I SA/Sz 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi "F" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie powstania długu celnego o d d a l a skargę Zaskarżoną decyzją , wydaną na podstawie art.233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29.08. 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005r.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 75, poz.802 z 2001r. z póź. zm.), a także w związku z art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.u. Nr 68 poz. 623), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., Nr [...]. Z Uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu 18.09.2002r. w niemieckim Urzędzie Celnym na podstawie dokumentu T2 nr [...] objęto wspólną procedurą tranzytu samochód osobowy m-ki O . Głównym zobowiązanym wskazanym w polu 50 ww. dokumentu był F , odbiorcą i przewoźnikiem wskazanym w polu 8 i 44 był A. Ś.. W dokumencie T2 wskazano, że towar należy dostarczyć do Urzędu Celnego do dnia [...]. W dniu 18.09.2002r. samochód został przedstawiony w Oddziale Celnym i zarejestrowany w ewidencji towarów wprowadzanych na polski obszar celny pod pozycją nr [...]. W związku z nie wywiązaniem się z obowiązku wynikającego z procedury tranzytu, polegającym na niedostarczeniu samochodu do urzędu celnego przeznaczenia, postanowieniem nr [...] z dnia 21.01.2003r. Naczelnik Urzędu Celnego I wszczął postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji ww. towaru . Decyzją nr [...]) z dnia [...]. , skierowaną do głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu F z Niemiec oraz odbiorcy i przewoźnika towaru A. Ś., Naczelnik Urzędu Celnegookreślił kwotę wynikającą z długu celnego w związku ze stwierdzeniem nie zakończenia procedury tranzytu i usunięcia towaru spod dozoru celnego. We wniosku z dnia 11.02.2005r. F. wniosła o wznowienie postępowania dołączając oryginał dokumentu wydanego przez Państwowy Komitet Celny Regionalny Urząd Celny zaświadczający, że samochód m-ki O w dniu 11.09.2004r. został wwieziony na teren [...]. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...]., nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]., wskazując, że wywiezienie samochodu poza polski obszar celny po wydaniu decyzji, tj. w dniu 11.09.2004r., nie stanowi przesłanki do uwolnienia głównego zobowiązanego od ciążącego na nim długu celnego. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji pełnomocnik F.podniósł, że w związku z z wywiezieniem za granicą samochodu marki O. decyzja z dnia 26 sierpnia 2003r. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego i zażądał uchylenia decyzji z dnia [...]. i poprzedzającej ją decyzji z [...]. stwierdzenia nieważności tej decyzji lub wstrzymanie wykonania decyzji [...] z [...]. Pełnomocnik zarzucił też, że organ celny obliczając podatek VAT w odrębnym zawiadomieniu niebędącym częścią zaskarżonej decyzji naruszył przepisy o właściwości oraz zarzucił naruszenie art. 120, 121,122 Ordynacji podatkowej, a po zapoznaniu się z aktami sprawy zarzucił nadto, że organ I instancji naruszył zasady postępowania wyrażone w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania w dalszym ciągu prowadził postępowanie i zbierał dowody, o czym już uczestnicy postępowania nie zostali zawiadomieni. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu swej decyzji na wstępie wyjaśnił, że w dniu 1maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 19.03.2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, której art. 26 stanowi, że dotychczasowe przepisy stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W związku z tym, że niniejsza sprawa dotyczy długu celnego, który powstał przed dniem akcesji, to zastosowanie mają przepisy Kodeksu celnego oraz Ordynacji podatkowej . Jak wynika dalej z uzasadnienia organu odwoławczego, wobec żądania strony wznowienia postępowania rozważono, czy zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej uzasadniające wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2003r. W kwestii braku udziału strony w postępowaniu bez winy strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że A. Ś. nie został zapoznany z dokumentami , które wpłynęły po dniu 4 maja 2005r. ponieważ po tej dacie tj. 29 kwietnia 2005r. do akt sprawy wpłynął wniosek F.oraz pisma tej firmy /25.04.2005r. i 12.05,2005r./ zarzucające organowi celnemu przewlekłość postępowania oraz zawierające informacji o przesłanych dokumentach. Nie są to nowe dowody w sprawie i jak ocenił organ odwoławczy niezapoznanie z nim A. Ś. nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do kwestii wywozu samochodu z polskiego obszaru celnego, to organ odwoławczy dokonał zestawienia daty wydania decyzji wymierzającej cło tj. 26 sierpnia 2003r. z datą wyprowadzenia pojazdu poza polski obszar celny tj. 11 września 2004r. i na tej podstawie stwierdził, że w dniu wydania decyzji nie istniała okoliczność wywozu pojazdu, a tym samym nie istniał dowód na tę okoliczność. Nie można zatem uznać, że wystąpiła niezbędna podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia przepisów o właściwości w związku z podatkiem VAT nie podlegał ocenie organu odwoławczego z uwagi na przedmiot postępowania wznowieniowego, które jak podkreślił organ odwoławczy toczyło się jedynie w zakresie zbadania czy zachodzą przesłanki wznowienia wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca F. podniosła - zarzuty takie jak w odwołaniu - że decyzje organów celnych naruszyły prawo, a w trakcie postępowania doszło do naruszenia art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wystąpią podstawy wznowienia wymienione w powołanym przepisie w punktach od 1-8. Jedną z podstaw wymienionych w pkt 5 jest sytuacja, kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, że na podstawie wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Pierwsza to ujawnienie się okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istotnych dla sprawy przy czym muszą to być nowe okoliczności i nowe dowody. Pod pojęciem nowe należy rozumieć zarówno dowody nowo odkryte jak również po raz pierwszy zgłoszone. Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że nowe okoliczności i nowe dowody nie był znane organowi, który wydał decyzję. Nowym dowodem powołanym przez stronę we wniosku o wznowienie jest dokument Urzędu Celnego z 28 października 2004r. zaświadczający ,że samochód osobowy O. został w dniu [...]. wwieziony na [...] przez A. Ś. Z uwagi na datę wywozu samochód z polskiego obszaru celnego, a także datę sporządzenia powyższego dokumentu nie ma żadnych podstaw do uznania, że mamy do czynienia z nowym dowodem istotnym dla sprawy istniejącym w dniu wydania decyzji nieznanym organowi w tej dacie. Zważywszy że podstawa wznowienia wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej musi być oparta na trzech przesłankach występujących łącznie to bez wątpienia w dacie wydania decyzji wymierzającej cło tj. 28 sierpnia 2003r. samochód O. nie był wywieziony poza granice Polski, a tym samym ani fakt wywozu samochodu ani dowód potwierdzający ten fakt nie istniał. Brak tej przesłanki powoduje, że w sprawie niniejszej nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z decyzji organu odwoławczego badał on też przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej tj. takiej sytuacji, gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu odnosząc te przesłanki do zarzutu zawartego w odwołaniu zawierającego stwierdzenie, że nie zapoznano uczestnika postępowania z dowodami zgromadzonymi po dacie zakończenia wznowionego postępowania. Okoliczność ta nie może być traktowana jako przesłanka wznowieniowa, nie dotyczy ona bowiem postępowania zakończonego decyzją wymierzającą cło. Może ona być traktowana jako zarzut procesowy dotyczący prowadzonego postępowania wznowieniowego. Jednakże zważywszy na charakter pism, które wpłynęły do organu I instancji Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że pisma te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podziela też stanowisko organu odwoławczego co do tego, że kwestia podatku VAT, z racji szczególnego charakteru postępowania wznowieniowego ograniczonego do badania przesłanek i podstaw wznowienia, nie może być rozpatrywana. Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji. Z.