I SA/Sz 1055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lutego 2016 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 5 lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") oraz art. 6o ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.; dalej: "u.u.p.c.g."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., nr [...] określającą J.D. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżący"), wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości znajdującej się w miejscowości J., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] obręb J. od miesiąca lutego 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, co następuje. Strona w złożonej do organu I instancji w dniu 19 lipca 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazała na nieruchomość w J., nr domu [...]. Oświadczyła, że na terenie nieruchomości odpady będą zbierane w sposób selektywny. Wysokość opłaty miesięcznej za gospodarowanie odpadami wynosi [...] zł. Organ I instancji zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. poinformował Stronę o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2016 r. Korespondencja została odebrana w dniu 18 lutego 2016 r. przez W. K. Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. organ I instancji wezwał Stronę do złożenia zmiany deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości w miejscowości J. (doręczenie 21 kwietnia 2016 r.). W ww. wezwaniu wskazano, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji ludności pod ww. adresem zameldowane są łącznie trzy osoby. W związku z takim stanem rzeczy organ I instancji wskazał, że konieczne jest złożenie przez Stronę zmienionej deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że W. K. oraz N. D. ([...]) są lokatorami. Zameldowana na stałe jest tylko [...], która ma [...] (urodzona [...] r.). Strona podkreśliła, że dziecko jest za małe, aby podlegało ujęciu w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto Strona wskazała, że jest chora i korzysta z pomocy MGOPS w B. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wszczął w stosunku do Strony z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z przedmiotowej nieruchomości. Następnie wezwał Stronę do udzielenia informacji na temat ilości osób zamieszkujących ww. nieruchomość od dnia 1 lipca 2013 r. do nadal. W odpowiedzi Strona wyjaśniła, że W. K. zameldowana jest tymczasowo, a N. D. na stałe od dnia 31 marca 2016 r. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4, 6h, 6o ust. 1 i 2 oraz 6q u.u.p.c.g., art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. oraz uchwały Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 20 grudnia 2012 r., nr XXVII/331/2012 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 6 października 2014 r., poz. 3700 ze zm.) i uchwały Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 7 listopada 2013 r. nr XXXVI/438/2013 w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 2 października 2015 r., poz. 3698), organ I instancji określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z ww. nieruchomości za okres od miesiąca lutego 2016 r., w kwocie [...] zł miesięcznie. Strona od powyższej decyzji złożyła odwołanie, w którym podniosła, że N. D. ([...] Strony) urodziła się [...] r., a następnie przebywała wraz z matką (W. K.) przez tydzień w szpitalu. Po wypisie ze szpitala dziecko nie figurowało w ewidencji. Strona wskazała również, że dopiero po trzech tygodniach W.K. zameldowała [...] pod swoim stałym adresem zameldowania (ul. [...], [...] P.) a dopiero od dnia 31 marca 2016 r. dziecko jest zameldowane na stałe pod adresem zamieszkania Strony. W związku z powyższym, w ocenie Strony, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być naliczana za N. D. od 1 kwietnia 2016 r. nie zaś od lutego 2016 r. Strona zakwestionowała również obowiązek uiszczania odsetek od zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że Strona w piśmie z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz odwołaniu z dnia 18 lipca 2016 r. potwierdziła, że pod przedmiotowym adresem zameldowana jest tymczasowo W.K. oraz na stałe N.D. Ponadto z pozostałych dokumentów w sprawie wynika, że korespondencja przesłana do Strony w lutym 2016 r. została odebrana w dniu 18 lutego 2016 r. przez W. K. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo wskazał miesiąc luty 2016 r. jako początek wspólnego zamieszkiwania trzy osobowej rodziny pod ww. adresem. Taki wniosek zdaniem organu odwoławczego uzasadnia zastosowanie podwyższenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 lutego 2016 r. W skierowanej do Sądu skardze, Skarżący wskazał, że decyzja odwoławcza została wydana niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu powtórzył motywy i argumentację zamieszczoną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 17 stycznia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego (ustanowiony z urzędu) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie wynagrodzenia według norm przepisanych. Jako zarzuty wskazał naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 oraz art. 8 Kodeksu podstępowania administracyjnego polegające na nieprawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego m.in. w postaci oświadczeń Skarżącego, a w konsekwencji błędne ustalenie przez organ odwoławczy liczby osób zamieszkujących pod ww. adresem oraz dat, od których osoby te zamieszkiwały pod tym adresem. Ponadto pełnomocnik podtrzymał argumentację Skarżącego zamieszczoną w skardze z dnia 19 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu (decyzji albo postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność nałożenia na Skarżącego opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lutego 2016 r. od nieruchomości Skarżącego położonej w miejscowości J., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] obręb J. Skarżący twierdzi bowiem, że organ odwoławczy niesłusznie uznał, iż pod ww. adresem od lutego 2016 r. zamieszkują trzy osoby (tj. Skarżący, W. K. oraz N. D.), podczas, gdy W. K. jest jedynie lokatorem zameldowanym tymczasowo, a N. D. urodzona w dniu [...] r. jest zameldowana na stałe dopiero od dnia 31 marca 2016 r. Sporny w niniejszej sprawie jest zatem stan faktyczny. Skarżący bowiem złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w dniu 19 lipca 2016 r., wskazując że nieruchomość zamieszkiwana jest przez jedną osobę. Zadeklarował segregację odpadów i deklaracji tej nie zmienił. W pismach skierowanych do organu I instancji Skarżący poinformował, iż zmiana przedmiotowej opłaty powinna nastąpić od dnia 1 kwietnia 2016 r. i powinna dotyczyć jedynie Skarżącego i jego [...]. Organ odwoławczy uznając za prawidłowe ustalenia organu I instancji stanął na stanowisku, że podwyższenie opłaty nastąpić powinno począwszy od miesiąca lutego 2016 r. wskazał przy tym na datę urodzenia córki Skarżącego oraz podjęcie w dniu 18 lutego 2016 r. przez W.K. korespondencji skierowanej do Skarżącego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy u.u.p.c.g. W ich świetle gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.u.p.c.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.u.p.c.g.). W związku z powyższym właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.u.p.c.g.). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonych w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.u.p.c.g.). W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i u.u.p.c.g.). Istotne przy tym jest, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i 6l u.u.p.c.g.). W niniejszej sprawie aktami takimi są uchwała Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 20 grudnia 2012 r., nr XXVII/331/2012 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 6 października 2014 r., poz. 3700 ze zm.) i uchwały Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 7 listopada 2013 r., nr XXXVI/438/2013 w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 2 października 2015 r., poz. 3698). W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 u.u.p.c.g.). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 6o ust. 2 u.u.p.c.g.). Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1 złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3 u.u.p.c.g.). Wskazać również należy, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy O.p. Jak wskazano powyżej organ jest uprawniony, w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, określić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, z tym, że kwestionując dane zawarte w deklaracji i dokonując odmiennych od zawartych w niej ustaleń jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego spełniającego wymogi określone w przepisach O.p., tj. m.in. art. 121, 122, 187 § 1, 180 § 1, 190 § 1, 191 w zw. z art. 6q § 1 u.u.c.p.g. i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, jakimi motywami się kierował. Organy określając Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami od lutego 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, tj. odmiennie niż wynika to ze złożonej przez Skarżącego deklaracji i jego twierdzeń składanych w toku postępowania, przyjęły do wyliczenia następujące dane: trzy osoby zamieszkujące nieruchomość oraz wskazaną w deklaracji stawkę 9 zł, wynikającą z zadeklarowanej przez Skarżącego metody zbierania odpadów. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, w sposób znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy, na podstawie jakich dowodów zakwestionował zadeklarowaną przez Skarżącego ilość osób zamieszkujących ww. nieruchomość jak również, na jakiej podstawie dokonał ustaleń, na potrzeby określenia wysokości opłaty, polegających na uznaniu, że w nieruchomości Skarżącego - począwszy od lutego 2016 r. - zamieszkują trzy osoby. Twierdzenia organów o zameldowaniu bądź przebywaniu pod ww. adresem trzech osób w okresie, za który podwyższono Skarżącemu ww. opłatę, tj. w szczególności za luty i marzec 2016 r., nie znajdują oparcia w aktach sprawy. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów zarówno na zameldowanie w ww. nieruchomości, począwszy od lutego 2016 r., partnerki i córki Skarżącego jak i na ich przebywanie w nieruchomości Skarżącego już od lutego 2016 r. Powyższe jest w rozpoznawanej sprawie szczególnie istotne z uwagi na fakt, że ustaleniom organów przeczy Skarżący wskazując m.in., że po urodzeniu w dniu [...] r. [...] przebywała przez tydzień w szpitalu a następnie została zameldowana pod adresem zamieszkania matki. Jak wskazał Skarżący, córka jest zameldowana w miejscu zamieszkania Skarżącego dopiero od 31 marca 2016 r. Zgodnie z argumentacją organu I instancji, która została następnie podzielona przez organ odwoławczy, z uwagi na to, że w dniu 11 lutego 2016 r. urodziła się [...] Skarżącego a matka dziecka zameldowana jest pod ww. adresem od miesiąca lutego 2016 r. zmiana opłaty nastąpiła również od tego miesiąca. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że ustalenia poczynione w spornym zakresie oparte są na informacjach pochodzących od Skarżącego oraz pozostałych dokumentach sprawy. Jak już powyżej wskazano, niewątpliwie to na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, zgodnie z obowiązującymi zasadami. Z zasad tych wynika, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.). W toku bowiem postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) i ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.), przy czym w przypadku konieczności przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przynajmniej na 7 dni przed terminem oraz ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia (art. 190 O.p.). Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Cała argumentacja organu powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, a mianowicie w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 4-6 O.p. Skoro organ wszczął postępowanie z urzędu w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w stosunku do Skarżącego, to tym samym winien kierować się wskazanymi zasadami w prowadzeniu tego postępowania, a zatem na każde swoje twierdzenie powinien powołać dowód, który potwierdza jego prawdziwość. Sąd wskazuje, iż w ramach przeprowadzonego postępowania organy zgromadziły następujące dokumenty: informację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 18 stycznia 2016 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia, wezwanie do złożenia zmiany deklaracji z dnia 14 kwietnia 2016 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia, pismo Skarżącego z dnia 25 kwietnia 2016 r., postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 9 maja 2016 r., pismo organu I instancji z dnia 1 czerwca 2016 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia, pismo Skarżącego z dnia 21 czerwca 2016 r., postanowienie z dnia 22 czerwca 2016 r., odwołanie Skarżącego z dnia 18 lipca 2016 r. Natomiast na wezwanie Sądu organ odwoławczy nadesłał deklarację z dnia 19 lipca 2013 r. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd podkreśla, że ustalenia organów jako nie mające potwierdzenia w materiale dowodowym, zostały poczynione z naruszeniem art. 187 § 1 i 191 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g. Organ odwoławczy nie przeprowadził analizy informacji, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, bowiem nie zweryfikował w jakiej dacie nastąpiło zamieszkanie W. K. pod ww. adresem oraz czy [...] Skarżącego w okresie po jej urodzeniu faktycznie została zameldowana i czy przebywała pod adresem stałego pobytu matki, tj. ul. [...], [...] P. - na co wskazuje Skarżący. Ponadto organ odwoławczy nie wyjaśnił w treści zaskarżonej decyzji, jaki wpływ na uznanie, iż pod przedmiotowym adresem zamieszkuje – począwszy od lutego 2016 r. W. K. - ma okoliczność podjęcia przez nią pism kierowanych do Skarżącego poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż do takiego podjęcia doszło. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonując ustaleń stanu faktycznego i ich oceny w zakresie wyjaśnienia istoty sporu w rozpoznawanej sprawie (która sprowadzała się do ustalenia liczby osób zamieszkujących od miesiąca lutego 2016 r. w nieruchomości Skarżącego), dopuściły się naruszenia powołanych powyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z brakiem ustaleń w tym zakresie na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, naruszenie wskazanych przepisów postępowania dotyczy również zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, który w takim stanie sprawy decyzję organu I instancji zaakceptował. Mając na uwadze braki w materiale dowodowym zgromadzonym w rozpoznawanej sprawie, organ ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania zawarte w niniejszym wyroku, w szczególności zobowiązany będzie dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy w zakresie liczby osób zamieszkujących w ww. nieruchomości Skarżącego i miesiąca, od którego nastąpiła zmiana w stosunku do danych zawartych w pierwotnej deklaracji złożonej przez Skarżącego. Ustalenia organów w ww. zakresie powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji a dowody na ich poparcie organ powinien załączyć do akt sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.