I SA/Sz 1050/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r. oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 26 czerwca 2017 r. nr [...], którą określono S. B. wysokość opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi za rok 2016 w kwocie [...]zł rocznie. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy. S. B. (dalej: "strona", "skarżący"), jako właściciel nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej zabudowaną budynkiem działkę gruntu o nr ewide[...] obręb P., pismem z 30 sierpnia 2016 r., został wezwany przez Wójta Gminy R. (dalej: "organ I instancji") do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2016. Z uwagi na bezskuteczność wystosowanego wezwania, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., organ I instancji wszczął z urzędu wobec strony postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2016 dla opisanej na wstępie nieruchomości. Organ I instancji, na podstawie sporządzonego z dnia 6 kwietnia 2017 r. wydruku odczytu wodomierza zlokalizowanego przy ul. [...], ustalił, że w 2016 r. na ww. nieruchomości odnotowano zużycie wody w miesiącu lipcu w ilości 14 m3 oraz w miesiącu sierpniu – 10 m3. W pozostałych miesiącach zużycie wynosiło 0. Ponadto, postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r., organ włączył w poczet materiału dowodowego złożone przez stronę w dniu 30 listopada 2015 r. pismo (dotyczące prowadzonego postępowania na rok 2015), w którym to strona wyjaśniła, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] jest bardzo małym domkiem na 2 do 4 osób i ma charakter letniskowy. Przeważnie wykorzystywana jest na pobyty weekendowe, w czasie których nie prowadzi się tradycyjnego gospodarstwa domowego, przez co nie powstają typowe odpady gospodarcze. Jeżeli powstają, to w niewielkiej ilości i są zabierane w drodze powrotnej do stałego miejsca zamieszkania. Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r., doręczonym stronie 13 czerwca 2017 r., organ I instancji poinformował stronę o możliwości zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie oraz wniesienia uwag i wyjaśnień do sprawy. Decyzją z dnia 26 czerwca 2017 r., organ I instancji określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi za rok 2016 w kwocie [...]zł rocznie, przyjmując stawkę ryczałtową przewidzianą w § 9 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Województwa Z. z dnia 25 września 2015 r., poz. 3598) – za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe [17 (częstotliwość wywozu zgodnie z harmonogramem wywozu dla pojemnika 120 I) x [...] zł (stawka opłaty za pojemnik 120 l) = [...] zł]. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając obrazę prawa materialnego, uchybienia formalnoprawne, błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji. Po uprzednim wystosowaniu do strony, na podstawie art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201; dalej: "O.p."), zawiadomienia z dnia 22 sierpnia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy") wydało decyzję z dnia 17 października 2017 r., którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 6h, art. 6m. art. 6i, art. 6j ust. 3b i ust. 3c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.; dalej: "ustawa") oraz przywołał uchwały, które obowiązywały na terenie gminy R. w 2016 r. w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy wskazał, że wydając decyzję organ I instancji uznał, że działka położona w [...] przy ul. [...] stanowi nieruchomość wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (czemu nie zaprzecza strona), wobec czego dokonał określenia opłaty w trybie § 9 ust. 2 uchwały z dnia 14 września 2015 r., która ma umocowanie w art. 6j ust. 3b i ust. 3c ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że przepis art. 6j ust. 3b i ust. 3c ustawy stanowi przepis szczególny względem przepisu art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy, którego ustawodawca nie przywołuje ustanawiając opłatę ryczałtową przy nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Nie jest zatem konieczne ustalenie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi statusu nieruchomości, to jest tego, czy jest ona zamieszkana czy też nie jest, ale czy powstają na niej odpady komunalne i jest objęta uchwałą ustanawiającą od niej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy wskazał także na zaistniałe w sprawie okoliczności (tj. niezłożenie przez stronę deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rok 2016 oraz znajdowanie się w aktach deklaracji z datą 28 grudnia 2015 r., w której brak jest wyliczenia w deklaracji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi), kwalifikujące do wszczęcia postępowania na podstawie art. 6o ustawy, i uznał, że organ I instancji zasadnie, nie naruszając art. 165 O.p., wszczął wobec strony postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania twierdzenia strony, że nie powinna ona zostać zobowiązana do uiszczania opłaty, ponieważ sama wywozi odpady z nieruchomości (odwołanie i pismo z dnia 26 listopada 2015 r. z datą wpływu do siedziby organu w dniu 30 listopada 2015 r.). Organ stwierdził bowiem, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi świadczenia za usługę wywozu odpadów z danej nieruchomości. Ponadto, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego przeniesienia kompetencji prawnych do podejmowania wszelkich czynności w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi na Związek Celowy Gmin, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6q ustawy, uprawnienia organu podatkowego w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przechodzą na związek, o ile opłaty te stanowią dochód związku. Tymczasem, z materiału zgromadzonego w sprawie i uchwał podejmowanych przez Radę Gminy R. wynika, że dochody z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi są przekazywane na rachunek Gminy R.. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również podnoszonego przez stronę naruszenia przepisów postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, podnosząc zarzuty: obrazy prawa materialnego, uchybień formalno-prawnych, błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę do wydania decyzji i orzeczenia odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzje wydano z naruszeniem art. 165 § 1 i § 2, art. 191 i art. 192 O.p. oraz art. 61 i art. 6-11 k.p.a., a także art. 199 O.p., (cyt.) "dotyczącego przesłuchania przed wydaniem decyzji strony w charakterze świadka w celu rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych kwestii dla sprawy". Skarżący podniósł, że nie jest prawdą, aby przed wydaniem decyzji organu I instancji powiadomiono go pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. o możliwości wniesienia i zastrzeżeń do sprawy. Pismo to dotyczy bowiem roku 2017, w sprawie którego toczy się odrębne postępowanie. Zdaniem skarżącego, nie ma żadnych podstaw do zastosowania art. 6o ust. 1 i art. 6q ust. 1 ustawy, ponieważ w dniu 28 grudnia 2015 r. złożył on deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, a dane w niej wykazane nie uległy zmianie, a zatem nie podlegają korekcie. Skarżący wskazał, że będąc letnikiem przebywającym w swojej nieruchomości w [...] w miesiącach lipiec i sierpień nie jest mieszkańcem Gminy, a zatem art. 6c i art. 6j ust. 3b ustawy nie mają do niego zastosowania. Zaprzeczył także temu, że na działce ma podlicznik do wykorzystywania wody na cele związane z podlewanie trawników. Podniósł, że przyjęte kwoty opłaty za 2016 r. odpowiadają [...] litrów odpadów na miesiąc, co jest - w jego ocenie - absurdalne, albowiem w małym domku letniskowym znajdującym się w [...] przy ul. [...], wykorzystywanym sporadycznie, nie jest możliwe "wyprodukowanie" takiej ilości odpadów. Skarżący podniósł, że zgodnie z organizacją odbioru odpadów w Gminie R., wynikającą z § 3 uchwały z dnia 14 września 2015 r., odbiór odpadów dokonywany jest jeden raz w tygodniu, co stwierdził na miejscu, a to daje maksymalnie 9 tygodni, a nie 17 tygodni jak przyjęto w decyzji. Ponadto skarżący wskazał, że gospodarką odpadami komunalnymi na terenie Gminy R. zajmuje się Celowy Związek Gmin [...] z siedzibą w N., co zgodnie z art. 6r ust. 1a, 1aa, i 1b ustawy ustanawia zarząd związku międzygminnego jako organ umocowany prawnie do wszystkich czynności w tym zakresie, a nie gminę. Skarżący zarzucił, że nie jest prawdą, jak przyjęto w postępowaniu, że do jego miejsca zamieszkania jest [...] km, gdyż jest [...] km, zaś on posiada samochód pick-up [...] z zabudowaną skrzynią ładowną na [...] kg, w związku z tym nie ma żadnych trudności związanych z przewozem niewielkiej ilości odpadów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") –- sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zastrzeżenie z tego przepisu nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skargę należało oddalić, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem sporu w sprawie jest wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 rok od nieruchomości skarżącego w [...] przy ul. [...]. Niesporne jest, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w [...], działka nr [...], na której posadowiony jest domek letniskowy oraz, że przebywał w okresie w tej nieruchomości w 2016 roku. Kwestie związane z utrzymaniem porządku w gminach reguluje ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w 2016 roku oraz przepisy prawa miejscowego obowiązujące w 2016 roku na terenie Gminy R.. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy: w gminach gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy, systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Stosownie do art. 6c ust. 1 ustawy: "Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.". Natomiast ust. 2 tego przepisu stanowi, że: "Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.". Przepis art. 6c ustawy wprowadza rozróżnienie właścicieli nieruchomości: na tych, na których zamieszkują mieszkańcy, i na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy gmina jest obowiązana z mocy prawa do zorganizowania systemu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości. Natomiast w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, rada gminy może fakultatywnie postanowić, w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, o odbieraniu takich odpadów od właścicieli tych nieruchomości. Ustawodawca w art. 6c ust. 1 ustawy w sposób wyraźny zobowiązał gminę do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z mocy art. 4 ust. 2 ustawy szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m.in. zasad i trybu odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy określa regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiący akt prawa miejscowego. Skarżący podnosił, że na gruncie art. 6c ust. 1 ustawy pod pojęciem "mieszkańcy" należy rozumieć tylko osoby stale zamieszkałe na terenie gminy. W jego ocenie, nie sposób uznać właściciela nieruchomości letniskowej położonej na terenie gminy R. jako jej mieszkańca, skoro przebywa na terenie tej gminy tylko w miesiącach letnich. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, bowiem termin: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w odniesieniu do obowiązku zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do uznania określonego miejsca za miejsce zamieszkania konieczne jest, więc łączne spełnienie przesłanek: przebywania w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz woli (zamiaru) stałego pobytu w tym miejscu (animus). Niewątpliwie spod takiego cywilistycznego rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czy nieruchomości zabudowane obiektami letniskowymi. Treść art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, czyli faktycznie tam przebywają, choćby czynili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. Jak podniesiono wyżej ustawodawca przewidział dychotomiczny podział systemu odbioru odpadów komunalnych, w oparciu o relewantną przesłankę "zamieszkiwania na nieruchomości". Trzeba zatem przyjąć, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy gminy, jak i osoby przebywające na jej terenie tymczasowo, czy nieregularnie. Zadaniem gminy jest zagwarantowanie i zorganizowanie legalnego systemu odbioru odpadów komunalnych. To, że nieruchomości letniskowe są traktowane odmiennie od nieruchomości mieszkalnych na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czy Prawa budowlanego, nie ma wpływu na postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie dotyczące zakresu podmiotowego i przedmiotowego systemu odbioru odpadów komunalnych. Taki pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1418/15 i sąd orzekający w sprawie podziela go w całości. Następnie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 6i ust. 1 pkt. 1) ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 ustawy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Z kolei zgodnie z art. 6j ust. 1 ustawy w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego – oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Przepis art. 6k ust. 1 pkt 1ustawy stanowi, że rada gminy w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 6h ustawy oraz na podstawie uchwały (ust. 2), właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie zaś do art. 6m ust. 1 i 2 ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wynikająca z deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I ustawy. Tym samym to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazać również trzeba, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q ust. 1 ustawy w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto z treści art. 6o ust. 1 ustawy wynika, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść tego przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 ustawy natomiast wynika że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. Zgodnie z art. 6o ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (ust. 1). Dalej w ust. 2 przepis ten stanowi, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Natomiast z ust. 3 wynika, że po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. [...] złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Z ust. 4 natomiast wynika, że właściciel nieruchomości wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnosząc się w tym miejscu do podniesionego zarzutu braku podstaw do określenia skarżącemu wysokości opłaty przez organ z uwagi na złożoną przez niego z dnia 28 grudnia 2015 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której skarżący stwierdził, że odpady są zabierane przez właściciela zgodnie z oświadczeniem z dnia 26 listopada 2015 r., uznać należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Zdaniem sądu, w przypadku złożenia przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty, w której nie podał on danych niezbędnych do jej pobrania, zasadnie organ określił w okolicznościach sprawy wysokość tej opłaty w drodze decyzji, biorąc pod uwagę dostępne dane dla wybranej przez Radę Gminy R. metody jej ustalenia. W tym miejscu wskazać należy na obowiązujące w 2016 roku przepisy prawa miejscowego. I tak, Rady Gminy R. wydała w dniu 21 października 2015 r. na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 18 ust. 1 pkt 15 i art. 40 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) uchwałę Nr XVIII/75/15 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy R. (Dz. Urz. Woj. Z. poz.210). W § 4 ust. lit e) tej uchwały wskazano, że prowadzenie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości Gminy R., odbywa się z uwzględnieniem podziału na poszczególne nieruchomości: nieruchomości, na których zlokalizowane są domki letniskowe (przez domek letniskowy rozumie się budynek o powierzchni zabudowy do 35 m2 i inne obiekty wykorzystywane na cele mieszkalne lub letniskowe, których głównym przeznaczeniem jest czasowe przebywanie np. w czasie urlopu albo w dni wolne od pracy, i nie stanowią stałego zamieszkania tzw. "centrum życiowego", na których nie prowadzi się działalności gospodarczej w tym domki holenderskie, kempingi, przyczepy kempingowe itp.). W § 9 ust. 2 lit. p) wskazano, że zmieszane odpady komunalne należy gromadzić w workach, pojemnikach lub kontenerach o minimalnej pojemności dla domku letniskowego co najmniej jeden pojemnik 120 l. W dniu 14 września 2015 r. Gmina R. wydała również uchwałę Nr XVIII/74/15 (Dz. Urz. Woj., Zachodniopomorskiego z 25.09.2015 r. poz. 3598) w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty, w § 9 ust. 1 tej uchwały wskazano, że ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od jednego domku letniskowego za rok, w przypadku nieruchomości, na której znajdują się domku letniskowe wynosi [...] zł jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny wynosi [...] zł, a jeżeli nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny – [...] zł, łączną liczbę wywozów pojemnika wskazano na 17. Wysokość opłaty w decyzji organu I instancji została zatem określona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie podnosił aby zaskarżył którąkolwiek z wymienionych powyżej uchwał będących przepisami prawa miejscowego. Za nieuzasadniony uznać także należało podniesiony w skardze zarzut braku umocowania gminy R. do podejmowania czynności w zakresie odbioru odpadów komunalnych i wskazanie, że organem właściwym w sprawie jest zarząd związku międzygminnego. Stosownie bowiem do treści art. 6q ust. 1 ustawy w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego – zarządowi związku międzygminnego. Zatem jedynie w sytuacji przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy w zakresie utrzymania porządku i czystości oraz przejęcia przez ten związek opłat za gospodarowanie odpadami, które stanowią dochód tego związku uprawnienia organów podatkowych przysługują związkowi. Skoro w rozpoznawanej sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami nie stanowią dochodu związku międzygminnego, to związek ten nie przejmuje uprawnień organu podatkowego, organem tym pozostaje wójt. Podkreślenia wymaga, że w związku ze złożoną do sądu skargą na decyzję SKO w S. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r. a nie skargą na którąkolwiek z przywołanych powyżej uchwał rady Gminy R., sąd nie ocenia legalności uchwał stanowiących podstawę prawną wydania decyzji, lecz zgodność podjętego rozstrzygnięcia z prawem powszechnie obowiązującym oraz wydanymi na jego podstawie przepisami prawa miejscowego. Zdaniem sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że organy dokonały prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym wskazać należy, że stosownie do treści art. 200 ust. 1 Ordynacji podatkowej przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Istotnie w zawiadomieniu z dnia 7 czerwca 2017 r. organ pierwszej instancji jako przedmiot postępowania wskazał określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2017. Jednak w zawiadomieniu tym podany był numer sprawy za 2016 rok. Ponadto podatnik nie skorzystał z tego prawa i nie zapoznał się ze zgromadzonym materiałem w sprawie. Zdaniem sądu uznać należy, że omyłkowe określenie daty w zawiadomieniu organu pierwszej instancji z dnia 7 czerwca 2017 r., w sytuacji, gdy organ drugiej instancji dokonał w pełni prawidłowego zawiadomienia, a podatnik nie zapoznawał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie może stanowić takiego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także ewentualne nieprawidłowe wskazanie przez organ liczby kilometrów z [...] do miejsca zamieszkania podatnika nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Reasumując, stwierdzić należało, że kontrolowana decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają prawu w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, co stosownie do art. 151 p.p.s.a. dało podstawę do jej oddalenia.