I SA/Sz 1080/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.R. i I.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący, wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, iż wniosek jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, iż określenie należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł przekracza możliwości skarżących jego uregulowania. Nie wynika on bowiem z faktycznie osiągniętego przychodu za 2008 r. lecz z przesunięcia przychodów wykazanych do opodatkowania w latach 2006, 2007, 2009 i 2010 do roku 2008 i ponownego ich opodatkowania. Jak podkreślili skarżący, nie są w stanie zapłacić podatku od przychodów już opodatkowanych w wymienionych latach ponieważ nie mają zgromadzonych środków pieniężnych, które pozwalałby na uregulowanie kwoty zobowiązania. W związku z tym zapłata podatku może nastąpić tylko w wyniku egzekucji samochodów szkoleniowych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, do czego organ egzekucyjny przystąpił, zajmując samochody na poczet zobowiązania. Sprzedaż zajętego majątku w postępowaniu egzekucyjnym spowoduje likwidację działalności gospodarczej, czyli źródła dochodu stanowiącego podstawę egzystencji skarżących. Końcowo podniesiono, iż w przypadku pozytywnego rozpatrzenia skargi skutek spowodowany przeprowadzoną egzekucją majątku prowadzonej działalności byłby nie do odwrócenia bowiem na rynku usług nauki jazdy panuje duża konkurencja i powrót do tej działalności, po jej likwidacji spowodowanej egzekucją, byłby niemożliwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie przytoczonych przepisów uznać należy, że ciężar uzasadnienia tego wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z opisanym obowiązkiem wnioskodawcy wiąże się powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności, wskazanych we wniosku. Oceniając wniosek skarżących, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnili zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności, skarżący wykazali, że zajęcie narzędzia pracy w postaci samochodów w trakcie egzekucji należności podatkowych w kwocie [...] zł, może zagrozić prowadzonej działalności gospodarczej, skutkując w konsekwencji jej likwidacją. Nie budzi bowiem wątpliwości, że egzekwowanie tak znacznej kwoty niesie ze sobą ryzyko wyrządzenia stronie znacznej szkody w postaci utraty źródła utrzymania, wpływając tym samym bezpośrednio na sytuację rodzinną skarżących. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.