktów istotnych dla potrzeb rozstrzygnięcia. O ile zatem przedstawione dowody dla skutecznego wznowienia postępowania podatkowego muszą mieć charakter nowych i istotnych, o tyle nie oznacza to, że organy czy sąd uznają je za wiarygodne w tym znaczeniu, że będą mogły one stanowić podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji. Ordynacja podatkowa nie wskazuje, w jaki sposób należy oceniać "istotność" dowodu lub okoliczności. Zasadniczo uznaje się, że istotne znaczenie dla sprawy powinny mieć takie dowody i takie okoliczności, których uwzględnienie może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez nową istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 1885/99). Należy przy tym zwrócić uwagę, że w sytuacji gdy, tak jak w omawianej sprawie, podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który je wydał, istota postępowania administracyjnego sprowadza się do zbadania właśnie tego dowodu jako ujawnionego już po zakończeniu postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową, a w konsekwencji do przedłużania postępowania (podobnie WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 22 maja 2013 r., I SA/Sz 1046/12, LEX nr 1323455). Prawidłowo zatem organ podatkowy skoncentrował się na ocenie przedstawionej przez skarżących Podatników umowy dzierżawy z uwzględnieniem innych ustaleń - ale mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy - co do przeważającej działalności gospodarczej przez dzierżawcę [....] w zakresie wynajmowania i pobierania pożytków z tego tytułu i zajmowania dzierżawionych pomieszczeń od skarżących na cele hotelowe, a nie na cele udzielania świadczeń zdrowotnych, co faktycznie potwierdza już chociażby sama treść przedstawionej przez skarżących umowy dzierżawy (§ 1 ust. 2 zdanie drugie, § 5 ust.1), a nadto sprzeczność co do położenia przedmiotu umowy (lokal nr [...], położone w budynku mieszkalno - usługowym przy ulicy [...] w [...]) w stosunku do lokalizacji wskazanej w załączonej do akt Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych – [...](ul. [...] – apartament nr [...]). Poczynione zatem w tym zakresie ustalenia należało uznać za prawidłowe i logicznie uzasadnione. W sposób przekonywujący odmówiono "istotności" tego dowodu jako sprzecznego z ustaleniami organu znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy. Zdaniem Sądu, skarżący Podatnicy - poza zakwestionowaniem ustaleń i ich oceny dokonanej przez organ podatkowy, który uzasadnił ocenę przedłożonej umowy dzierżawy jako nieistotnej, w konfrontacji z dokonanymi ustaleniami - nie przedstawili takich dowodów, które jednoznacznie, niespornie podważyłyby ocenę organu. Samo zakwestionowanie jest niewystarczające dla wzruszenia tej oceny. W konsekwencji nie było podstaw do uznania, że organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonej decyzji wymaga ustawodawca w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.". W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.