I SA/Sz 1062/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1.07.2013 r. do 15.06.2016 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 22 czerwca 2016 r. nr [...] określającą S. J. (dalej: Zobowiązany, Skarżący), wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , w następujący sposób: 1) w kwocie [...] zł miesięcznie, płatnej z góry do 15 dnia każdego miesiąca którego opłata dotyczy, począwszy do 01.07.2013 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty; 2) za okres od 01.07.2013 r. do 15.06.2016 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] [...] jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, położonej w [...] przy ul. [...] i nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz nie reagował na wezwania organu do jej złożenia, w związku z czym, w dniu 5.04.2016 r. wszczęto wobec niego, postępowanie podatkowe zmierzające do określenia w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres. W dniu 17.06.2016 r., po zapoznaniu się z aktami w sprawie, Zobowiązany złożył pisemne oświadczenie, że "nie wytwarza odpadów komunalnych i z tego powodu nie może ponosić żadnych opłat". Organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazał, że przepis art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 zw. dalej: "u.c.p.g.") wskazuje, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie jest zależna od faktu wytwarzania bądź niewytwarzania odpadów komunalnych, a od faktu zamieszkania na danej nieruchomości mieszkańca i dotyczy wszystkich obywateli zamieszkujących nieruchomości na terenie danej gminy. Nadto, właściciel nieruchomości ma obowiązek złożyć do organu deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wyposażyć nieruchomość w pojemnik służący do zbierania odpadów komunalnych i utrzymać go w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Organ I instancji wskazał, że na podstawie informacji uzyskanych z P. Sp. z o. o. w [...] , w oparciu o dane dotyczące zużycia wody na nieruchomości ustalono, że przedmiotowa nieruchomość, przez cały badany okres była zamieszkana przez Zobowiązanego. Podatnik podpisał umowę na dostawę wody i odbiór nieczystości ciekłych w czerwcu 2015 r., a do tego czasu korzystał z usług PWiK Sp. z o. o. bezumownie. Ponadto, Zobowiązany występował jako użytkownik i posiadacz nieruchomości przed organami administracji samorządowej i wskazywał adres zamieszkania tożsamy z adresem zameldowania tj. [...] , ul. [...] . W związku z powyższym, Burmistrz [...] naliczył opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w następujący sposób: liczbę mieszkańców przedmiotowej nieruchomości pomnożono przez stawkę opłaty dla odpadów gromadzonych i oddawanych w sposób nieselektywny. Stawka opłaty została określona uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 26.02.2015 r. i wynosi [...] zł miesięcznie od osoby. W toku postępowania ustalono również, że nieruchomość zamieszkuje tylko jedna osoba tj: Zobowiązany. Zatem opłatę miesięczną za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości obliczono na kwotę [...] zł/miesięcznie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązany złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym podniósł, że organ bezprawnie naliczył opłaty od 1.07.2013 r. i nie przedstawił opłat za lata 2013 -2015 . Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , utrzymując w mocy decyzję Burmistrza [...] , nakreśliło ramy prawne sprawy. Powołując treść przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, organ odwoławczy wskazał, że to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy podniósł, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków, obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Dodał, że w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (art. 6 q u.c.p.g.), zaś decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji określił Zobowiązanemu, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1.07.2013 r. od 15.06.2016 r. przyjmując za podstawę naliczenia opłaty, fakt, iż nieruchomość jest zamieszkała i opierając się m.in. na ilości zużytej w danym okresie rozliczeniowym wody za lata 2013 - 2015 . Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiałów dowodowych które pozwalają uznać, że Zobowiązany zamieszkuje nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] . Przepis art. 6i u.c.p.g. wskazuje, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest zależna od faktu wytwarzania bądź niewytwarzania odpadów komunalnych, a od faktu zamieszkania na danej nieruchomości mieszkańca i dotyczy wszystkich obywateli zamieszkujących nieruchomości na terenie danej gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] , [...] [...] podniósł, że rodzaj i treść zebranych przez organ podatkowy danych, wykracza poza potrzeby, wynikające z celu ich zebrania i narusza zasadę ochrony danych osobowych. Nadto, Skarżący zarzucił, że niezgodne z prawem jest przymuszanie Skarżącego do złożenia deklaracji w sprawie odpadów, gdyż nie jest on właścicielem nieruchomości i nie wytwarza odpadów. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , wniosło o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , z w a ż y ł, co następuje:. Skarga jest zasadna, ale z innych względów niż w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zw. dalej: "p.p.s.a."). Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała wyeliminowania jej z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, zasadniczy spór sprowadza się do określenia, czy organy podatkowe zasadnie obciążyły Skarżącego, opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , za okres od 1.07.2013 r. do 15.06.2016 r. Zdaniem Skarżącego, z uwagi na fakt, iż nie wytwarza on odpadów, złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i uiszczenie opłaty, byłoby niezgodne z prawdą. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowe są ustalenia organu I instancji, że zobowiązanym do złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest Skarżący, który przez cały badany okres, zamieszkiwał w przedmiotowej nieruchomości. Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, stanowią przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ich świetle, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.). W związku z powyższym, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonych w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i u.c.p.g.). Istotne przy tym jest, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 6I u.c.p.g.). W niniejszej sprawie, aktem takim jest uchwała Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 26.02.2015 r. w sprawie określenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 4.03.2015 r., poz. 663). Definicję właściciela nieruchomości normuje przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., zgodnie z którym pojęcie to obejmuje także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Stosownie do art. 2a u.c.p.g., w sytuacji, gdy obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak złożenia przez Skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , organ podatkowy określił Skarżącemu wysokość tej opłaty, na podstawie art. 6o u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 6q u.c.p.g., w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2015 r., poz.613 ze zm., zw. dalej: O.p.) Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wskazana norma prawa statuuje zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Zasada ta oznacza, że w toku postępowania, organy podatkowe powinny tak prowadzić postępowania, aby ustalony przez nie stan faktyczny był możliwe najbliższy rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń mających znaczenie z punktu widzenia wyniku sprawy. Z zasady tej wynikają dyrektywy dotyczące zarówno sposobu gromadzenia, jak rozpatrywania przez organ podatkowy materiału dowodowego. Przepis art. 122 O.p. wymaga, aby organ podatkowy zebrał "cały" materiał dowodowy konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Konkretyzacją tej zasady jest przepis art.187 § 1 O.p. który stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada prawdy materialnej zakreśla płaszczyznę obowiązków organu podatkowego w dokonywaniu ustaleń faktycznych, które powinny być ujmowane całościowo, nie zaś fragmentarycznie lub pozbawione pełnego kontekstu. W konsekwencji, organ prowadzący postępowanie musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu prawotwórczego wszystkimi legalnie dostępnymi środkami dowodowymi, ażeby dotrzeć do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 O.p). W ocenie Sądu, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ podatkowy nie sprostał tym wymogom. Organ podatkowy określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1.07.2013 r. od 15.06.2016 r., przyjmując za podstawę naliczenia opłaty - fakt, iż nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] była przez cały badany okres, zamieszkana przez Skarżącego i opierając się m.in. na ilości zużytej w danym okresie rozliczeniowym wody za lata 2013 - 2015. Organ podatkowy zauważył, że Skarżący podpisał umowę na dostawę wody i odbiór nieczystości ciekłych w czerwcu 2015 roku, a do tego czasu korzystał z usług przedsiębiorstwa bezumownie. Nadto, występował jako użytkownik i posiadacz nieruchomości przed organami administracji samorządowej. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się jednak wypis z rejestru gruntów z dnia 22.03.2016 r., w którym jako właściciel przedmiotowej nieruchomości widnieje małżeństwo: [...] ze wskazaniem, że nie żyje i [...]. Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie odniósł się do powyższego dowodu i nie wyjaśnił dlaczego uznał, że obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, obciąża Skarżącego a nie właściciela ([...]). Powyższy dowód nie były na żadnym etapie postępowania kwestionowany przez organ podatkowy a w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań na ten temat. Co więcej, jak słusznie zauważył to Skarżący, w decyzji organu odwoławczego, pojawia się wskazanie, że Skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Powyższe oznacza, że ustalenia organu podatkowego jako nie mające potwierdzenia w materiale dowodowym, zostały poczynione z naruszeniem ogólnych zasad postępowania podatkowego a w szczególności art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p. w związku z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. Raz jeszcze należy podkreślić, że zgodnie z art. 6o u.c.p.g., organ jest uprawniony w przypadku nie złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, z tym, że winien to uczynić po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postępowania dowodowego spełniającego wymogi określone w ww. przepisach Ordynacji podatkowej i wyjaśnieniu motywów jakimi się kierował w uzasadnieniu decyzji, czego w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Niedostateczne rozważenie wszystkich okoliczności przez organ powoduje, że dokonane w niniejszej sprawie ustalenia, należy uznać za niepełne. Z tych względów, Sąd uznał za zasadne, uchylić zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem prawa procesowego ( art.122, art.180, art. 187, art.191 O.p). Co do zasady na uwzględnienie nie zasługuje natomiast argumentacja Skarżącego o braku obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z uwagi na nie wytwarzanie takowych odpadów. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest należnością powstającą z mocy prawa, której obowiązek obliczenia i termin zapłaty wynika bezpośrednio z przepisów prawa. W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłata ta została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu, opłata ta jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek jej zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Opłata ta należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Stanowi bowiem dochód gminy, z którego pokrywa się funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, a mianowicie: odbieranie, transport, zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych, tworzenie i utrzymanie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługę administracyjną tego systemu (art. 6r. ust. 1 w związku z ust. 2 u.c.p.g.). Wbrew stanowisku Skarżącego, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest zatem ceną za wykonaną usługę. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, ustawodawca w art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy, ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia sygn. I SA/Rz 968/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej www.n.s.a. orzeczenia.gov.pl). Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te, określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. W ocenie Sądu, nie jest uzasadniony także zarzut Skarżącego, dotyczący stosowania w innych gminach opłat za gospodarowanie odpadami, obliczanych od m3 zużycia wody. W niniejszej sprawie, opłaty wynikają z uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 26.02.2015 r. w sprawie określenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która jako akt prawa miejscowego ma moc powszechnie obowiązującego prawa na obszarze organu stanowiącego. Uchwała nie została zaskarżona w odrębnym trybie, ma moc wiążącą i zasadnie została wskazana jako prawna podstawa decyzji wymiarowej. Reasumując Sąd stwierdza, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania podatkowego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobligowany będzie do uwzględnienia wyrażonej przez Sąd oceny prawnej i poczynionych uwag, a w szczególności zgodnie z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., organ winien w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a ustalenia organu ww. zakresie powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.