I SA/Sz 1068/12

Dnia 1 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. B. na decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Burmistrz Gminy, decyzją z dnia [...] r. nr [...], odmówił H. i R. B. umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata [...]. W wyniku rozpoznania odwołania R. B. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyliło w całości decyzję organu podatkowego I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W decyzji organ odwoławczy pouczył stronę, że (cyt.) "Niniejsza decyzja jest ostateczna. Na decyzję służy Stronie prawo wniesienia skargi (w dwóch egzemplarzach) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ul. [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia". R. B. pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której wskazał, że (cyt.) "Niniejszym wnoszę skargę na decyzję Burmistrza Gminy [...] dotyczącą odmowy udzielenia umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata [...] za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wraz z odsetkami". Wobec tak sformułowanego zakresu skargi R. B., pismem z dnia [...] r., Sąd wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia przedmiotu jego skargi z dnia [...] r., poprzez wskazanie: – czy jest to skarga na decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r. nr [...], – czy też jest to skarga na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Jednocześnie, kierując się zasadą wynikającą z art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd pouczył skarżącego, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., skarga do sądu przysługuje na decyzje administracyjne, po wyczerpaniu przysługujących środków zaskarżenia. Oznacza to, że w przypadku decyzji wydawanych przez organy podatkowe, sąd rozpoznaje jedynie skargi na decyzje ostateczne wydane przez organ odwoławczy. Niedopuszczalne jest natomiast złożenie do sądu administracyjnego skargi na decyzję podatkową organu I instancji. Odpowiadając na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] r., R. B. oświadczył, że jego pismo z dnia [...] r. stanowi skargę na opisaną powyżej decyzję Burmistrza Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Jak stanowi art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego przepisu wynika, że na decyzje organu I instancji, na które - w myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - służy stronie odwołanie, tyko prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich są uprawnieni wnieść do sądu administracyjnego skargę z pominięciem trybu odwoławczego. Pozostałe podmioty mogą zatem wnieść skargę wyłącznie na decyzję wydaną w wyniku postępowania odwoławczego. Stosownie do treści art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W rozpoznawanej sprawie z pism skarżącego z dnia [...] r. oraz [...] r. jednoznacznie wynika, że przedmiotem skargi R. B. nie jest ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., nr [...], lecz decyzja organu I instancji, dodatkowo nieistniejąca w obrocie prawnym. Tymczasem, jak wyjaśniono powyżej, wniesienie skargi do sądu administracyjnego na taki akt jest niedopuszczalne. W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi R. B.