I SA/Sz 1053/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 wydaną wobec P. L., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, została odebrana przez skarżącego w dniu [...] r., przy czym jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki pozostawiono na drzwiach mieszkania adresata w dniu [...] r. W dniu [...] r. skarżący złożył za pośrednictwem [...] S.A. skargę na opisaną wyżej decyzję, o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie przesyłki (karta nr [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (58 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że dla prawidłowego wniesienia skargi konieczne jest więc zachowanie 30-dniowego terminu do jej wniesienia oraz wniesienie jej w tym terminie do właściwego organu administracji, tj. organu, który wydał zaskarżony akt. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Należy przy tym zauważyć, że o takim sposobie wnoszenia skargi skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści przepisu art. 83 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Skarżący w dniu [...] r. odebrał zaskarżoną decyzję, zatem trzydziestodniowy termin na złożenie skargi (za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt), liczony począwszy od dnia [...] r., upłynął [...] r. i nie był to dzień wolny od pracy. Tym samym, skarżący wniósł skargę po jego upływie, bowiem pismo obejmujące skargę zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego [...] r., a w piśmie nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie, dla porządku, Sąd zauważa, że ustalając dzień rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, wziął pod uwagę dzień faktycznego odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, a nie termin doręczenia tej przesyłki, który należałoby przyjąć zgodnie z treścią z art. 44 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – dalej: "k.p.a." tj. upływ 14 dnia przechowywania pisma przez okres 14 dni w placówce pocztowe od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o przesyłce (tzw. awiza). Wskazać bowiem należy, że z przepisów art. 44 k.p.a. wynika, iż doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty (pierwszego awiza) należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia skargi. Przy czym nawet wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 44 § 4 k.p.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie. Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w ww. przepisach(a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. (por. postanowienie WSA w Gdańsku z [...] r., I SA/Gd [...]). Przyjęcie skutku doręczenia wynikającego z domniemania prawnego wskazanego w art. 44 § 4 k.p.a., wymaga jednak dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. (por. postanowienie NSA z [...] r. II OZ [...]). Z akt sprawy wynika, że pierwszy raz przesyłka była awizowana w dniu [...] r., co spełnia wymóg z art. 44 § 2 k.p.a.; natomiast nie wiadomo w jakiej dacie nastąpiło powtórne awizowanie tej przesyłki stosownie do treści art. 44 § 3 k.p.a. Na przesyłce brak jest bowiem adnotacji operatora pocztowego w tym zakresie. Taki brak uniemożliwia stwierdzenie, że doręczenie przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. korzysta z domniemania skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach właśnie, Sąd pomimo, że pierwsze zawiadomienie o przesyłce pozostawiono [...] r., a zatem 14-dniowy termin o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. i od którego należałoby liczyć termin na wniesienie skargi, upływał [...] r., przyjął, że termin na wniesienie skargi należało liczyć od dnia [...] r. tj. faktycznego dnia odbioru przesyłki, co z punktu widzenia skarżącego należało ocenić jako działanie na jego korzyść. Niezależnie jednak od powyższych okoliczności jak wykazano powyżej, skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.