I SA/Sz 1095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Ł. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Ł. B. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł. Zaległość objęta ww tytułem wykonawczym powstała w drodze decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 4 lutego 2005 r. nr [..] Skarżący, pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r., 27 kwietnia 2015 r. i 18 maja 2015 r. złożył skargi na czynności egzekucyjne i zwrócił się do Organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na przedawnienie egzekwowanej należności. 2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. rozpoznał podniesione okoliczności przedawnienia należności pod kątem przesłanek umorzenia postepowania egzekucyjnego i postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o przedmiotowy tytuł wykonawczy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż odpis tytułu wykonawczego nr [...] doręczono Skarżącemu w dniu 10 marca 2005 r. Następnie w dniu 4 września 2006 r. poborca skarbowy J. F. dokonał zajęcia ruchomości należących do Skarżącego. Z czynności zajęcia został sporządzony protokół, który podpisał obecny przy zajęciu Skarżący. W dniu 6 maja 2010 r. dokonano zajęcia 31 udziałów w A. sp. z o.o. należących do Skarżącego. Spółka odebrała zajęcie w dniu 6 maja 2010 r., podobnie jak Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy KRS. Skarżący również odebrał przedmiotowe zajęcie w dniu 6 maja 2010 r. Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. (sygn. akt 4845/10/382, numer [...] ) Sąd Rejonowy S.-Centrum w S. XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego przyjął do akt rejestrowych A. sp. z o.o. dokument dotyczący zajęcia udziałów wspólnika Skarżącego w tej spółce. W dniu 15 kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. dokonał: - zajęcia ułamkowej części nieruchomości rolnej niezabudowanej położonej w miejscowości obręb: B., Ż., W., dla której Sąd Rejonowy w G. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] – udział [..] części i udział do [....] części. Powyższe wezwanie Skarżący odebrał osobiście w dniu 16 kwietnia 2015 r. - zajęcia wierzytelności z tytułu nabycia przez P. sp. z o.o. z siedzibą w S. przy ul. S. [...] , udziału [...] części nieruchomości KW [...] , należącej do Skarżącego. Skarżący odebrał ww zajęcie w dniu 20 kwietnia 2015 r. natomiast P. sp. z o.o. w dniu 21 kwietnia 2015 r. Dłużnik zajętej wierzytelności, tj. P. sp. z o.o. pismem z dnia 26 kwietnia 2015 r. poinformowała organ egzekucyjny, iż uznaje zajęte wierzytelności zobowiązanego warunkowo, wskazując termin płatności do dnia 31 grudnia 2016 r. Zawiadomieniem z dnia 7 maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U, z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – dalej powoływanej jako: "u.p.e.a."), dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej od Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. N. K. Zajęcie doręczono Komornikowi w dniu 8 maja 2015 r. a Skarżącemu w dniu 12 maja 2015 r. Komornik sądowy zrealizował zajęcie, przekazując w dniu 11 maja 2015 r. kwotę [...] zł, która została zaksięgowana na koszty egzekucyjne. 3. Skarżący wniósł na rozstrzygnięcie Organu I instancji zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący postanowieniu zarzucił obrazę prawa procesowego, poprzez przyjęcie, że egzekwowane zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Podważył skuteczność czynności egzekucyjnych dokonanych w 2010 r. podając, iż wątpliwości budzi w szczególności dokonanie czynności egzekucyjnych w dniu 5 maja 2010 r. oraz 6 maja 2010 r., z uwagi na fakt, że w tych datach nie dokonywał wpłat tytułem przedmiotowej należności oraz nie był właścicielem udziałów w spółce z o.o. A. w B., gdyż zbył te udziały. 4. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji z dnia 31 marca 2015 r. W uzasadnieniu Organ przywołał przepisy art. 18, art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a., art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej powoływanej jako: "K.p.a.") oraz art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej przywoływana jako: "O.p."). Odnosząc się do kwestii przedawnienia Organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy stwierdził, że 5 - letni termin przedawnienia wynikającego z art. 70 O.p. upływał z końcem grudnia 2008 r., jednak nastąpiło skuteczne przerwanie terminu przedawnienia w dniu 4 września 2006 r. wskutek zajęcia ruchomości i termin ten rozpoczął bieg na nowo. Następnie w dniu 6 maja 2010 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2002 r. został ponownie przerwany wskutek zajęcia udziałów w spółce A. i uznać należy, że zajęcie to jest skuteczne dla przerwania terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania a okoliczność późniejszego zbycia tych udziałów pozostaje bez znaczenia dla oceny skutków związanych z dokonaniem zajęcia na bieg terminu przedawnienia. Następnie Organ wskazał, że przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia, tj. przed 7 maja 2015 r. zastosowano kolejne środki egzekucyjne, w postaci zajęcia udziałów w nieruchomości, gdzie Skarżący został zawiadomiony o zajęciu, zaś Sąd Rejonowy w G. dokonał wpisu wzmianki o wszczęciu egzekucji do księgi wieczystej. Organ uznał także, że zajęcie wierzytelności od Komornika sądowego dokonane w dniu 8 maja 2015 r., o którym Skarżący został zawiadomiony w dniu 12 maja 2015 r. ponownie przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązania egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] . Tym samym Organ II instancji uznał za nieuzasadniony zarzut przedawnienia i nie stwierdził jednocześnie pozostałych przesłanek z art. 59 u.p.e.a. skutkujących umorzeniem postępowania egzekucyjnego. 5. Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na wymienione postanowienie z dnia 13 lipca 2015 r. W uzasadnieniu skargi, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przeprowadzenie dowodu z umowy z dnia października 2005 r. Skarżący podniósł, iż wątpliwości budzi w szczególności dokonanie skutecznej czynności egzekucyjnej w maju 2010 r. z uwagi na fakt, że Skarżący nie był właścicielem udziałów w spółce z o.o. A. w B., gdyż zbył te udziały (na dowód załączył kserokopię umowy). 6. Odpowiadając na zarzuty skargi Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. 7. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego w stosunku do Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w zakresie należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy Organy egzekucyjne zasadnie odmówiły umorzenia prowadzonego względem Skarżącego postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak istnienia przesłanki przedawnienia egzekwowanej należności, na którą to przesłankę powoływał się Skarżący. 9. Zauważyć należy, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest według ściśle określonych reguł zawartych w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – dalej powoływanej jako: "u.p.e.a."). Reguły te wskazują podstawy, metody i środki prowadzenia postępowania wykonawczego oraz sytuacje, w których należy zaniechać czasowo lub trwale dalszego prowadzenia egzekucji. Procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Wyjaśnić należy, że postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., o sygn. akt I SA/Ol 152/13; orzeczenie dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela. 10. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Celem tej instytucji jest zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi jego dalsze prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium. Zgodnie z przepisem art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). 11. Kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych reguluje norma zawarta w art. 70 O.p., zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1). Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (§ 4). W sprawie niniejszej jest niewątpliwe, że wobec Skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne, wszczęte wystawionym tytułem wykonawczym nr SM [...] obejmującym należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jak ustalił Organ odwoławczy, co też uznaje za prawidłowe Sąd orzekający w niniejszej sprawie 5 letni termin przedawnienia zaległości objętej tytułem wykonawczym nr SM [...] wynikający z art. 70 O.p. upływał z końcem grudnia 2008 r. Nie ulega wątpliwości, że wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego odwołuje się do przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a. Słusznie zdaniem Sądu organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie wystąpienia w sprawie przesłanek z ww. przepisu. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1999 r., o sygn. akt III SA 7105/98, LEX nr 46237). W niniejszej sprawie nie wyszły na jaw przeszkody lub wady postępowania, które umożliwiałyby umorzenie postępowania egzekucyjnego, czy to o obligatoryjnie, czy fakultatywnie. 12. Sąd podziela wyrażony w uzasadnieniu postanowienia przez Organ odwoławczy pogląd, iż w sprawie tej wpływ na bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania miały okoliczności związane z prowadzonym postępowaniem, a mianowicie: - w dniu 04.09.2006 r. w obecności Skarżącego dokonano zajęcia ruchomości (niekwestionowanym przez Skarżącego) - termin ten został przerwany i rozpoczął bieg na nowo, - w dniu 06.05.2010 r. wskutek zajęcia udziałów w sp. z o.o. A. - bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2002 r. został przerwany po raz kolejny. Zobowiązanego zawiadomiono o przedmiotowym zajęciu w dniu 06.05.2010 r. i w tym samym dniu zajęcie odebrała spółka z o.o. A., podobnie jak Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie przedmiotowe zajęcie jest skuteczne dla przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania. Jego skuteczność została potwierdzona postanowieniem Sądu Rejonowego S. – C. w S. XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 12 maja 2009 r., (sygn. akt 4845/10/382, numer KRS[...] ), w którym orzekł, że "postanawia przyjąć do akt rejestrowych A. sp. z o.o. (KRS [...] ) dokument dotyczący zajęcia udziałów wspólnika Ł. B. w tej spółce". Wobec zawartego w przedmiotowym postanowieniu stwierdzenia należy uznać, iż w dniu zastosowania środka egzekucyjnego poprzez zajęcie udziałów, to jest w dniu o 06.05.2010 r. Skarżący pozostawał ich właścicielem. Jednocześnie został spełniony wymóg z art. 96 j § 2 u.p.e.a., zgodnie, z którym zajęcie udziału oraz wierzytelności z tego prawa jest dokonane z chwilą doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu. 13. Wydanie rozstrzygnięcia następuje w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie zgromadzonych akt sprawy. Umowę o sprzedaży udziałów z dnia 24.10.2005 r. Skarżący przedłożył dopiero na etapie skargi do Sądu, stąd w ocenie Sądu prawidłowo przyjął Organ, że nie podlegała ona ocenie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Jednakowoż wskazać należy na treść art. 38 pkt 8 lit. c ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o krajowym rejestrze sądowym - (Dz.U. z 2015 r. poz. 1142; dalej przywoływana jako: "u.k.r.s."). Wynika z niego, iż w dziale I Rejestru przedsiębiorców w przypadku sp. z o.o. zamieszcza się następujące dane: zgodnie z art. 35, oznaczenie wspólników posiadających samodzielnie lub łącznie z innymi co najmniej 10 % kapitału zakładowego oraz ilość posiadanych przez tych wspólników udziałów w i łączną ich wysokość. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.k.r.s. domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Z kolei zgodnie z art. 14 u.k.r.s. podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do rejestru lub uległy wykreśleniu z rejestru. Z brzmienia normy zawartej w art. 14 u.k.r.s. wynika zatem, że dla podmiotu podlegającego obowiązkowi rejestracji, wiążący jest stan prawny wynikający z danych ujawnionych w KRS. W ocenie Sądu zatem, słusznie Organ odwoławczy uznał, że w oparciu o rygoryzm i domniemania prawne wynikające z przepisów art. 14 - 17 u.k.r.s., służące zapewnieniu pewności i bezpieczeństwa obrotu, a składający się na domniemanie wiary publicznej Rejestru, zasadnym było przyjęcie, że zajęcie udziałów Skarżącego oznaczonego w KRS jako wspólnik A. sp. z o.o. (tak bowiem został określony w postanowieniu Sądu Rejonowego S. – C. z 12 maja 2010 r.), odniosło wpływ na bieg terminu przedawnienia. Jeżeli A. spółka z o.o. jest podmiotem podlegającym wpisowi do KRS, to wspólnik spółki wpisany do KRS nie może się uchylać od skutków wywołanych zajęciem z powołaniem się na zbycie udziałów, jeśli zdarzenie to w dacie dokonania zajęcia nie znalazło odzwierciedlenia w KRS, bowiem zajęcie zostało złożone przez Sąd do akt rejestrowych A. spółka z o.o. 14. Także następne działania podejmowane przez Organ świadczą o braku zaistnienia przesłanki przedawnienia, bowiem dokonane zostały przed upływem pięcioletniego terminu t.j. przed 07.05.2015 r. I tak zastosowano kolejne środki egzekucyjne, w postaci zajęcia udziałów w nieruchomości zawiadomieniami z 15.04.2015 r. Zobowiązany został zawiadomiony o zajęciu w dniu 16.04.2015 rok zaś w dniu 27.04.2015 rok Sąd Rejonowy w G. dokonał wpisu wzmianki o wszczęciu egzekucji do księgi wieczystej. 15. W ocenie Sądu zatem z uwagi na powyższe zarzut przedawnienia wskazywany przez Skarżącego w skardze, nie zasługuje na uwzględnienie. 16. Końcowo Sąd wskazuje, że nie dał wiary dowodowi z dokumentu przedłożonego przez Skarżącego na etapie postępowania sądowego. Należy podkreślić, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. np. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 615/08, LEX nr 533874, także B. Dauter, Komentarz do art. 106 p.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08, LEX nr 558886; B. Dauter, op. cit.). Skoro umowa, jak wskazuje Skarżący została zawarta już w roku 2005, to trudno dać wiarę, że przez pięć lat Skarżący nie ujawnił treści tej umowy w KRS. Wobec wskazanych powyżej norm u.k.r.s., przyjąć w tej sytuacji należy domniemanie prawdziwości wpisów w Rejestrze, i podkreślić ponownie trzeba, że jeżeli A. spółka z o.o. jest podmiotem podlegającym wpisowi do KRS, to wspólnik spółki wpisany do KRS nie może się uchylać od skutków wywołanych zajęciem z powołaniem się na zbycie udziałów, jeśli zdarzenie to w dacie dokonania zajęcia nie znalazło odzwierciedlenia w KRS, bowiem zajęcie zostało złożone przez Sąd do akt rejestrowych A. spółka z o.o. Na marginesie Sąd także wskazuje, iż aby uznać złożoną kserokopię za dokument, powinna ona zostać poświadczona przez uprawnioną osobę za zgodność z oryginałem, w przeciwnym razie nie można pisma takiego za dokument uznać. 17. Nie stwierdziwszy naruszenia przepisów prawa zarzucanego w skardze w stopniu kwalifikowanym jak również w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.