I SA/Sz 1069/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. R. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A." na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 1069/11 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. R. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe " A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2006 r. wraz z odsetkami postanawia: 1.uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 1069/11, 2. odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 1069/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek D. R. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe " A", o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2006 r. wraz z odsetkami, jako spóźniony. W ustawowym terminie skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazała, iż dokumenty w których jest posiadaniu, bezspornie wskazują na dochowanie przez nią terminu na złożenie przedmiotowego wniosku. Zarówno zapisy w książce nadawczej jak i pieczęć Urzędu Pocztowego na potwierdzeniach nadania wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazują, iż datą nadania wniosku o przywrócenie terminu na złożenie skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w S., jest dzień 20.01.2012 r. a nie jak podaje Sąd 21.01.2012 r. W załączeniu skarżąca przedłożyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię strony poz.12 i 13 ksiązki nadawczej oraz kserokopię potwierdzenia nadania listu poleconego za potwierdzeniem odbioru z dnia 20.01.2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiący podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności. W razie bowiem zaistnienia przesłanek w nim wskazanych, przedmiot rozpoznania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji. Druga ze wskazanych przesłanek art. 195 § 2 ustawy p.p.s.a., stanowiąca o oczywiście uzasadnionym zażaleniu oznacza, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. Zwrot normatywny "oczywiście uzasadnione" należy rozumieć przez pryzmat oceny sądu dokonywanej w kontekście argumentów zawartych w zażaleniu. Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia zważył, iż przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie rozpoznając sprawę ponownie Sąd stwierdza, co następuje: Powołany jako podstawa kwestionowanego orzeczenia art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art.87 § 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (art.87 § 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności której strona nie dokonała w terminie (art.87§ 4). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dokonując oceny braku winy sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd miał na uwadze, że wnioskodawczyni nie wykazała, że w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi wystąpiło zdarzenie, które pomimo dołożenia wszelkich możliwych starań uniemożliwiło złożenie skargi w terminie. Skarżąca nie wykazała tym samym, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło w sposób przez nią niezawiniony. Przeciwnie, ze złożonego wniosku wynika, że uchybienie terminowi nastąpiło na skutek pomyłki. Skarżąca przyznaje, że błędnie zaadresowała przesyłkę zawierającą skargę, wskazując jako adresata Sąd, a nie organ podatkowy. Adresując kopertę spisała z treści skargi adres Sądu, tylko dlatego, że Sąd był wymieniony jako pierwszy przed Dyrektorem Izby Celnej w Szczecinie. Skarżąca usprawiedliwiła opisaną pomyłkę trudną sytuacją finansową w jakiej się znalazła, stanem przygnębienia i poczuciem bezradności. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Błąd popełniony przez skarżącą polegający na tym, że wniosła skargę bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu, podczas gdy została prawidłowo pouczona o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można, bowiem kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 307/08). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku.