I SA/Sz 1090/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi C. Poland Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej C. Poland Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. nakazuje pobrać od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego. W dniu 8 lutego 2013 r. wpłynął do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu wniosek C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej wydatków z tytułu wynajmu samochodów osobowych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi na terenie całego świata i związane są one z montażem urządzeń wielkogabarytowych dotyczących przenoszenia, podnoszenia, przemieszczania różnych towarów, w tym także kontenerów, usługi remontowe, instalacyjne, przeglądy statków morskich oceanicznych i w tym celu Spółka oddelegowuje do pracy za granicą i w kraju, zgodni z poleceniem służbowym, osoby takie jak montażyści, inżynierowie, osoby realizując zadania w ramach świadczenia usług, pracowników oddelegowanych do załatwieni interesów Spółki. Za zgodą pracodawcy osoby te korzystają z samochodów osobowych wynajętych o firm typu "rent a car" w miejscu docelowym określonym w delegacji do wykonani zadania służbowego. Wynajęcie samochodów odbywa się w ten sposób, że Spółka wynajmuje samochody, dla osoby oddelegowanej za granicę lub w kraju, w określonym terminu od firmy polskiej lub zagranicznej i z tego tytułu otrzymuje fakturę/rachunek wystawione na Spółkę. Zdarzają się sytuacje, że delegowani pracownicy sami wynajmuj samochody do wykonywania zadania służbowego na miejscu docelowym, faktury/rachunki są wystawione na Spółkę. Wskazane osoby uzyskują zgodę na korzystanie z wynajętego przez Spółkę samochodu (bez kierowcy). Osoba będąca w podróży służbowej dokumentuje wydatki fakturami, rachunkami. Wydatki dotyczą zakupu paliwa, części samochodowych, opłat za autostrady i parkingi, itp. Z powyższego tytułu Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z delegacjami zagranicznymi, krajowymi, ponosi różne koszty odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, związane z rozliczeniem kosztów podróży służbowej pracowników. Spółka tego typu wydatki kwalifikuje jako wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, tj. zgodnie z poleceniem służbowym jako koszty związane z realizacją świadczonych usług poza granicami Polski i na terenie Polski. W opisanej sytuacji Spółka poniesione wydatki traktuje jako koszty uzyskania przychodów na podstawie przepisu określonego w art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej powoływanej jako u.p.d.o.p.) przy uwzględnieniu ewidencji przebiegu pojazdu. Koszty z tytułu opłat wynajmu samochodów związanych z podróżami służbowymi poniesionymi w trakcie zagranicznej lub krajowej delegacji służbowej, wymagają zastosowania przepisów określonych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 21 z 1998 r., poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) oraz sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na terenie kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990, ze zm. w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka bezpośrednio w koszty, z pominięciem ograniczenia określonego w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p, zalicza tylko i wyłącznie należny czynsz z tytułu wynajmu samochodu. Pozostałe ponoszone wydatki takie jak np: paliwo, opłata za autostradę, opłata za parking, itp. są rozliczane za pośrednictwem ewidencji przebiegu pojazdu określonej w przedmiotowym art. 16 ust 1 pkt 51. Natomiast szczegóły jakie winna zawierać ta ewidencja przebiegu pojazdu zostały określone w art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. Drugi stan faktyczny dotyczy najmu samochodów zastępczych najmowanych przy okazji awarii samochodów, pozostawienia samochodów firmowych do naprawy, na przegląd rejestracyjny czy też przegląd serwisowy. W tej sytuacji, podobnie jak podczas podróży służbowych mamy do czynienia z umową najmu krótkoterminowego, podobnie jak przy najmie samochodów podczas podróży służbowych. Opłatę z tytułu najmu samochodu zastępczego Spółka podobnie jak opłatę za najem samochodu podczas podróży służbowej Spółka zalicza bezpośrednio do kosztów podatkowych z pominięciem ograniczenia art. 16 ust. 1 pkt 51 powołanej ustawy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: "Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, iż w opisanym stanie faktycznym, wydatek dotyczący samej opłaty za wynajem samochodu (bez kosztów eksploatacyjnych, np. paliwo, parking, opłata za autostradę) jest kosztem uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych zaliczanym bezpośrednio w koszty podatkowe z pominięciem ograniczenia zawartego w art. 16 ust. 1 pkt 51 tej ustawy ?" Minister Finansów w wydanej w dniu 6 maja 2013 roku interpretacji indywidualnej uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe, wskazując na treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyjaśnił, że każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Następnie wskazał na katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów zawarty w art. 16 ust. 1 tej ustawy, który obejmuje m.in. określone koszty związane z wykorzystywaniem przez podatników samochodów osobowych dla celów prowadzonej działalności. Przytaczając treść art. 16 ust. 1 pkt 51 u.o.d.o.p. Minister wyjaśnił, że przepis ten znajduje zastosowanie w przedstawionym stanie fatycznym, gdyż unormowanie to odnosi się do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego składnika majątku podatnika dla potrzeb jego działalności gospodarczej. Minister zauważył, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "wydatków z tytułu używania" samochodu osobowego. Odwołując się do znaczenia tego terminu funkcjonującego w języku powszechnym, wskazał jednak, że wydatek to "suma, która ma być wydana albo suma wydana na coś", a "używać" oznacza "stosować coś, użytkować, robić z czegoś użytek, posłużyć się czymś, zastosować coś jako środek, narzędzie" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, serwis internetowy WN PWN, http://sjp.pwn.pl ; Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa 1996, str. 1200, 1262). Są to zatem wszelkie sumy wydane w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z rzeczy. Zatem, koszty używania cudzej rzeczy obejmują wynagrodzenie za korzystanie z tej rzeczy, koszty eksploatacyjne oraz inne z tym związane. Koszty używania rzeczy są więc pojęciem szerszym niż koszty eksploatacyjne. W konsekwencji stwierdził, że wydatki z tytułu używania samochodu to wszelkie sumy wydane przez podatnika w związku z posługiwaniem się tym samochodem, korzystaniem z niego. W konsekwencji zatem organ interpretacyjny uznał, iż zgodnie z wykładnią językową art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 51 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, płacony czynsz za najem jest płatnością z tytułu używania samochodu osobowego. Do zakresu pojęcia "wydatków z tytułu używania" można zaliczyć wszelkie sumy wydane w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z niej. Do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego własności podatnika zalicza się zatem wszystkie wydatki poniesione w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z rzeczy - a więc również czynsz z tytułu najmu rzeczy. Zdaniem Ministra zatem w przedmiotowych stanach faktycznych, Spółka obowiązana jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, a wydatki z tytułu używania samochodu osobowego powinny być limitowane zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - dotyczy ich limit określony w tym przepisie. Wydatki z tytułu czynszu za najem jako opłata za możliwość korzystania z rzeczy mieszczą się w tym pojęciu, o ile prowadzona jest przez podatnika, według obowiązującego wzoru, ewidencja przebiegu pojazdu. Skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów, jednak nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska. Skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła Spółka C. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanej indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie zaliczania bezpośrednio do kosztów podatkowych opłat za wynajem samochodów z pominięciem rozliczenia kosztów eksploatacyjnych, w której Minister Finansów uznał, że opłaty za najem są zaliczane do kosztów eksploatacyjnych. W uzasadnieniu skarżąca przede wszystkim wskazała, że sporem w niniejszej sprawie nie są definicje wynikające z języka powszechnego, a zakwalifikowanie opłaty wynikającej z umowy najmu. Dlatego zdaniem Skarżącej pytaniami jakie wymagają przeprowadzenia analizy i udzielenia odpowiedzi są: Czy opłata wynikająca z umowy najmu jest: 1) wynagrodzeniem za korzystanie z rzeczy i jest związane bezpośrednio faktycznym używaniem rzeczy? 2) wynagrodzeniem za prawo do korzystania rzeczy i jest opłatą poprzedzają sam fakt korzystania z danej rzeczy?. Wskazując na uregulowania kodeksu cywilnego dotyczące umowy najmu Skarżąca podniosła, że czynsz jest opłatą stałą, która musi być ponoszona bez względu na zakres używania wynajętej rzeczy, również powinien być płacony, gdy rzecz nie jest używana. Dlatego też czynsz jest wynagrodzeniem za oddanie rzeczy do używania. W związku z powyższym w ocenie Spółki koszt czynszu stanowiącego wynagrodzenie za prawo do korzystania z samochodów jest kategorią odrębną od kosztów eksploatacji samochodów (wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego składnika majątku podatnika) określonych w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy, a tym samym nie można utożsamiać opłaty za prawo do korzystania z rzeczy z wydatkami za używania rzeczy. Opłata za prawo do używania samochodu (czyli opłata z tytułu najmu samochodu osobowego) nie mieszczą się w kategorii kosztowej wydatków z tytułu używania samochodów osobowych, o których mowa w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Zdaniem skarżącej dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem opłaty za wynajem samochodu jako nieograniczonej przepisem art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. w kwalifikacji wysokości kosztu podatkowego jest nałożony tym przepisem obowiązek prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu pojazdu, natomiast dane jakie należy zawrzeć w tej ewidencji stosownie do art. 16 ust. 5 ustawy w sposób oczywisty związane są z faktycznym używaniem (eksploatacją) samochodu. W ocenie skarżącej z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w najmie samochodów podczas podróży służbowej w zakresie opłaty za sam najem samochodu jako opłaty nie objętej ograniczeniem zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., dlatego też w zakresie najmu samochodów zastępczych należy stosować te same zasady co do najmu samochodów w trakcie podróży służbowych poprzez nie stosowanie ograniczenia art. 16 ust 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Skarżąca wskazała także, że jej stanowisko znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17-10-2012 roku o sygn. akt II FSK 467/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."),w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W niniejszej sprawie u podstaw sporu na etapie postępowania sądowego legła interpretacja art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p, który stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu. Minister Finansów stanął na stanowisku, że wydatki z tytułu wynajmu samochodów osobowych niestanowiących majątku Spółki będzie mogła ona zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Zdaniem Skarżącej przedmiotowe wydatki, poniesione przez Spółkę tytułem zwrotu osobom odbywającym podróż służbową w związku z wykonywanym zadaniem służbowym stanowią koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Pomiędzy stronami nie ma sporu co do tego, że w opisanym stanie faktycznym, nie znajduje zastosowania art. 16 ust.1 pkt 30 u.p.d.o.p., gdyż przepis ten dotyczy przypadków, gdy pracownicy używają na potrzeby pracodawcy własne samochody osobowe, natomiast ze względu na treść wydanej interpretacji istotne w niniejszej sprawie jest jedynie ograniczenie wynikające z treści przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. W związku z powyższym rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymaga ustalenia jaka kategoria wydatków mieści się w zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p sformułowaniu "koszty używania". Zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż w czynieniu tych ustaleń pomocne może być słownikowe znaczenie wyrazu "używanie". Zauważyć jednak trzeba, że wyraz ten jest definiowany bardzo obszernie (vide: np. Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka, T. III, PWN, Warszawa 1981, s. 644), ale dla potrzeb zdefiniowania "używania rzeczy" najbardziej pomocne jest przyjęcie znaczenie tego wyrazu jako "posłużyć się czymś", "zastosować coś jako środek, narzędzie", "zrobić z czegoś użytek" (ww. Słownik Języka Polskiego). Należy zauważyć, że definicja wyrazu "używanie" wskazuje na element dynamizmu, aktywności. Tak więc samo posiadanie rzeczy lub uprawnienie do posiadania lub używania danej rzeczy nie może być utożsamiane z używaniem rzeczy. Używanie rzeczy ma bowiem miejsce wówczas, gdy rzecz jest faktycznie wykorzystywana, stosowana, czyniony jest z niej użytek itp. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć wypada, że umowa najmu samochodu jest czynnością cywilnoprawną poprzedzającą używanie samochodu i jej zawarcie rodzi obowiązek zapłacenia (płacenia) czynszu. W wyniku tej umowy najemca nabywa uprawnienie do używania przedmiotu najmu, inaczej mówiąc przedmiot najmu zostaje postawiony do dyspozycji najemcy. Umowę najmu reguluje art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl postanowień § 2 tego przepisu czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. Czynsz jest opłatą stałą, która musi być ponoszona bez względu na zakres używania wynajętej rzeczy, również powinien być płacony, gdy rzecz nie jest używana. Zatem czynsz jest wynagrodzeniem za oddanie rzeczy do używania. Wobec powyższego zdaniem Sądu koszt czynszu stanowiącego wynagrodzenie za prawo do korzystania z samochodów jest kategorią odrębną od kosztów eksploatacji samochodów. Organ podatkowy zatem błędnie przyjął, że opłaty wynikające z wynajmu samochodu osobowego zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w ograniczonej wysokości i na równi traktowane z kosztami eksploatacyjnymi podlegającymi ograniczeniu wynikającemu z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Koszty eksploatacji są ściśle związane z faktycznym używaniem samochodu, dlatego należy zaliczyć do nich: wydatki na zakup paliwa, opłaty za przejazd autostradą, opłaty parkingowe oraz wydatki na części samochodowe. Wymienione wydatki wiążą się nierozerwalnie z używaniem samochodu i koszty te podlegają ograniczeniu wynikającemu z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Ponadto wskazać należy, że art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p nakłada obowiązek prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu pojazdu, ust. 5 tego artykułu, iż ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. Z ust. 5 wynika, iż dla potrzeb zastosowania regulacji zawartej w ust. 1 pkt 51 istotne są te dane, które zostały wymienione w ust. 5, a te w sposób oczywisty związane są faktycznym używaniem (eksploatacją) samochodu. Zdaniem Sądu, czynsz najmu samochodu, który jest kosztem ponoszonym w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie mieści się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p i może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że z ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p wynika, iż są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W związku z brzmieniem tego przepisu do kosztów uzyskania przychodów należałoby zaliczyć wydatki związane z opłatami z tytułu wynajmu przez spółkę samochodu osobowego dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast koszty eksploatacyjne takiego samochodu takie jak wydatki na paliwo, opłaty parkingowe i autostradowe, koszty części zamiennych itp. należy zaliczyć do kategorii kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i podlegającym ograniczeniom określonym w tym przepisie. Tak samo należałoby kwalifikować poniesione przez Spółkę wydatki w sytuacji najmu samochodów zastępczych. W tej sytuacji mamy także do czynienia z umową najmu samochodu zastępczego i koniecznością uiszczenia czynszu z tego tytułu oraz z ponoszeniem wydatków związanych z eksploatacją pojazdu. Powyżej przedstawione stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 17 października 2012 roku w sprawie II FSK 467/11 zauważył, że art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. dotyczy wyłącznie wydatków z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych niestanowiących majątku podatnika, a więc kosztów posługiwania się tym samochodem, wykorzystywania go. Przepis ten, zdaniem NSA, nie dotyczy kosztów związanych z uzyskaniem możliwości używania takiego samochodu. Innymi słowy, do wydatków z tytułu kosztów używania samochodu można zakwalifikować wszelkiego rodzaju wydatki eksploatacyjne, w odróżnieniu jednak od wydatków ponoszonych za uzyskanie samego tytułu prawnego umożliwiającego używanie samochodu. O ile zatem wydatki na zakup paliwa, opłaty za autostrady, parkingi itp. należą do kosztów używania samochodu, o tyle wydatki ponoszone z tytułu czynszu najmu samochodu do kosztów jego używania już nie należą, są bowiem wydatkami za uzyskanie tytułu prawnego umożliwiającego używanie samochodu (orzeczenie dostępne na stronie http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy, iż w Minister Finansów w interpretacji ogólnej Nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005 z dnia 8 listopada 2013 roku w sprawie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej (Dz. Urz. MF z dnia 20 listopada 2013, poz. 41) wskazał, że wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb działalności gospodarczej należy kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekając w punkcie 1. wyroku, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną powyżej wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. W punkcie wyroku 2. orzeczono o kosztach należnych skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te złożyły się, wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym określone na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. W punkcie 3. zawarto orzeczenie o nieuiszczonych kosztach sądowych w postaci wpisu od skargi na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a, jako że wyrok jest wyrokiem uchylającym zaskarżoną interpretację, to Minister Finansów jest stroną, która powinna ponieść koszt wpisu.