I SA/Sz 1051/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 26 sierpnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła skarga Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2013r., nr [...], którą Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza z dnia 29 marca 2013 r. nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie określenia P. K. wysokości opłaty targowej za okres od 28 kwietnia 2012 r. do 16 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z przywołanej wyżej regulacji wynika zatem, że złożenie skargi zostało oparte na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ administracji publicznej, który na mocy przepisów prawa został w sprawie powołany do wydania decyzji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy. Ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. SA/Wr 990/90, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Z powyższego zatem wynika, że postępowanie może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej I instancji oznaczałoby, że organ ten "występuje" w podwójnej roli, w zależności od etapu załatwiania sprawy indywidualnej – w roli organu, który wydał akt administracyjny oraz strony postępowania. Stronami tak wszczętego postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie: skarżący (organ I instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ II instancji). Rola gminy, jako organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji kończy się z chwilą wydania aktu administracyjnego skierowanego do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Wójt gminy (burmistrz, prezydent) natomiast jest organem gminy, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Podsumowując stwierdzić należy, iż Burmistrz Gminy Miasta, który wydał w postępowaniu zwyczajnym wydał w I instancji decyzję w przedmiocie opłaty targowej jest organem gminy, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Nie posiada więc w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarga wniesiona przez Burmistrza w przedmiotowej sprawie jest więc niedopuszczalna. Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w pkt 1 odrzucił skargę Gminy [...] jako niedopuszczalną.