I SA/Sz 1076/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2009 roku, od pierwszego do czwartego kwartału w latach 2010 – 2012 oraz pierwszy kwartał 2013 roku wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] wraz ze skargą na ww. decyzję złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek, wskazał, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Egzekucja kwoty zaległości podatkowej spółki od skarżącego z uwagi na wysokość tej zaległości spowoduje utratę przez skarżącego całego majątku, co zagrozi dalszemu bytowi materialnemu skarżącego. Podkreślił, że leczy się onkologicznie, co wymaga cyklicznych pobytów w szpitalu celem chemioterapii (2 razy w tygodniu) i pozbawienie go środków do życia może oznaczać nieodwracalne konsekwencje. Na potwierdzenie powyższego w załączeniu przedłożył przykładową dokumentację medyczną z leczenia (kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego z dnia 2 czerwca 2016 r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 9 września 2016 r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 12 września 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji powinny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że na uwzględnienie nie zasługuje powołana przez skarżącego okoliczność utraty przez niego całego majątku spowodowana egzekucją od skarżącego kwoty zaległości podatkowej spółki. Wnioskodawca bowiem nie wskazał o jaką dokładnie kwotę zaległości podatkowej chodzi, nie podał również jakim majątkiem dysponuje, co nie pozwala sądowi odnieść się do tej okoliczności. Według Sądu strona podnosząc we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z jej majątku, winna przedłożyć dokumentację, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Do akt administracyjnych również nie załączono żadnych dokumentów świadczących o wszczęciu egzekucji z majątku skarżącego. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna podać konkretne kwoty zarówno dochodzonych należności w drodze egzekucji, jak i wartość swojego majątku, ewentualnie kwotę środków pieniężnych, jaką dysponuje, co pozwoliłoby Sądowi zweryfikować dane wskazane przez wnioskodawcę i ustalić czy zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Zauważyć również należy, że we wniosku skarżący podał wprawdzie, iż leczy się onkologicznie, co wymaga cyklicznych pobytów w szpitalu celem chemioterapii i pozbawienie go środków do życia może oznaczać nieodwracalne konsekwencje, jednakże nie przedłożył stosownych dokumentów. Strona podnosząc utratę środków do życia czy utratę majątku nie podała żadnych informacji odnośnie co do sposobu i wysokości poniesionych kosztów związanych z leczeniem, zakupem leków czy dojazdu do szpitala, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. W ocenie Sądu wnioskodawca powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśnił w przekonywujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jego sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. W załączonej do wniosku kserokopii dokumentacji medycznej podano jedynie informacje dotyczące stanu zdrowia skarżącego, przeprowadzonych badań, podanych leków itp. Z dokumentacji tej nie wynika jakie koszty leczenia, ani jakie koszty dojazdu do szpitala ponosi skarżący. Ponadto, zauważyć należy, że co do zasady koszty leczenia onkologicznego są refundowane przez [...]. Reasumując, wskazać należy, że na podstawie podanych przez skarżącego informacji jak i załączonych kserokopii dokumentów nie można stwierdzić czy wskutek wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zostanie pozbawiony środków do życia, ani nie jest możliwe ustalenie jakie będą tego "nieodwracalne konsekwencje". Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.