I SA/Sz 1042/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt SA/Sz [...] oddalającego jej skargę na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W dniu 6 grudnia 2017 r. H. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt SA/Sz 511/2016. Jako podstawę skargi wskazała naruszenie przepisów prawa, tj. wydanie przez WSA w Szczecinie wyroku z dnia 29 września 2016 r. oraz poprzedzających go decyzji Dyrektora ZUS w K. na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r. Zdaniem skarżącej organ, a także Sąd, nie uwzględnił zmiany ww. ustawy w zakresie skrócenia okresu przedawnienia zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z 10 do 5 lat. Zmiany wprowadzono na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 16 września 2011 roku o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232 poz. 1378). Przepis ten w nowym brzmieniu, znajduje zastosowanie do terminów przedawnienia, których bieg rozpoczął się przed 1 stycznia 2012 r., z tym zastrzeżeniem, że w takim przypadku bieg przedawnienia będzie liczony od dnia 1 stycznia 2012 roku. Jednakże jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. miało nastąpić wcześniej - zgodnie z brzmieniem wcześniejszych przepisów - wówczas jego upływ nastąpi z upływem tego wcześniejszego terminu. W związku z powyższym skarżąca wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania, w której wniosła o: 1) uchylenie wyroku WSA w Szczecinie z dnia 29 września 2016 r. i poprzedzających go wyroków wymienionych we wskazanym wyroku, niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa po dniu 1 stycznia 2012 r., 2) ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa po dniu 1 stycznia 2012 r., 3) zasądzenie zwrotu nienależnie pobranych przez komornika ZUS-u oraz ZUS w K. składek zdrowotnych za lata 2002 - 2006 w kwocie [...]zł oraz odsetki ustawowe do dnia zwrotu. Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej, ustanowiony z urzędu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 511/16, został wezwany do wykazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz żądania zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia (zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), w terminie 7 dni, od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2017 r. Odpowiadając na wezwanie, pełnomocnik skarżącej w opinii o braku podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania z dnia 10 stycznia 2018 r., powołując się na brzmienie art. 271 pkt 1 i pkt 2, art. 272 § 1 i § 3, art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a., wskazał, że po wnikliwej analizie akt sprawy oraz po spotkaniu z małżonkiem skarżącej W. K. w dniu 10 stycznia 2018 r. stwierdził w niniejszej sprawie brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie przesłanek zawartych w ww. przepisach. Za pismem z dnia 19 lutego 2018 r. Sąd przekazał skarżącej opinię pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie zobowiązano skarżącą do wskazania, czy podtrzymuje swoją skargę o wznowienie postępowania, złożoną w piśmie z dnia 12 marca 2018 r. Ponadto pouczono skarżącą o wymogach skargi stosownie do art. 279 p.p.s.a. i wezwano do wskazania podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, a także żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 23 lutego 2018 r. podtrzymała wniesioną skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem. W ocenie skarżącej złożona skarga jest w pełni uzasadniona i oparta o załączone kserokopie pism, które otrzymała z różnych urzędów, a dotyczących postępowania o wznowieniu, z których wyraźnie wynika, że ZUS w K. w dniu 14 lutego 2012 r. wydał decyzję opartą na nieobowiązujących przepisach. Ponadto, w związku z pismem otrzymanym z Okręgowej Izby Radców Prawnych skarżąca ponowiła swoją prośbę o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub o pouczenie jej co powinna dalej uczynić, aby otrzymać stosowną pomoc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu. W myśl art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącej powołując się na stosowną podstawę prawną (tj. art. 271 pkt 1 i pkt 2, art. 272 § 1 i § 3, art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a.), wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z podstaw uzasadniających wniesienie skargi do wznowienia postępowania sądowego. Do chwili sporządzenia opinii brak było podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w obsadzeniu składu orzekającego, nie stwierdzono braków w reprezentacji skarżącej, żaden z powołanych do tego organów nie orzekł o niezgodności przepisów stanowiących podstawę wydania wyroku z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, nie zaistniały okoliczności ani nie wykryto środków dowodowych, o których skarżąca nie posiadała wiedzy w toku postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, orzeczenia nie uzyskano na podstawie dokumentu podrobionego czy też za pomocą przestępstwa. Ponadto, skarżąca odpowiadając na wezwanie Sądu, nie wykazała stosownych podstaw przemawiających za wznowieniem postępowania ani ich uzasadnienia. Pomimo stosownego pouczenia nie podała także, że został zachowany termin do złożenia skargi. Skarżąca nie wypowiedziała się również co do tego, czy żąda uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Zatem, stwierdzić należy, że ani pełnomocnik ani sama skarżąca nie usunęli braków formalnych skargi poprzez m.in. wskazanie podstaw wznowienia postępowania sądowego. W orzecznictwie wskazuje się, że brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, CBOSA). Mając na uwadze brak przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd, na podstawie art. 280 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.