I SA/Sz 1060/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 20 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] r. A. S. (dalej: "Spółka"/"Skarżąca") złożyła do Wójta Gminy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze energii odnawialnej, polegającej na realizacji projektu farmy wiatrowej [...], od fazy deweloperskiej poprzez jej budowę, uruchomienie i eksploatację. Spółka jest właścicielem farmy wiatrowej, składającej się z 23 elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej na terenie gmin U. M. oraz [...]. Spółka wyjaśniła, że każda z elektrowni składa się z żelbetowego fundamentu, wieży, zwanej również masztem, oraz gondoli wraz z wirnikiem. Do gondoli każdej z elektrowni wiatrowych przymocowany jest wirnik z łopatami (zwany rotorem) wraz z układem sterującym kątem natarcia łopat oraz urządzenia pomiarowe. Gondola stanowi ruchomą część elektrowni wiatrowej, będącą miejscem, w którym znajdują się elementy techniczno- elektroniczne elektrowni wiatrowej. Znajdują się w niej elementy takie jak: łożysko wirnika, generator, hamulec wirnika, układ wentylatorów chłodzących generator i wnętrza gondoli, urządzenia sterownicze wraz z instalacją sterowniczą, instalacja monitorująca stan najważniejszych podzespołów zainstalowanych w gondoli, rozdzielnia elektryczna, zespół hydrauliczny służący do sterowania blokadą rotora, serwisowy wciągnik łańcuchowy. Gondola przymocowana jest do wieży na tzw. serwomechanizmie kierunkowania elektrowni (mechanizmie azymutu). Serwomechanizm kierunkowania elektrowni, za pomocą dużego, zębatego koła, zamontowanego na szczycie wieży oraz za pomocą zainstalowanego w gondoli zespołu napędowego, składającego się z silników (wraz z wewnętrznymi hamulcami) przekładni i wałów zakończonych mniejszymi kołami zębatymi, steruje ruchem obrotowym gondoli. Spółka zauważyła przy tym, że gondola jest elementem (urządzeniem) wymienialnym każdej z elektrowni wiatrowych, co oznacza, że w przypadku np. uszkodzenia jakiegokolwiek elementu techniczno-elektronicznego znajdującego się w gondoli, który umożliwia funkcjonowanie gondoli, może ona zostać wymieniona na inną, nie uszkadzając konstrukcyjnie pozostałem części elektrowni wiatrowej tj. wieży i fundamenty, na którym wieża jest posadowiona. Wieża stanowi element konstrukcyjnie odrębny od gondoli. Gondolę bez uszczerbku dla elektrowni można wymieniać na inną, a nawet wymontowywać i zastąpić innym urządzeniem prądotwórczym. Gondola stanowi, więc ruchomość - odrębny przedmiot obrotu czy też zastawu. Wieża jest natomiast żelbetowo-stalowym elementem konstrukcji elektrowni wiatrowej, której zadaniem jest podtrzymywanie gondoli oraz układu wirnika na odpowiedniej wysokości nad poziomem gruntu, w celu lepszego wykorzystania wiatru, jest swojego rodzaju wysięgnikiem. Ponadto, w wieży znajduje się drabina i winda, która umożliwia dostęp do gondoli osobom obsługującym elektrownie wiatrową. Spółka stwierdziła, że do końca 2016 r. nie traktowała jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegały wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieża). Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia [...] r. o podatku dochodowym od osób prawnych - dalej: "u.p.d.o.p.). W ewidencji ujęto środki trwale, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe"). Spółka wskazała, że w indywidualnej interpretacji z dnia [...] r. nr [...] wydanej wobec niej przez Wójta Gminy, organ stanął na stanowisku, że od dnia [...] r., za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2016 r. poz. 716 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l." uznać należy elektrownię wiatrową w rozumieniu jakie nadaje temu pojęciu art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.) - dalej: "u.i.e.w.". Na taką budowlę składają się: fundament i maszt oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespól przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Ponadto zdaniem organu od [...] r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości od budowli w postaci elektrowni wiatrowej w rozumieniu wyżej wskazanym, jest zasadniczo jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) na dzień 1 stycznia roku podatkowego, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a przypadku, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, jej wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 u.p.o.l). Wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa dla opodatkowania również wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości. W konsekwencji, w odniesieniu do tezy organu, która nie była bezpośrednio przedmiotem zapytania, dotyczącej podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Spółka powzięła wątpliwość, co do możliwości i zasadności zastosowania opisanego przez organ podejścia. Spółka uważa, że w przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych (środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową środków trwałych, które obejmują swym zakresem urządzenia wiatrowe, składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, nie objęte dyspozycją ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. przykładowo na systemy zabezpieczeń, systemy sterujące oraz aparaturę pomiarową. Nadto, stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do wartości początkowej urządzeń wiatrowych Spółka zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym nieodnoszące się wyłącznie do budowy/nabycia elektrowni wiatrowych, co jest związane z charakterem finansowym projektów. W związku z tak przedstawionym zaistniałym stanem faktycznym, Spółka zadała następujące pytanie: "Czy, począwszy od [...] r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień [...] r.?". Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Spółka stwierdziła, że od [...] r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień [...] r. Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka wskazała na treść mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.o.l., ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej: "u.p.b.", a także zmian u.p.b. wprowadzonych przez u.i.e.w. Spółka wskazała, że skoro u Spółki elektrownie wiatrowe nie stanowią w ewidencji środków trwałych samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych, to nie sposób uznać, że stanowią one budowle, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Tym samym ich podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna stanowić ich wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień [...] r. Spółka powołała się przy tym na stanowisko Ministra Finansów wyrażone w piśmie Dyrektora [...] z dnia [...] r. w sprawie zakresu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budowle), zgodnie z którym w sytuacjach kiedy budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie stanowi jednocześnie skonkretyzowanego i zindywidualizowanego środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to podstawą opodatkowania takiej budowli będzie właśnie jej wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Według Spółki, za powyższym podejściem przemawia także okoliczność, że w wartości początkowej należących do niej środków trwałych obejmujących swym zakresem urządzenia wiatrowe oprócz wydatków na elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w ustawie o elektrowniach wiatrowych ujęto także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzysząca, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej, tj. między innymi: zabezpieczenie odgromowe, windy i wciągarki serwisowe, systemy sterujące, systemy kontroli farm wiatrowych i oprogramowanie przetwarzające dane. W ocenie Spółki przesądza to o tym, że w analizowanym przypadku nie jest możliwe ustalenie podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do Spółki w inny sposób niż poprzez określenie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. [...] r. Zdaniem Spółki właśnie w takich sytuacjach jak opisana w niniejszym wniosku znajduje zastosowanie dyspozycja art. 4 ust. 5 u.p.o.l., który wskazuje na konieczność odwołania się do wartości rynkowej przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na moment powstania w stosunku do niej obowiązku podatkowego. Natomiast, stosownie do przepisu przejściowego ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. art. 17 tej ustawy, z dniem [...] r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od zupełnie nowej kategorii budowli jaką są elektrownie wiatrowe. Spółka podkreśliła, też że wartość rynkowa, w oparciu o którą Spółka zamierza ustalić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej w sposób najbardziej prawidłowy oddaje istotę podatku o charakterze majątkowym jakim jest podatek od nieruchomości. Wartość rynkowa bowiem w najbardziej obiektywny sposób oddaje wartość budowli na moment powstania obowiązku podatkowego. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko, organ w pierwszej kolejności, na podstawie analizy przepisów u.p.o.l., u.p.b., oraz przy uwzględnieniu zmian wprowadzonych przez u.i.e.w. oraz wskazań zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] r. P [...], uznał, że cała elektrownia wiatrowa, a nie wyłącznie jej część budowlana stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Organ wskazał, że ww. przepis wprawdzie nie wskazuje z nazwy na tego rodzaju obiektu, jednak w załączniku do tej ustawy, w kategorii XXIX obiektów budowlanych zaliczono i wymieniono wprost elektrownie wiatrowe ("wolno stojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe"). Zatem, obiekty te należy zaliczyć do wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b. wolnostojących urządzeń technicznych Tym samym, do czasu zmiany u.p.b. były podstawy do uznania, że jedynie części budowlane takich urządzeń stanowiły budowle. Po nowelizacji takich podstaw już nie ma. Dalej, organ wskazał, że stanowisko Spółki, iż od dnia [...] r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych, stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień [...], jest nieuzasadnione. Organ interpretacyjny wskazał, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem [...] r. całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Wynika to z faktu, iż na elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie należy przyjąć na potrzeby opodatkowania od [...] r., składają się również, co wyżej wykazano, jej części niebudowlane. Organ interpretacyjny przywołał treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6, postawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Organ interpretacyjny wskazał, że wyjątki, o których mowa w tym przepisie dotyczą wskazywania podstawy opodatkowania w przypadku budowli będących przedmiotem umowy leasingu (art. 4 ust. 4), od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (art. 4 ust. 5) oraz od budowli ulepszonych lub w zakresie których dokonano aktualizacji wyceny środka trwałego (art. 4 ust. 6). Organ zauważył przy tym, że zasadniczo zmiana wartości budowli wiąże się z ostatnią ze wskazanych sytuacji, to jednak przepis ten nie może znaleźć zastosowania przy nowych zasadach opodatkowania elektrowni wiatrowych. Zmiana wartości (jej podniesienie) dla celów podatku od nieruchomości, nie było bowiem wynikiem sytuacji, o których mowa w art. 4 ust. 6 u.p.o.l. Tym samym, skoro nie zachodzi żaden z wyjątków, o których mowa w ust. 4-6, podstawa opodatkowania powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem organu interpretacyjnego, jeżeli więc podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Będzie to więc wartość, która wynika z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych. Organ podkreślił przy tym, że wskazana wyżej zasada określenia podstawy opodatkowania nie ulega zmianie przez fakt, iż elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego w prowadzonej przez podatnika ewidencji, lecz ujęto w niej poszczególne elementy tej elektrowni. Podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy nie wymaga, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Dlatego tak, jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek trwały. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia [...] r. II FSK [...], w którym sąd stanął na stanowisku, że sposób identyfikowania, ewidencjonowania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dla celów podatków dochodowych jest obojętny z punktu widzenia podatku od nieruchomości. Ponadto należy mieć na uwadze, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się nie od środków trwałych jako takich, ale od wartości początkowej tych środków. Jeżeli wartość budowli została zagregowana (ujęta) wartości początkowej budynku, to nie może budzić wątpliwości, że podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych także od wartości początkowej spornej budowli. Zdaniem organu, należy zatem przyjąć, iż możliwie jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika. Sytuacja ta nie uległa zmianie po [...] r. Organ zauważył, że skoro przed [...] r., w orzecznictwie wskazywano, że podstawą opodatkowania elektrowni wiatrowych jest wartość budowli, czyli wszystkich elementów obiektu budowlanego oraz części budowlanych urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych, urządzeń budowlanych oraz fundamentów pod urządzeniami, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Nie są natomiast nimi opodatkowane w świetle przepisów art.1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 9 u.p.b. same urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej, to po nowelizacji przepisów zmiana polega wyłącznie na tym, iż na wartość elektrowni wiatrowej składają się dodatkowo elementy niebudowlane. Jeżeli zatem w skład tak rozumianej budowli wchodzą części, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie suma wartości tych elementów, określona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie sposób jest zaakceptować stanowiska, wedle którego w rozumieniu wskazanego przepisu podatnik nie dokonuje od budowli odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego, a zatem podstawą opodatkowania powinna być jej wartość rynkowa. Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy stanął na stanowisku, że od dnia [...] r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, w rozumieniu wyżej wskazanym, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa dla opodatkowania również wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) - dalej: "o.p." poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku złożonego przez Skarżącą i tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska Skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego; 2. art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 o.p. poprzez brak zawarcia w interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia i w konsekwencji także naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Ponadto, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do Spółki nie będzie ich wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podkreśliła, że organ oparł swoje stanowisko o stan faktyczny odmienny od tego, który był opisany we wniosku. Ponadto, w uzasadnieniu swojego stanowiska, w odniesieniu do zadanego pytania w związku opisanym we wniosku stanem faktycznym, organ nie odniósł się szczegółowo do wszystkich przedstawionych przez Spółkę argumentów. Skarżąca zauważyła, że organ w interpretacji poczynił założenie, że "Jeżeli więc podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne (...). Będzie to więc wartość, która wynika z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych." Zdaniem Skarżącej, w ten sposób organ jasno podkreślił, iż według niego podstawa opodatkowania budowli, w postaci elektrowni wiatrowej, wynika z ewidencji środków trwałych. W ocenie Skarżącej takie założenie jest jednak ewidentnie sprzeczne ze stanem faktycznym opisanym przez Spółkę. Podstawowa wątpliwość Skarżącej wynika bowiem właśnie z tego, że dane takie nie wynikają z ewidencji środków trwałych. Co więcej, odtworzenie tej wartości nie jest również możliwe na podstawie dokumentów źródłowych, które stanowią podstawę do odpowiednich wpisów w ewidencji środków trwałych. Jedyną zatem możliwością ustalenia podstawy opodatkowania w tych okolicznościach jest przeprowadzenie odpowiedniej wyceny, przy czym wycena ta powinna odnosić się do wartości rynkowej, jako jedynej w tych okolicznościach zobiektywizowanej wartości mogącej wpływać na podstawę opodatkowania. Zdaniem Spółki, gdyby postępować według zaleconego przez Wójta schematu, wówczas Spółka przy określaniu podstawy opodatkowania powinna brać pod uwagę zarówno te elementy, które stanowią, jak i te które nie stanowią części elektrowni wiatrowej zdefiniowanej w u.i.e.w. W rezultacie, zakres opodatkowania byłby zatem szerszy niż wynika z powołanych przepisów. W drugiej części, skargi Skarżąca, przedstawiła szeroką argumentację, na poparcie swojego stanowiska przedstawionego we wniosku o interpretację, zgodnie z którym w zaprezentowanym we wniosku o interpretację stanie faktycznym powinno się, a wręcz istnieje konieczność ustalenia wartości podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych na podstawie wartości rynkowej. W ocenie Spółki jest to bowiem jedyny, obiektywny sposób, który został zdefiniowany i wzbogacony o reguły wskazujące w jaki sposób takie obliczenia powinny zostać dokonane. Kończąc, Skarżąca podniosła, że interpretacja nie zawiera dostatecznie spójnego i szczegółowego uzasadnienia, którego obowiązek zawarcia zawierają art. 14c § 1 i 2 o.p. oraz ogólne zasady postępowania podatkowego. W szczególności, organ nie odniósł się w żaden sposób do części z powołanych przez Spółkę argumentów przemawiających za prawidłowością prezentowanego przez nią stanowiska (vide: brak odniesienia się co do sytuacji, gdzie do wartości początkowej należących do Spółki środków trwałych, bierze się pod uwagę nie tylko urządzenia techniczne wymienione w ustawie, ale także wydatki na: "inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej"). Nadto, organ nie odniósł się do stanowiska Ministerstwa Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego, które to stanowisko potwierdza podejście Spółki, że w takich przypadkach podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa budowli. W konsekwencji Skarżąca stanęła na stanowisku, że po zapoznaniu się z interpretacją nie uzyskała konkretnej odpowiedzi na zadane we wniosku pytania, a jednocześnie nie zostaje usunięty przez organ stan niepewności Spółki co do prawidłowego - z perspektywy podatku od nieruchomości - traktowania posiadanych przez nią elektrowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, przy czym w takich sprawach Sąd związany jest zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art.57a P.p.s.a). Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję kontroli indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, Sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Podane przez stronę fakty nie podlegają weryfikacji, ani konfrontacji z dokumentami źródłowymi, ponieważ w oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację wnioskodawca zyskuje jedynie informację o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża zatem swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (vide: art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Analizując treść wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji, postawione przez nią pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, należy stwierdzić, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do Spółki, w szczególności czy będzie ją stanowić wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień [...] r., czy też wartość amortyzacyjna. Skarżąca we wniosku zadała pytanie, w jaki sposób określić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od [...] r., wskazując, że jej zdaniem, podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej powinna określić na poziomie jej wartości rynkowej, określonej zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. na dzień postania obowiązku podatkowego, tj. na dzień [...] r. Spółka wskazała, we wniosku, że w prowadzonej przez nią ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie figurują elektrownie wiatrowe jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne, w ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (urządzenia wiatrowe), w dalszej zaś części wniosku podkreśliła, że w przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane wydatki nie tylko na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Wskazała, że na wartość początkową środków trwałych, które obejmują swym zakresem urządzenia wiatrowe, składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, nie objęte dyspozycją u.i.e.w. i przykładowo wymieniła wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą (systemy zabezpieczeń, systemy sterujące, aparatura pomiarowa). Wskazała, że Spółka stosownie do przepisów ustawy o CIT do wartości początkowej urządzeń wiatrowych zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym, nieodnoszące się wyłącznie budowy/nabycia elektrowni wiatrowych. Wyjaśniła, że metodyka taka jest związana z charakterem finansowym projektów. Dodatkowo w uzasadnieniu stanowiska wskazała, że w wartości początkowej środków trwałych obejmujących swym zakresem urządzenia wiatrowe, oprócz wydatków na elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w u.i.e.w., ujęto także wydatki na inne elementy, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej tj. m.in. zabezpieczenie odgromowe, windy i wciągarki serwisowe, systemy sterujące, systemy kontroli Farm i oprogramowanie przetwarzające dane. Organ winien zatem zająć w wydanej interpretacji stanowisko, czy interpretacja unormowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dokonana we wniosku jest prawidłowa na tle przedstawionych okoliczności faktycznych. Organ interpretacyjny wskazał, że wartość rynkową budowli jako podstawę określenia wartości budowli do celów podatku od nieruchomości, można zastosować jedynie w przypadku, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, tymczasem, jak wynika z wniosku, Spółka dokonuje amortyzacji od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli), wobec czego nie ma podstaw do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Końcowo organ zajął stanowisko, że od [...] r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa dla opodatkowania również wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości. Organ zatem udzielił odpowiedzi w tym zakresie, za nieprawidłowe uznając stanowisko Skarżącej o istnieniu podstaw do ustalania wartości budowli według wartości rynkowej. Należy zauważyć, że w przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie rozpoznawano szereg spraw obejmujących swoim zakresem powyższe zagadnienie, wydając m.in. wyroki z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], czy z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], których stanowisko Sąd w składzie obecnie rozpoznającym sprawę podziela i których argumentacją, również ją podzielając, posłuży się w dużej mierze w dalszej części uzasadnienia. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 2 pkt 2 u.i.e.w. użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) elektrownia wiatrowa - budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia [...] r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925); 2) elementy techniczne - wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem Spółki, określenie wartości elementów składających się na elektrownię wiatrową w inny sposób niż poprzez wycenę jej wartości rynkowej nie jest możliwe. Organ interpretacyjny uznał to stanowisko za nieprawidłowe, z uwagi na fakt, że Spółka posiada w ewidencji środków trwałych, których wartości początkowe obejmują swoim zakresem m.in. części budowalne elektrowni wiatrowych (tj. fundamenty i wieże), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej – urządzenia wiatrowe, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Sądu, stanowisko organu zawarte w wydanej interpretacji jest słuszne. Ze stanu faktycznego wskazanego we wniosku wynika bowiem, że amortyzacji podlegają wszystkie części budowli, bądź jako elementy wyodrębnione, bądź jako elementy stanowiące część innych elementów podlegających amortyzacji. W tej sytuacji za niezasadne uznać należy stanowisko, że budowla ta nie podlega amortyzacji. Amortyzowanie wszystkich części składających się na budowlę świadczy o tym, że budowla ta podlega amortyzacji. W tym miejscu wskazania wymaga, że problem z ustaleniem wartości elektrowni wiatrowej według wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze - rozważyć należy, czy wartość elektrowni wiatrowej może być ustalona jako suma wartości jej elementów, podlegających amortyzacji. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji nie powołała się na argumenty, które wyłączałyby taką możliwość i powodowały, że takie ustalenie wartości elektrowni należałoby uznać za niesłuszne z uwagi na sprzeczność tego sposobu z przepisami prawa bądź regułami wykładni. Organ był natomiast związany zakresem złożonego wniosku. Zatem kwestia ta słusznie nie podlegała w wydanej interpretacji badaniu. Wskazać należy, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle a nie środki trwałe i ustawa podatkowa nie przewiduje warunku, aby dana budowla stanowiła jeden środek trwały, a więc kwestia kwalifikacji składników majątku przez podatnika dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, jest w zasadzie obojętna dla organu podatkowego. Jeżeli więc podatnik nie ewidencjonuje budowli jako jednego środka trwałego, lecz jako kilka środków trwałych, odpowiadających częściom takiej budowli, które tworzą całość odpowiadającą budowli, to, zdaniem Sądu, nie ma przeszkód faktycznych i prawnych, aby opodatkować tę budowlę, w istocie przez opodatkowanie części tej budowli, w odniesieniu do wartości początkowych środków trwałych stanowiących tak rozumiane części budowli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt II FSK [...], w którym stwierdzono, że w sytuacji gdy wartość budowli została zagregowana (ujęta) w wartości początkowej budynku nie może budzić wątpliwości, że podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych także od wartości początkowej budowli. Po drugie - rozważenia wymagało, czy ustalenie takiego sposobu określenia wartości elektrowni jest, jak to wskazała Skarżąca, niemożliwe w sytuacji, gdy w skład wartości amortyzowanych wchodzą części, które - zdaniem Skarżącej - jako niestanowiące części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, nie powinny podlegać zaliczeniu do wartości początkowej elementów technicznych budowli. Podkreślić należy, że przedmiotem zadanego pytania i wydanej interpretacji nie było rozważanie kwestii, jakie elementy składają się na urządzenia techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 u.i.e.w. Zakładając, że - jak wynika z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego - część elementów technicznych nie posiada odrębnie ustalonej wartości stanowiącej podstawę amortyzacji, lecz ich wartość stanowi część wartości amortyzowanego środka trwałego, rozważyć należało, czy okoliczność ta uzasadnia ustalenie wartości elektrowni według wartości rynkowej. Zdaniem Sądu, organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że przedstawione przez Spółkę okoliczności nie uzasadniają ustalenia wartości budowli według cen rynkowych, gdyż w takiej sytuacji nie zachodzi przesłanka art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jaką jest stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. W analizowanym przypadku bowiem, od wszystkich elementów składających się na budowlę dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, mimo że co do części elementów nie są one wartościowo wyodrębnione. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, podziela taką argumentację organu interpretacyjnego. Sama okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania czy też środek trwały. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest bowiem wartość środka trwałego, lecz wartość budowli lub jej części w rozumieniu u.p.o.l., ustalana w oparciu o przepisy o podatkach dochodowych. Dlatego też na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych, oraz że dla poszczególnych elementów (np. gondola, wieża) odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że jeżeli podatnik ujął w ewidencji środków trwałych wartości początkowe części budowlanych elektrowni wiatrowych oraz urządzenia wiatrowe służące do wytwarzania energii elektrycznej (zespół łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), to nie ma przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określenia podstawy opodatkowania według wartość rynkowej budowli (vide wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Bk [...]; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Gd [...]; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Sz [...]; por. też wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] r. sygn. I SA/Gd [...] i I SA/Gd [...]). Podobnie kwestia wartości poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej (np. systemy zabezpieczeń, systemy sterujące, aparatura pomiarowa), które to elementy nie wchodzą w skład elektrowni wiatrowej w rozumieniu u.p.o.l. nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji. Kwestia, że Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych tychże elementów łącznie z innymi elementami elektrowni wiatrowej, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ma charakter wyłącznie techniczny, a nie prawny, i nie może wpłynąć na sposób interpretacji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Oceny Sądu w powyższym zakresie nie podważa fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ nie wypowiedział się wprost w tej kwestii, albowiem, zważywszy na treść postawionego przez Skarżącą pytania, nie miał takiego obowiązku. Postawione przez Spółkę pytanie - na tle przedstawionego przez nią stanu faktycznego i opisu zdarzenia przyszłego - nie dotyczyło bowiem wyliczenia wartości poszczególnych elementów składowych elektrowni wiatrowej, lecz jedynie sposobu określenia podstawy opodatkowania budowli, jaką jest elektrownia wiatrowa. Mając powyższe na uwadze, Sąd jako niezasadny ocenił zarzut skargi, że organ interpretacyjny naruszył przepisy prawa materialnego. Nie budzi wątpliwości, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l). Jedynie w przypadku niedokonywania takich odpisów może mieć zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w opisanym przez Spółkę stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, dlatego też organ prawidłowo przyjął, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Za niezasadne uznać należało także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 14c § 1 przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku oraz art. 14 § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h O.p., jak też art. 120 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14b § 1 i § 3 O.p. przez brak zawarcia w interpretacji prawidłowego stanowiska i odpowiedniego uzasadniea. Stosownie do art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. Podkreślenia wymaga, że w cytowanym powyżej przepisie art. 14c § 1 o.p. ustawodawca posłużył się sformułowaniem: "wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego", co oznacza, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku kopiowania całego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, lecz ma zawrzeć jego wyczerpujący opis. Ocena czy opis ten jest wyczerpujący powinna być dokonana w odniesieniu do istoty przedstawionego zagadnienia. W badanej sprawie organ opisał stan faktyczny w sposób pokrywający się z tym jaki przedstawiła Strona we wniosku. Taki opis w przekonaniu Sądu był w zupełności wystarczający do udzielenia Skarżącej odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie. Zatem z punktu widzenia oceny stanowiska Wnioskodawcy i zadanego pytania, opis ten może być uznany za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w ewidencji Spółki nie figuruje środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, a jednocześnie że Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych składających się na tą budowlę. Organ interpretacyjny nie wykroczył poza zakres wniosku, wyznaczony opisem stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę. Zajął on w wydanej interpretacji stanowisko, że jeżeli dokonuje odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych elementów składających się na elektrownię wiatrową, to podstawą opodatkowania będzie wartość początkowa takiej elektrowni - wynikająca z prowadzonej ewidencji środków trwałych. Końcowo, ustosunkowując się do zarzutów odnoszących się do braku odniesienia do wyroków sądów administracyjnych o podobnej tematyce, czy stanowiska Ministerstwa Finansów wskazać należy że wyroki zapadły w indywidualnych sprawach, a zatem jako takie nie mogą wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji. Zaznaczyć przy tym należy, że w powyższych orzeczeniach sądy administracyjne, nawet uchylając wydane interpretacje, wskazywały wyłącznie na naruszenie przepisów postępowania, podzielając stanowiska organów podatkowych w zakresie wykładni art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l. Również brak szczegółowych rozważań w przedmiocie stanowiska Ministerstwa Finansów wobec prawidłowości zajętego przez organ stanowiska, nie miał wpływu na wynik postępowania. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, organ interpretujący nie odnosząc się szczegółowo do powołanych przez Stronę aktów nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem brak było przesłanek do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wskazać należy, że Skarżąca z jednej strony podnosi, że organ zmodyfikował przestawiony przez nią stan faktyczny i nie przedstawił oceny prawnej, z drugiej zaś formułuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w sposób, który świadczy o pełnym zrozumieniu stanowiska organu. W konsekwencji zatem uznać należy, że stanowisko organu zostało przez Skarżącą zrozumiane. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie została wydana z takim naruszeniem prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja zawiera właściwą ocenę stanowiska Skarżącej wraz z należytym uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz wskazaniem prawidłowego stanowiska. Zdaniem Sądu, jest to ocena konkretna, zawierająca wyraźną odpowiedź na pytanie postawione we wniosku o interpretację. Organ wystarczająco odniósł się do podniesionych przez Spółkę argumentów. Takie działanie organu nie może też być postrzegane jako naruszające zasadę wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada zaufania tym bardziej nie zostaje naruszona tylko z tego powodu, że wydana interpretacja, wbrew oczekiwaniom skarżącej Spółki, uznała jej stanowisko za nieprawidłowe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Wszystkie przywołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - [...]