I SA/Sz 1095/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej na 2015 r. oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 6 września 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] w [...] z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania [...] (dalej zwanemu producentem) płatności ekologicznej na rok 2015. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 czerwca 2015 roku do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek producenta o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020), w którym do przyznania płatności za realizację pakietu 11. Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji zadeklarowano działki rolne o łącznej powierzchni [...]ha. Jednostka Certyfikująca w rolnictwie ekologicznym Polskie Centrum Badań i Certyfikacji sporządziła i przekazała Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2015 (wykaz dotyczył producenta o nr identyfikacyjnym [...], w którym wskazano na ekologiczny status zadeklarowanych upraw z informacją o uzyskaniu produktów. Decyzją z dnia 13 czerwca 2016 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję Nr [...] odmówił [...] przyznania płatności ekologicznej [...]oraz kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych, wskazując że producent nie spełnił warunku do przyznania płatności za realizację pakietu 11., związanego z posiadaniem zwierząt, których liczba w przeliczeniu na Duże Jednostki Przeliczeniowe (DJP) winna wynosić co najmniej [...] na hektar wszystkich ornych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. Organ stwierdził, że liczba zwierząt w przeliczeniu na [...] wyniosła [...] i była niewystarczająca dla spełnienia warunku z § 9 ust. 3 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U, z 2015 r., poz. 370 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem ekologicznym). W odwołaniu od tej decyzji producent wskazał na podstawę do zwiększenia wyliczonego przez organ wskaźnika DJP, gdyby zakwalifikować najstarszą dwuletnią sztukę zwierzęcia przebywającego w gospodarstwie ze współczynnikiem przeliczania 1,4 a nie 0,8. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wymienioną na wstępie decyzją z dnia 6 września 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż przyznanie płatności ekologicznej za realizację pakietu 11. możliwe jest jedynie po spełnieniu warunków z rozporządzenia ekologicznego. Organ wyjaśnił, iż w przypadku płatności za pakiet 11., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4) w związku z § 9 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczną przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 29 ust. 1 rozporządzenia Nr 1305/2013, jeżeli spełnia warunki przyznania tej płatności w ramach określonych pakietów lub ich wariantów, określone w rozporządzeniu, Zgodnie z § 9 ust, 3 pkt 2) rozporządzenia ekologicznego - płatność jest przyznawana wówczas, gdy rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków z zał. nr 5 do rozporządzenia, których liczba w przeliczeniu na Duże Jednostki Przeliczeniowe (DJP) wynosi co najmniej 0,3DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. B rozporządzenia Nr 640/2014. Przy ustaleniu spełnienia ww. warunku, uwzględniono zwierzęta (w niniejszej sprawie - bydło domowe) posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia 15 marca do dnia 30 września danego roku, w odniesieniu do których rolnik dokonał wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru zwierząt gospodarskich, w tym bydła (do ustalenia DJP Agencja obowiązana była uwzględnić współczynniki przeliczania zwierząt z załącznika nr 6 do rozporządzenia ekologicznego, który zastąpiono załącznikiem nr 3 do rozporządzenia nowelizującego z dnia 8 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 983). Organ wskazał sposób obliczenia DJP z uwzględnieniem zwierząt przebywających w gospodarstwie w okresie 15 marzec - 30 wrzesień 2015 r., który wyniósł 1,99 DJP i był niewystarczający dla spełnienia warunku z § 9 ust. 3 pkt 2) rozporządzenia, który wymaga utrzymywania zwierząt w liczbie co najmniej 0,3 DJP / hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku i objętych obszarem zatwierdzonym. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, zarzucając jej naruszenie prawa i interesu prawnego skarżącego, a w szczególności: a) art. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wobec skarżącego przepisów rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu wynikającym z nowelizacji wprowadzonej w życie z dniem 16 lipca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 983 ), tj. zastosowania wobec skarżącego przepisów z mocą wsteczną, które nie obowiązywały w dacie składania przez niego wniosku o przyznanie płatności, co stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa; b) obrazę art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej zwanej: "k.p.a") oraz art. 9 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego płatności w łącznej kwocie [...] zł z uwagi na zastosowanie wobec skarżącego przepisów z mocą wsteczną, które nie obowiązywały w dacie składania przez niego wniosku o przyznanie płatności. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organy obu instancji zastosowały w sprawie znowelizowaną treść przepisu § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego mimo, iż w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności obowiązywała jego pierwotna treść. Strona powyższą okoliczność uznała za istotną w sprawie ze względu na wprowadzony nowelizacją przepisu sposób obliczenia liczby DJP z uwzględnieniem okresu posiadania zwierząt pomiędzy 15 marca - 30 września w miejsce obliczenia uwzględniającego jedynie liczbę zwierząt i przynależne im współczynniki przeliczenia z zał. Nr 6 do rozporządzenia ekologicznego, który skarżący uwzględnił przed złożeniem wniosku o płatność. Jak wyjaśnił skarżący, składając wniosek o przyznanie płatności był przekonany, że wydana w sprawie decyzja będzie opierała się na przepisach obowiązujących w dacie składania wniosku, tymczasem zastosowane wobec niego nowe przepisy, o których skarżący w dacie składania wniosku nie znał i nie mógł przewidzieć skutków wynikających z nowych przepisów. Wg przepisów obowiązujących w dacie składania wniosku liczba DJP była obliczana jako iloczyn liczby zwierząt i współczynnika przeliczenia zwierząt DJP, który jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia (§ 9 ust 10 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu określonym w Dz.U. z 2015 r. poz. 370). Według tych przepisów skarżący otrzymałby płatność zgodnie ze złożonym wnioskiem, ponieważ spełniał warunki posiadania odpowiedniej liczby zwierząt, z zachowaniem przewidzianego przepisami prawa przelicznika DJP. Natomiast wg przepisów obowiązujących od 16 lipca 2015 r. liczbę DJP ustala się z uwzględnieniem średniego stanu posiadania zwierząt z okresu 15 marca - 30 września ( § 9 ust 10 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu określonym w Dz.U. z 2015 r. poz. 983 ). Uwzględnienie tego średniego stanu liczby zwierząt spowodowało właśnie, że skarżący nie spełnił wymogu posiadania odpowiedniej liczby DJP na 1 ha. Gdyby skarżący wiedział, że przepisy ulegną zmianie i to zmianie na jego niekorzyść w ogóle nie składałby wniosku o przyznanie płatności. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego, rozporządzenie weszło w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia, tj. w dniu 16 lipca 2015 r. Rozporządzenie nie zawierało przepisu przejściowego uzasadniającego odstąpienie od jego stosowania w postępowaniach wszczętych wnioskami złożonymi przed dniem ogłoszenia, tj. między innymi z daty 15 czerwca 2015 r., w której skarżący złożył wniosek, co obligowało organy do jego zastosowania w sprawie. Nadto, organ odwoławczy podkreślił, że przepis § 9 ust. 9 rozporządzenia ekologicznego, zgodnie z którym przy ustalaniu spełniania warunków z ust. 3 pkt 2), który dotyczy m. in. płatności za pakiet 11., należy uwzględnić zwierzęta posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia 15 marca do dnia 30 września danego roku - mimo nowelizacji przepisu w rozporządzeniu z dnia 8 lipca 2015 r. - w zasadniczej części dotyczącej liczby zwierząt z uwzględnieniem okresu ich posiadania, nie uległ zmianie. Zatem już w pierwotnym rozporządzeniu ekologicznym, przyznanie płatności za pakiet 11. uzależnione było od okresu posiadania zwierząt, a nie wyłącznie ich liczby, co stanowiło podstawową przesłankę do uwzględnienia informacji z rejestru bydła prowadzonego w ARiMR o sztukach przebywających w gospodarstwie skarżącego w okresie 15 marzec - 30 wrzesień 2015 r., ich płci i wieku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, względem której stwierdzone zostanie co najmniej jedno z naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zarzuty skarżącego sprowadzają się do naruszenia wywodzonej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady niedziałania prawa wstecz, w konsekwencji jego zdaniem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 i 9 k.p.a. W istocie jednak w postępowaniu nie zostały naruszone żadne gwarancje strony w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik postępowania i nie doszło też do uchybień w zakresie gromadzenia i ustalenia stanu faktycznego oraz oceny dowodów. Odnosząc się generalnie do zarzutów stawianych organom wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym płatności bezpośrednich obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z dnia 13 marca 2015 r.) w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie z ust, 2 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej w postaci płatności ekologicznej obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Takie ograniczenia wynikają z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawna nie może być oceniania przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa. W ocenie sądu jednak organy powinny rozpoznawać wnioski o przyznanie płatności z poszanowaniem zasad demokratycznego państwa prawa. W tym także z poszanowaniem z wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, zasady niedziałania prawa wstecz. W orzecznictwie jednak wskazuje się, że: "wyrażona w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. – w klauzuli demokratycznego państwa prawnego - zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego, a każdy przypadek retroaktywnie działającej normy prawnej musi być oceniony autonomicznie pod kątem spełnienia fundamentalnych warunków dopuszczalności retroaktywności prawa, tj. retroaktywna norma prawna: (1) powinna zostać uchwalona w akcie normatywnym rangi ustawowej lub znajdującego umocowanie w normie rangi ustawowej, (2) winna być wyrażona explicite, a więc nie została wyprowadzona w drodze domniemania lub analogii, (3) nie powinna naruszać zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem, w szczególności nie powinna naruszać sfery wolności i uprawnień podmiotów prawa, (4) w sytuacjach wyjątkowych, jeśli tak czyni, to retroaktywność normy prawnej powinna być uzasadniona ważnym interesem publicznym, którego nie można wyważyć z interesem jednostki i nie można ochronić w inny sposób, niż poprzez prawo działające z mocą wsteczną. W praworządnym państwie obywatel powinien być w stanie przewidzieć prawne rezultaty działań i zachowań, a także móc się do nich rozsądnie przygotować. Powinien zatem również dysponować pewnością, że jego działania podejmowane pod rządami obowiązującego prawa i wszelkie związane z nimi następstwa będę także i później uznane przez porządek prawny. Jedynie sytuacja wyjątkowa może uzasadniać akceptację retroaktywnej normy prawnej, ograniczającej prawa podmiotowe i wolności prawnie chronione." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie II FSK 155/13). Innymi słowy dopuszczalne są wyjątki do tej zasady uzasadnione ważnym interesem publicznym w imię którego interes jednostki doznaje ograniczenia. Natomiast w sytuacji gdy pomimo tego, że zasada niedziałania prawa wstecz zostaje naruszona jednak nie mamy do czynienia z ograniczeniem interesu jednostki albo wręcz z polepszeniem je sytuacji, to nie można mówić o naruszeniu zasady demokratycznego państwa prawnego. Jednocześnie jednak zauważyć należy, że w sytuacji, gdy w okresie pomiędzy datą złożenia wniosku przez producenta, a datą jego rozpoznania zmieniły się przepisy prawa materialnego na podstawie których płatności są przyznawane, organ powinien wskazać z jakich powodów jakie przepisy stosuje. W rozpoznawanej sprawie organ zastosował przepisy z chwili orzekania, bez takiego uzasadnienia. Co do zasady zatem należałoby uznać zarzut skarżącego za zasadny. Jednak od zasady niedziałania prawa wstecz istnieje opisany powyżej wyjątek polegający na tym, że jeżeli nowe przepisy zawierają normy korzystniejsze, wówczas należy stosować te nowe rozwiązania. Tak właśnie jest w rozpoznawanej sprawie. Bowiem rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 370) w wersji obowiązującej w chwili złożenia wniosku w § 9 ust. 1 stanowiło, że płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia. Ust. 2 tego rozporządzenia stanowił, że przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-5 i 7-11 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975 oraz z 2015 r. poz. 55 i 349), a w przypadku uprawy roślin dwuletnich wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej. Natomiast w ust. 3 wskazano, że w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, w którym są określone zwierzęta, których posiadanie stanowi warunek przyznania płatności ekologicznej w ramach niektórych pakietów: 1) utrzymywanych zgodnie z przepisami wymienionymi w ust. 1, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 oraz 6 i 12 lub 2) których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach wszystkich realizowanych pakietów. Sposób ustalania spełniania warunków określonych w ust. 3 pkt 2 i ust. 4 , regulował ust. 9, który stanowił, że przy ustalaniu spełniania warunków określonych w ust. 3 pkt 2 i ust. 4 bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia: 1) 15 marca do dnia 30 września danego roku, jeżeli w odniesieniu do tych zwierząt rolnik dokonał wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru: a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec, b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku koni. W ust. 10 tego przepisu wskazano, że liczbę DJP oblicza się jako iloczyn zwierząt i współczynnika przeliczenia zwierząt na DJP, który jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia. W istocie zatem przy ustalaniu spełniania tych warunków mogły być brane pod uwagę zwierzęta, które były posiadane przez rolnika lub jego małżonka w pełnym okresie od 15 marca do 30 września danego roku. Natomiast rozporządzenie zmieniające Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2015 r. nadało powyższemu przepisowi następujące brzmienie: przy ustalaniu spełniania warunków określonych w ust. 3 pkt 2 i ust. 4 bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia 15 marca do dnia 30 września danego roku, w odniesieniu do których rolnik lub jego małżonek dokonali wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru: a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec, b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję- w przypadku koni. Zmiana dotycząca tego przepisu nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Natomiast ust. 10 paragrafu 9 otrzymał następujące brzmienie: liczbę DJP oblicza się jako iloczyn liczby zwierząt i współczynnika przeliczenia zwierząt na DJP, który jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia, według średniego stanu z okresu określonego odpowiednio w ust. 8 pkt 3 lub ust. 9, przy czym w przypadku, o którym mowa w: 1) ust. 3 pkt 1, liczba zwierząt jest wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym; 2) ust. 3 pkt 2 i ust. 4, liczba zwierząt jest: a) ustalana na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec, b) ustalana na podstawie danych zawartych w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b - w przypadku koni, c) wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w lit. a i b. Zatem od zmiany dokonanej rozporządzeniem z dnia 8 lipca 2015 roku możliwe było uwzględnienie średniego zwierząt stanu z okresu od 15 marca do 30 września. Oznacza to, że przy obliczaniu DJP można było wziąć pod uwagę także i te zwierzęta, które nie przebywały w gospodarstwie przez cały ten okres. Nie ulega zatem wątpliwości, że była to zmiana na korzyść producenta. Na podstawie znowelizowanego przepisu organ drugiej instancji dokonał stosownych obliczeń, które przedstawił w uzasadnieniu. Dodatkowo wskazać należy, że współczynniki przeliczania zwierząt na DJP znajdujące się w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia w odniesieniu do bydła nie zostały zmienione. Zmiana treści załącznika zatem nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organ nie naruszył zasadny niedziałania prawa wstecz, skoro zastosował przepis korzystniejszy dla producenta. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.