I SA/Sz 109/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Kawa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi D. Ś. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę Postanowieniem z [...] r. o nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1 i 3 lit. a i c, art. 29 ust. 1 i 3, art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. Nr L 302 z dnia 19 10.1992 r. ze zm.), art. 181 lit. "a" rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 235 z dnia 11.10.1993 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 16 ust. 1, art. 22 Protokołu 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE L 300 z 31.12.1972r. ze zm.), art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 07.09.1987 r., ze zm.) Dyrektor Izby Celnej w S., po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z [...] r., utrzymał w mocy postanowienie organu celnego pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. D. Ś., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "M.", zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu, samochód używany marki N., nr nadwozia [...], rok produkcji [...]. Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało zarejestrowane pod pozycją ewidencji [...]. Do zgłoszenia celnego załączono następujące dokumenty: Deklarację Wartości Celnej (D.V.1), rachunek nr [...] z dnia [...] r. wystawiony przez C. SA z siedzibą w S. – P. w S. z deklaracją eksportera o preferencyjnym pochodzeniu towaru, oświadczenie z dnia [...]r. o poniesionych kosztach przywozu towaru do granicy UE i na odcinku wspólnotowym, dokument rejestracyjny pojazdu nr [...], ocenę techniczną pojazdu nr [...], wystawioną w dniu [...] r., oraz świadectwo przewozowe EUR. 1 nr [...] z [...] r. Wartość celna pojazdu w zgłoszeniu celnym została zadeklarowana w wysokości [...] zł w oparciu o cenę transakcyjną wynikającą z ww. faktury ([...]) i koszty transportu poniesione do miejsca wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty ([...]). Następnie, organ odwoławczy wskazał, że organ celny pierwszej instancji, dokonując, po zwolnieniu towaru, na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, kontroli danych zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym przeanalizował m.in. wartość transakcyjną wskazaną w fakturze załączonej do zgłoszenia celnego oraz, w związku z uzasadnionymi wątpliwościami dotyczącymi zadeklarowanej wartości auta, zwrócił się, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w S., do Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów o wystąpienie do zagranicznych władz celnych z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji faktury [...] z [...] r. w zakresie jej autentyczności i rzetelności. W wyniku sprawdzenia szwajcarskie władze celne, w piśmie z dnia [...] r., poinformowały, że kwota wskazana na ww. fakturze stanowiła jedynie zaliczkę wpłaconą w chwili rezerwacji pojazdu, a całkowita wartość pojazdu wynosiła [...]. Dodatkowo szwajcarskie władze ujawniły fakturę o numerze [...] z [...] r., z której wynikło, że strona kupująca została dodatkowo obciążona kwotą [...]. Powyższe stanowiło przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [...] z [...] r., co miało na celu prawidłowe określenie wartości celnej towaru oraz kwoty należnego cła ciążącego na samochodzie marki N., będącego przedmiotem importu. Po zakończeniu ww. postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w S., postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zmienił ww. zgłoszenie celne określając wartość pozycji na [...] (w zgłoszeniu celnym [...]) oraz wartość statystyczną i podstawę opłaty na [...] zł (w zgłoszeniu celnym [...] zł). Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, strona wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Celnej w S., zarzucając: 1) bezpodstawne odrzucenie kwoty [...], zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym, jako podstawę wartości celnej pojazdu; 2) nieuwzględnienie stanu technicznego pojazdu; 3) odliczenie [...]% marży bez przeprowadzenia dowodu w tym zakresie; 4) bezpodstawne przyjęcie faktury nr [...] z dnia [...] r. na kwotę [...] wraz z fakturą nr [...] z dnia [...] r., jako podstawę do ustalenia wartości celnej pojazdu, podczas gdy strona jej nie otrzymała; 5) naruszenie przepisu art. 214 WKC poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ celny do ustalenia wartości celnej pojazdu dokumentów ujawnionych po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów D. Ś., po przytoczeniu brzmienia stosownych przepisów prawa, wskazał, że po zwolnieniu towarów, organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym, a jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Tak więc, w przedmiotowej sprawie, po zwolnieniu pojazdu do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, organ celny pierwszej instancji zasadnie dokonał sprawdzenia dostępnych baz danych, zawartych na stronach szwajcarskiego portalu internetowego www.autoscout24.ch, zajmującego się sprzedażą samochodów na rynku szwajcarskim, pod kątem cen samochodów tej samej marki i parametrach, jak pojazd będący przedmiotem importu (N. rok produkcji [...], wyposażony w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej [...] ccm). A następnie, z uwagi na ustalenia, że pojazdy takie, sprzedawane są na rynku szwajcarskim w cenie od [...] do [...], przystąpił do weryfikacji faktury przedłożonej do zgłoszenia celnego. W wyniku przeprowadzonych za pośrednictwem organów celnych S. sprawdzeń ustalono, że przesłana do weryfikacji faktura nr [...] z [...] r., dotyczy jedynie zaliczki wpłaconej w chwili rezerwacji pojazdu. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, władze celne S. poinformowały, że przeprowadzone dochodzenie pozwoliło na ustalenie faktycznej wartości pojazdu i na poparcie tych ustaleń nadesłały ujawnioną w wyniku kontroli fakturę nr [...]z [...] r. wystawioną przez tego samego eksportera, tj. D. SA, obciążającą D. Ś. dodatkową kwotą [...] oraz kserokopię szwajcarskiego dokumentu wywozowego, z którego wynika, że cena zadeklarowana przez sprzedającego w chwili eksportu przedmiotowego samochodu wynosiła [...]. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu celnego pierwszej instancji, który przyjął, że wartość celna zadeklarowana przez stronę w zgłoszeniu celnym nie stanowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przedmiotowy pojazd, co uzasadniało przyjęcie za wartość celną auta wskazaną w piśmie szwajcarskich władz celnych kwotę [...], stanowiącą sumę kwoty [...], wskazanej na fakturze [...] z dnia [...] r. i kwoty [...], wskazanej na fakturze [...] z dnia [...] r. Nadto, w dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji wskazano, że oświadczenie strony, zawarte w zażaleniu, iż nic nie wiedziała o istnieniu faktury nr [...], a odbioru jej nie pokwitowała, nie jest wystarczającą podstawą dla odrzucenia nadesłanych przez władze szwajcarskie dokumentów, wobec ustaleń i informacji uzyskanych od organów zagranicznych, tym bardziej, że z analizy treści danych faktury numer [...] z dnia [...] r. (przedstawionej w dniu zgłoszenia), wynika, że D. Ś. również nie pokwitował jej odbioru własnoręcznym podpisem. Jednocześnie, organ odwoławczy podkreślił, że istotnym dowodem potwierdzającym całkowitą kwotę płatności, dokonaną przez stronę za przedmiotowy pojazd, jest nadesłany przez szwajcarskie władze celne dokument wywozowy, w którym w polu [...], jako wartość samochodu, wskazano kwotę [...], zadeklarowaną przez eksportera w dniu eksportu, a weryfikacja wartości celnej przeprowadzona przez władze S. jest wiarygodną formą sprawdzenia prawidłowości dokumentów przedkładanych przez stronę w związku z importem towarów albowiem odbywa się na podstawie ustaleń zawartych w Protokole Dodatkowym do Umowy między Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacja Szwajcarską, w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Reasumując, Dyrektor Izby Celnej wskazał więc, że przyjęcie przez organ pierwszej instancji wartości celnej, ustalonej na podstawie powyższej weryfikacji, należy uznać za prawidłowe i uzasadnione. Nadto, organ odwoławczy zaaprobował także ustalenie przez organ pierwszej instancji, dla celów porównawczych, wartości celnej przedmiotowego pojazdu w oparciu o metody zastępcze, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 30 ust. 1 WKC, w sposób określony w art. 30 ust. 2 lit. a - d oraz art. 31 WKC. Z tego też względu, za całkowicie niezasadny uznał Dyrektor Izby Celnej, podniesiony w zażaleniu, zarzut nieuwzględnienia stanu technicznego pojazdu przy ustalaniu wartości celnej metodą "ostatniej szansy", bowiem za wartość celną przedmiotowego pojazdu, przyjęto wartość [...] wynikającą z faktury załączonej do zgłoszenia celnego oraz z faktury ujawnionej przez szwajcarskie władze celne. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania dołożono wszelkich starań aby załatwić sprawę rzetelnie, mając na uwadze wszystkie dowody zgromadzone w sprawie oraz ustosunkowując się do całości materiału dowodowego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, D. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., w której powielił zarzuty podniesione w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r. Z treści skargi wynika, iż dotyczy ona następujących naruszeń prawa: 1. art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i niezbadanie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie w szczególności, polegających na sprawdzeniu, czy szwajcarska firma dokonująca sprzedaży przedmiotowego pojazdu nie chciała wyłudzić zwrotu podatku z tytułu wywozu towaru poza terytorium S.; 2. bezpodstawne odrzucenie kwoty [...], zadeklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnym, jako podstawy wartości celnej pojazdu; 3. nieprawidłowe ustalenie wartości celnej, w związku z nieuwzględnieniem faktu, dotyczącego stanu technicznego pojazdu, oraz odliczeniem [...]% marży przy ustalaniu wartości celnej metodą zastępczą bez przeprowadzenia dowodu w tym zakresie; 4. przyjęcie za podstawę do obliczenia wartości celnej kwoty wynikającej z faktury nr [...] z [...] r. na kwotę [...] oraz z faktury nr [...] z [...] r. na kwotę [...], mimo, że tej pierwszej faktury strona nigdy nie otrzymała. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o odrzucenie w całości ustaleń organu pierwszej instancji i aprobującego je stanowiska Dyrektora Izby Celnej w S., zawartego w zaskarżonej decyzji, albowiem przyjęta przez organy wartość celna nie uwzględniała stopnia uszkodzenia sprowadzanego samochodu, a nadto organ oparły swoje stanowisko się na szwajcarskich dokumentach, których skarżący nie podpisywał ani nie otrzymał w momencie zawierania transakcji. Nadto, w ocenie skarżącego, na tę ostatnią okoliczność, organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia ostatecznego dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że na mocy przepisu art. 78 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. Nr L 302 z dnia 19 10.1992 r. ze zm.) - zwanego dalej Wspólnotowym Kodeksem Celnym lub WKC, po zwolnieniu towarów, organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych, dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym. Zgodnie z ust. 3 ww. artykułu, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W myśl przepisów art. 181a ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 235 z dnia 11.10.1993 ze zm.), jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Odrzucenie wartości transakcyjnej nie może nastąpić jedynie przez proste porównanie wysokości cen deklarowanych przez importera z wartością ustaloną przez organ celny, a kwestionowanie materialnej informacji i dokumentów powinno następować z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności zakupu. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. W myśl natomiast art. 29 ust. 3 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Odnosząc powyższe regulacje do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że po zwolnieniu towaru do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, organ celny zakwestionował wartość transakcyjną wynikającą z faktury załączonej do zgłoszenia celnego. W tym celu dokonano wstępnego sprawdzenia ogólnodostępnych danych pod kątem cen samochodów tej samej marki oraz parametrach, jak pojazd będący przedmiotem importu (N., rok produkcji [...], wyposażony w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej [...] ccm.) W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że pojazdy o parametrach wskazanych powyżej, sprzedawane były na rynku szwajcarskim, w [...] r., na poziomie [...]. Powyższe wstępne ustalenie pozwoliło zatem organom celnym na stwierdzenie, że różnica pomiędzy wartością zadeklarowaną a cenami sprzedaży tego typu pojazdów na rynku szwajcarskim, kształtuje się od [...]%. Zasadnie zatem, organ celny przyjął, że tak duża rozbieżność nasuwa uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana przez skarżącego wartość stanowi wartość transakcyjną, która mogłaby stanowić podstawę ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu i przystąpił do weryfikacji faktury przedłożonej do zgłoszenia celnego za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów. Z informacji uzyskanej od organów szwajcarskich wynikało, że przesłana do weryfikacji faktura nr [...] z dnia [...] r., dotyczy jedynie zaliczki wpłaconej w chwili rezerwacji pojazdu. Ponadto, władze celne S. poinformowały, że przeprowadzone dochodzenie pozwoliło na ustalenie faktycznej wartości pojazdu i na poparcie swoich ustaleń nadesłały, ujawnioną w wyniku kontroli, fakturę nr [...] z dnia [...]r. wystawioną przez tego samego eksportera, tj. D. SA, obciążającą D. Ś. dodatkową kwotą [...] oraz kserokopię szwajcarskiego dokumentu wywozowego, z którego wynika, że cena przedmiotowego samochodu, zadeklarowana przez sprzedającego w chwili eksportu, wynosiła [...]. Mając na uwadze powyższe, organ celny zasadnie zakwestionował więc wartość celną zadeklarowaną przez skarżącego w zgłoszeniu celnym i przyjął za wartość celną cenę pojazdu ustaloną w wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, uznając, że faktycznie zapłacono za towar [...], co stanowi sumę kwot wykazanych na fakturze przedstawionej do zgłoszenia celnego, dokumentującą zaliczkę, oraz fakturze nadesłanej przez władze szwajcarskie i ustalił wartość celną pojazdu na podstawie art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Przy czym powyższe ustalenia nie wpłynęły na zmianę zerowej stawki celnej. Tak więc, za wartość transakcyjną przyjęto ceną faktycznie zapłaconą za pojazd marki N. o numerze nadwozia [...], która to cena niewątpliwie uwzględniała stan techniczny pojazdu, bowiem ustalona przez organy celne, dla porównania, wartość rynkowa takiego nieuszkodzonego pojazdu wyniosłaby, w przeliczeniu, ok. [...] zł, a nie jak wynika z przyjętych faktur [...] zł. Z tego też względu jako nieuzasadniony należy ocenić zarzut skargi, że organy celne, ustalając wartość celną przedmiotowego pojazdu nie uwzględniły jego stanu technicznego, tzn. faktu jego znacznego uszkodzenia. W świetle powyższego, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący nieprawidłowości w ustalaniu wartości celnej metodą "ostatniej szansy", bowiem, jak już wskazano powyżej, wartość transakcyjna pojazdu została ustalona na podstawie postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego przez szwajcarskie władze celne, a jedynie dla celów porównawczych dokonano również ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu w oparciu o metody zastępcze, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 30 ust. 1 WKC, w sposób określony w art. 30 ust. 2 lit. a - d oraz art. 31 WKC, co zmierzało do wykazania, że zadeklarowana przez stronę wartość celna pojazdu w zgłoszeniu celnym była rażąco zaniżona. Obliczona jednak w ten sposób wartość pojazdu nie została przyjęta jako podstawa do obliczenia wartości celnej. Odnosząc się do zarzutów niewiarygodności dokumentów nadesłanych przez władze szwajcarskie, wskazać należy, że weryfikacja wartości celnej przeprowadzona przez organy S. jest wiarygodną formą sprawdzenia prawidłowości dokumentów przedkładanych przez stronę. Odbywa się ona na podstawie ustaleń zawartych w Protokole Dodatkowym do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacja Szwajcarską w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. U. L. 169 z 27.06.1997 r.).Zgodnie z art. 2 pkt 1 powyższego Protokołu, umawiające się strony udzielają sobie wzajemnej pomocy, w ramach swoich kompetencji i na warunkach ustanowionych w niniejszym Protokole w celu właściwego stosowania ustawodawstwa celnego, a przede wszystkim poprzez zapobieganie, wykrywanie i wyjaśnianie działań naruszających to ustawodawstwo. W tym miejscu wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dokument urzędowy, to dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub innej jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przepisy ww. ustawy nie ograniczają pojęcia dokumentów urzędowych jedynie do dokumentów krajowych. Dokumentem urzędowym jest więc także dokument sporządzony przez organy władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władze Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie odrębnych przepisów. W tym miejscu należy podkreślić, iż Federalna Administracja Celna jest organem właściwym do sporządzania takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu działania tego urzędu. Tak więc, nie ulega wątpliwości, że pisma szwajcarskiej administracji celnej stanowią dokumenty urzędowe. Dokumenty urzędowe mają wyższą moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, tak więc nie podlegają one swobodnej ocenie, bowiem za udowodnione należy przyjąć to co wynika wprost z jego treści. A zatem, jeżeli z pisma szwajcarskich władz celnych, będącego dokumentem urzędowym, jednoznacznie wynika, że całkowita kwota uiszczona za pojazd, będący przedmiotem postępowania, wynosi [...], co ponadto zostało potwierdzone załączonymi przez organy szwajcarskie dokumentami, a nadto w żaden sposób nie zostało udowodnione, że dokument jest nieprawdziwy, czy też że informacje w nim zawarte są niezgodne z prawdą, organy celne prawidłowo przyjęły, ze brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości ww. dokumentu oraz przeprowadzenia jego dodatkowej weryfikacji. Ponadto, mając na uwadze, że postępowanie prowadzone było w stosunku do skarżącego, tj. importera który jest dłużnikiem w rozumieniu przepisów art. 201 pkt 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a nie w stosunku do eksportera szwajcarskiego, brak było podstaw do przeprowadzania dowodów na okoliczność zbadania ewentualnej "winy" kontrahenta szwajcarskiego, jak zarzucono w skardze. Nadto, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, wobec faktu, że skarżący w sposób wiarygodny nie zakwestionował nadesłanej przez szwajcarskie władze celne faktury z dnia [...] r., popartej, również ujawnionym przez szwajcarskie władze, dokumentem wywozowym SAD, z którego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy pojazd został sprzedany na obszar celny Wspólnoty za cenę [...], brak było podstaw do przeprowadzania kolejnych dowodów na tą okoliczność. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, dotyczących naruszenia przez organy celne przepisów art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, nie przestrzegając tym samym zasady prawdy obiektywnej, wskazać należy, że w postępowaniu celnym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. A zatem, organy celne, zgodnie z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej obowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie natomiast z art. 122 Ordynacji podatkowej, na organie spoczywa obowiązek dokonania ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie, a co za tym idzie winien on podjąć wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy celne przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, a uzyskane dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów celnych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, uwzględnia reguły postępowania, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji wykazał bezpodstawność twierdzeń i zarzutów skarżącego, który w toku całego postępowania, poza swoimi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie faktu, że ceną faktycznie zapłaconą za pojazd była kwota wymieniona na fakturze nr [...] z dnia [...] r., przedłożonej do zgłoszenia celnego. Jeżeli chodzi o zarzut, że zgłoszenie celne zostało dokonane na podstawie dokumentów, których wiarygodność, w chwili jego dokonywania, nie była kwestionowana, co, zdanie skarżącego, sprzeciwia się dokonywaniu późniejszej weryfikacji, wskazać należy, że weryfikacja zgłoszeń celnych pod względem ich poprawności jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem. Uprawnienie to może być wykonywane nie tylko w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego, lecz również po tym fakcie w okresie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego przy czym, zgodnie z art. 214 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie ostateczne nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).