I SA/Sz 1104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu B. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w B., z dnia [...]r. nr [...]o odmowie przyznania [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (zw. dalej: Spółką. Stroną lub Skarżącą), płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] r. Spółka złożyła do Biura Powiatowego w B., wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2014. W dniu [...]r. Kierownik Biura Powiatu B. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydał ww. decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie do Biura Powiatu B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczenia, co do istoty. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że Skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r.; 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że celem Skarżącej było uzyskanie korzyści sprzecznych z celami poszczególnych systemów wsparcia, w szczególności określonych w art. 33 (obecnie 39) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) i że w przypadku skarżącej, nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego; 3. naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nie żądanie od Skarżącej złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie oględzin gospodarstwa rolnego prowadzonego i należącego do Skarżącej oraz niezebranie odpowiedniej dokumentacji dotyczącej Skarżącej, jej sytuacji majątkowej i kondycji finansowej jej gospodarstwa w Polsce, której analiza potwierdziłaby autonomiczny charakter prowadzonej działalności rolniczej przez Skarżącą, a także pozwoliłaby ustalić czy przyznanie Skarżącej dopłat realizuje cele poszczególnych systemów wsparcia. Postępowanie zostało zawieszone z urzędu, postanowieniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Sz., z dnia [...]r., w związku z prowadzonym postępowaniem, którego przedmiotem było uchylenie czynności materialno – technicznej, wpisu skarżącej do Ewidencji Producentów i Gospodarstw Rolnych. Postępowanie w sprawie zostało podjęte postanowieniem z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...]r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR postanowił o włączeniu do materiału dowodowego sprawy, dokumentów z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowie dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych (...), a także dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do raportów z kontroli na miejscu dla [...] oraz członków [...] sp. z o.o. tj: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością M. Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Ż. Sp. k., [...] Spółka z o.o., J. sp. k., [...] Spółka z o. o. K. Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., [...],[...] Sp. z o.o., [...],[...],[...] Sp. z o.o. P. Sp. k. oraz przesłał informację w trybie art. 10 § 1 oraz 73 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa, Spółkę będącą stroną niniejszego postępowania należy traktować jako niezależny podmiot który prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu przepisów art. 2 lit c rozporządzenia nr 73/2009 jako odrębny podmiot, czy występujące powiązania kapitałowo-osobowe, wskazują na sztuczny podział jednego "gospodarstwa" na wiele mniejszych jednostek produkcyjnych, dyskwalifikując Spółkę z możliwości ubiegania się o płatności. Powołując treść przepisu art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku, organ odwoławczy wskazał, że wszelkie przypadki w których zostanie stwierdzone, iż podmiot wnioskuje o uzyskanie odrębnej płatności na grunty pomimo, iż w rzeczywistości stanowią ono jedno gospodarstwo w ramach istniejących powiązań funkcjonalnych, technicznych czy strategicznych, powinny być zakwalifikowane jako nadużycie przepisów wspólnotowych w celu uzyskania korzyści w sposób sprzeczny z ich celami. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na gruncie postępowań w zakresie przyznania płatności bezpośrednich, modyfikuje zasady ogólne określone przepisami k.p.a.. Jak wskazał organ odwoławczy, rozstrzygając niniejszą sprawę organ I instancji w decyzji, oparł się o materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania dotyczącego uchylenia czynności materialno-technicznej, polegającej na wpisaniu do ewidencji producentów oraz dokumenty i dowody, które Spółka przedłożyła w tym postępowaniu. Nadto, w ramach prowadzonego postępowania, organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w trybie art. 50 § 1 k.p.a. i wykazania, że na dzień złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów, tj. 8 lipca 2010 r. oraz w okresie późniejszym, spełniała warunki określone w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów. Wezwano także stronę do dostarczenia aktów utworzenia Spółki i ew. zmian, dostarczenia dokumentów potwierdzających prawo użytkowania wnioskowanych gruntów, dokumentów potwierdzających zakup środków do produkcji, sprzedaży płodów rolnych jak również posiadanego parku maszynowego. W toku postępowania, Spółka przedłożyła odpis z KRS (stan na dzień 15.05.2014), umowę spółki: akt notarialny (Rep. A nr [...]), akt notarialny zmieniający umowę spółki (Rep. A nr [...]), protokół sprostowania omyłki pisarskiej, umowę dzierżawy gruntów rolnych z dnia [...]r. wraz aneksem z dnia [...]r., umowę dzierżawy gruntów rolnych z [...]r., umowę dzierżawy gruntów rolnych z [...] r., umowę dzierżawy gruntów rolnych nr [...] z dnia [...] r., wyciąg z ksiąg rachunkowych za 2012 r., wyciąg z ksiąg rachunkowych za 2013 r., fakturę VAT nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut Spółki, dotyczący nie zebrania przez organ odpowiedniej dokumentacji dotyczącej Spółki, w tym jej sytuacji majątkowej i kondycji finansowej jej gospodarstwa. Odnosząc się do zarzutu Spółki dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały sztuczne warunki do uzyskania płatności, co wyczerpuje przesłanki z przepisu art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16), zwanego dalej rozporządzeniem nr 73/2009), który jest analogicznym do przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., dotyczącym funduszy wypłacanych w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Celem ustalenia czy w sprawie nie doszło do nadużycia w postaci sztucznego wyodrębnienia w ramach jednego "gospodarstwa" dalszych struktur, które pozwoliłoby uzyskać wsparcie z pominięciem limitów kwotowych dla danego działania, organ odwoławczy dokonał analizy prowadzonej przez Spółkę działalności pod kątem samodzielności funkcjonalnej oraz zbadał powiązania osobowe i kapitałowe. W trakcie prowadzonego postepowania ustalono, że Spółka posiada siedzibę w miejscowości: P., [...]: przy czym pod tym adresem, działają różne podmioty: 1) [...] Sp. z o.o., 2) [...] Sp. z o.o., 3) [...] Sp. z o.o., 4) [...] spółka z o.o. Sp. komandytowa, 5) [...] Sp. z o.o. [...] spółka komandytowa, 6) [...] Sp z o.o. 7) [...] Sp z o.o. [...] Sp. komandytowa, 8) [...] Sp z o.o. [...] Sp. komandytowa, 9) [...] Sp z o.o. [...] Sp. komandytowa, 10) [...] Sp z o.o. [...] Sp. komandytowa, 11) [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowa, 12) [...] Sp z o.o. [...] Sp. komandytowa 13) [...] sp. z o.o., 14) "[...]" Sp. z o.o., oraz osoby fizyczne wskazujące ten adres zamieszkania: 15) [...] 16) [...] 17) [...] Ustalono, że wszystkie wymienione wyżej Spółki są zarządzane lub kontrolowane przez A. N. Z dokonanych ustaleń wynikało, iż w ramach prowadzonej działalności wydzielono w 2012 r., z "[...]" sp. z o.o., jednostki produkcyjne poprzez wydzierżawienie gruntów. Podmioty (wyżej wskazane spółki komandytowe, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz osoby fizyczne) działające pod adresem P. łączą z "[...]" sp. z o.o. - umowy o gospodarowaniu gruntem rolnym, zawarte w dniu [...] r. o świadczenie usług rolniczych. Aktualnie "[...]" sp. z o.o. jest wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego, co jest konsekwencją połączenia poprzez przejęcie Spółki "[...]" sp. z o.o. w P. (spółka przejmowana) przez spółkę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (spółka przejmująca) w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ksh. Spółka przejmująca - [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zmieniła również swoją nazwę na "[...]" sp. z o.o. Jak wskazał organ odwoławczy, w rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją, gdzie "[...]" sp. z o.o. jest wydzierżawiającym grunty, świadczącym także usługi rolnicze na rzecz Spółki (będącej również wspólnikiem "[...]" sp. z o.o.). Ponieważ "[...]" sp. z o.o. stanowi grupę producentów rolnych w kategorii ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, uznaną w drodze art. 7 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 roku nr 88, poz. 983 ze zm.) jej członkowie będący jej wspólnikami, mają obowiązek, zgodnie przepisami tej ustawy do sprzedaży do grupy wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu, na które grupa została utworzona. Oznacza to, że podmioty będące członkami grupy "[...]" sp. z o.o., mają obowiązek sprzedaży swych plonów przez grupę "[...]" sp. z o.o. W dniu 31 maja 2010 r. [...]sp. z o.o., złożyła wniosek transferowy o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, realizowanym na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w którym zadeklarowała powierzchnię łączną działek rolnych [...]ha znajdującą się na 17 wykazanych działkach ewidencyjnych. Grunty te zostały objęte umowami dzierżawy zawartymi w dniu [...]r. na okres 10 lat, pomiędzy [...] sp. z o.o. (reprezentowaną przez prezesa zarządu A. N.) jako wydzierżawiającą a [...] sp. z o.o. (reprezentowaną przez D. M. z upoważnienia A. N.) jako dzierżawcą na wykazane w decyzji działki oraz pomiędzy A. N. jako wydzierżawiającym a [...]sp. z o.o., jako dzierżawcą . Działki objęte ww. umową dzierżawy z dnia [...]r., zostały ponownie ujęte w umowie dzierżawy z dnia [...]r., pomiędzy: [...]sp. z o.o. a [...]sp. z o.o. Pomiędzy tymi podmiotami zawarta została również umowa dzierżawy w dniu [...] r. na dzierżawę działki ewidencyjnej o powierzchni dodatkowych [...] ha. Natomiast w dniu [...]r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy [...] sp. z o.o. jako wydzierżawiającą, a [...] sp. z o.o. jako dzierżawcą, na dzierżawę gruntów o powierzchni [...] ha na wskazanych działkach ewidencyjnych. Z dokonanych ustaleń wynikało również, iż w okresie 2010 do 2014 roku, powierzchnia "gospodarstwa" Spółki, zmniejszyła się z [...]ha do powierzchni [...]ha (na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k., [...] sp. z o.o. [...] sp. k. A. N.). Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu I instancji, że ustalony w sprawie stan faktyczny, poprzez analizę powiązań pomiędzy podmiotami, wskazującą na zbliżony czas powstania spółek, sposób prowadzenia przez nie działalności, wspólne adresy oraz łączące je stosunki cywilnoprawne, sposób prowadzenia przez nie działalności, wspólne adresy oraz łączące je więzi personalne i kapitałowe, pozwalał na ustalenie zamierzonej koordynacji działań tych podmiotów, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Korzyści te wynikają z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem przez wiele podmiotów podzielonych pomiędzy nie gruntów, aniżeli byłoby to w przypadku zgłoszenia całości gruntów przez jeden podmiot. Tworzenie tak wielu podmiotów prowadzących działalność o tym samym profilu rolniczym, zarządzanych przez tą samą grupę osób, które wymieniały się między sobą posiadanymi gruntami, wskazuje, że sensem ekonomicznym utworzenia wielu powiązanych podmiotów i wykreowania posiadania przez te podmioty gruntów zawierał się wyłącznie w tym, aby w taki sposób zwiększyć rozmiar płatności przez obejście przepisów wprowadzających modulacje i degresywność płatności. Organ odwoławczy dokonał również weryfikacji spełniania przez Spółkę, podstawowych kryteriów do przyznania wnioskowanej płatności, w oparciu o art. 7 ust.1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Wskazał, iż wynikający z przepisów ww. ustawy, warunek posiadania gruntów rolnych należy rozumieć, jako ich rolnicze użytkowanie. Dokonując następnie analizy pojęcia "posiadania" i " prowadzenia gospodarstwa rolnego", organ odwoławczy wskazał, że aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy, być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować, dokonywać nakładów i czerpać ewentualne korzyści. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowym postępowaniu trudno uznać, iż gospodarstwo Strony, spełnia kryteria odrębnego gospodarstwa. Nawet, jeśli podmiot posiada odrębne środki produkcji, wyposażenie i nieruchomości (co ma miejsce w niniejszym przypadku), a zarządzany jest przez to samo kierownictwo, nie powinien zostać uznany za odrębnego rolnika, a jednostki, którymi zarządza, za odrębne gospodarstwo. [...]sp. z o.o., została zawiązana w dniu [...]r., przez pięć podmiotów które reprezentował przy tworzeniu A. N., w tym: spółkę [...]sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...]sp. z o.o., [...]sp. z o.o., A. N. Zdaniem organu odwoławczego, w oparciu tylko o przepisy krajowe, można by uznać, że Spółka spełnia definicje dotyczące rolnika a jej gospodarstwo - definicje gospodarstwa wynikające z przepisów art. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Jednakże, jak wynika z materiału dowodowego w szczególności umów cywilnoprawnych łączących poszczególne podmioty mające siedzibę pod adresem P. z "[...]" sp. z o.o., Strona i jej gospodarstwo, stanowią jedynie jednostkę produkcyjną wyodrębnioną z większego gospodarstwa. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2016 r. poz. 1387 z późn. zm.; dalej: ustawa) poprzez dokonanie jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (dalej: Rozporządzenie 73/2009). II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 30 Rozporządzenia 73/2009 poprzez: a) błędną wykładnię rozszerzającą, a w konsekwencji błędne zastosowanie przejawiające się uznaniem, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości; b) niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy organ pod pozorem stosowania tego przepisu, w istocie uzależnił przyznanie wnioskowanego wsparcia od spełnienia dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa przesłanek. W uzasadnieniu skargi, Spółka podniosła, że okoliczności występowania określonych powiązań w postaci identycznego adresu do korespondencji, powierzenia jednej osobie zarządzania różnymi spółkami czy powiązania kapitałowe pomiędzy spółkami nie stanowią dowodu "sztucznego spełnienia" warunków wsparcia. W ocenie Skarżącej, wnioski organu w tym zakresie oparte są na jednostronnej i dowolnej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca powołała się na wyrok TSUE z dnia 12 września 2013 r. C-434/12, wydanego na gruncie przepisu art. 4 ust. 8 Rozporządzenia 65/2011 stanowiącego odpowiednik art. 30 Rozporządzenia 73/2009 gdzie wskazano, iż "nie można odmówić finansowania projektu, gdy dana inwestycja może mieć inne uzasadnienie niż tylko płatność w ramach systemu wsparcia EFRROW" (teza 42). Skarżąca wskazała, że w decyzji brak jest odniesienia poczynionych ustaleń do deklarowanego we wniosku profilu produkcji w kontekście jej argumentacji w zakresie autonomicznego charakteru prowadzonej działalności rolniczej. Dodała przy tym, iż najnowsze badania wskazują, iż im większe gospodarstwa tym mniej efektywne. Skarżąca podniosła, że organ nie analizuje jej deklaracji zawartej we wniosku (wnioskach za inne lata), w kontekście deklaracji zawartych w innych wnioskach, pochodzących od innych, powiązanych ze Skarżącą podmiotów w różnych latach. Zdaniem Skarżącej, organ wymaga od niej nie tylko posiadania gruntów, ale także osobistego prowadzenia gospodarstwa, w taki sposób jak to definiuje np. ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 803 ze zm.) w jej art. 6 ust. 2 pkt 1, przy czym, warunki takie nie wynikają z przepisów prawa, a organ próbuje pod pozorem stosowania przepisu art. 30 Rozporządzenia 73/2009, uzależnić przyznanie wsparcia od przesłanek nieznanych przepisom prawa. W ocenie Skarżącej, próba zastosowania przez organ przepisu art. 30 Rozporządzenia 73/2009 w odniesieniu do niej, jest nieuzasadniona również z tego powodu, że wymieniony przepis mówi wyraźnie o spełnieniu "warunków wymaganych do otrzymania takich płatności" w ogóle, a nie odnosi się do wskaźników, od których zależy wysokość należnego wsparcia. Nadto dodała, że zastosowanie tegoż przepisu winno się odnosić do stanu faktycznego z chwili powstania podmiotu ergo jego zorganizowania. Wskazany przepis odnosi się bowiem do pojęcia "tworzenia sztucznych warunków", które to tworzenie należy umiejscowić w czasookresie funkcjonowania podmiotu, tj. przesądzić czy z tworzeniem sztucznych warunków mamy do czynienia w chwili zawiązania podmiotu poprzez rejestrację w Krajowym Rejestrze Sądowym, czy też tworzenie sztucznych warunków miało miejsce później. Zdaniem Skarżącej, brak ustaleń w powyższym zakresie, skutkuje w praktyce niemożnością przypisania Jej, woli działania zmierzającej do uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Końcowo Skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu prowadzonym na skutek złożenia wniosków za 2014 rok, zaś uzasadnienie w części obejmującej analizę przesłanek tworzenia sztucznych warunków odnosi się do płatności za rok 2012. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Sz: 1104/16, 1105/16, 1106/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywołanej powyżej ustawy p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Jak ustalono Skarżąca została utworzona w dniu [...]r., wspólnikami Skarżącej w dniu objęcia udziałów byli [...] spółka z o.o, [...] spółka z o.o, [...] sp. z o.o., A. N., [...]sp. z o.o. . Skarżąca zadeklarowała do płatności bezpośredniej w 2014 roku powierzchnię [...]ha. Jak wynika z akt sprawy w dniu 31 maja 2010 r. [...]sp. z o.o., złożyła wniosek transferowy o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, realizowanym na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w którym zadeklarowała powierzchnię łączną działek rolnych [...] ha znajdującą się na 17 wykazanych działkach ewidencyjnych. Grunty te zostały objęte umowami dzierżawy zawartymi w dniu [...]r. na okres 10 lat, pomiędzy [...] sp. z o.o. (reprezentowaną przez prezesa zarządu A. N.) jako wydzierżawiającą a [...] sp. z o.o. (reprezentowaną przez D. M. z upoważnienia A. N.) jako dzierżawcą na wykazane w decyzji działki oraz pomiędzy A. N. jako wydzierżawiającym a [...] sp. z o.o., jako dzierżawcą . Działki objęte ww. umową dzierżawy z dnia [...] r., zostały ponownie ujęte w umowie dzierżawy z dnia [...]r., pomiędzy: [...] sp. z o.o., a [...]sp. z o.o. Pomiędzy tymi podmiotami zawarta została również umowa dzierżawy w dniu [...] r. na dzierżawę działki ewidencyjnej o powierzchni dodatkowych [...] ha. Natomiast w dniu [...]r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy [...] sp. z o.o. jako wydzierżawiającą, a [...] sp. z o.o. jako dzierżawcą, na dzierżawę gruntów o powierzchni [...] ha na wskazanych działkach ewidencyjnych. Z dokonanych ustaleń wynikało również, iż w okresie 2010 do 2014 roku, powierzchnia "gospodarstwa" Spółki, zmniejszyła się z [...]ha do powierzchni [...]ha (na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k., [...] sp. z o.o. [...] sp. k. A. N.). Osoba A. N., Ch. B., A. H. O., Ch. V. pojawia się w 14 utworzonych spółkach, których siedziba mieści się pod tym samym adresem P., K. Adres ten jest także adresem osób fizycznych A. N., Ch. B., A. H. O., Ch. V. Jako producenci rolni od 2004 r. pod adresem P., K., funkcjonowała [...] spółka z o.o., A. N., [...] spółka z o.o., której wspólnikami i osobami zarządzającymi byli odpowiednio Ch. B., A. H. O., A. N. Sporna w niniejszej sprawie jest ocena ustalonego stanu faktycznego poprzez dokonanie – jak wywodzi Skarżąca - jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło zdaniem Skarżącej do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i jego rozszerzającą wykładnię poprzez uznanie, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości. Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Identyczna klauzula wprowadzona została w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Interpretacja wskazanej regulacji rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału należy w pełni odnieść do znajdującego w tej sprawie zastosowanie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że zostały stworzone w sposób sztuczny i pozorny warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez Skarżącą pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu słusznie organ wskazał, że w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego, w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21 grudnia 2006 r., str. 52, z późn. zm.) kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,30221400%. Zgodnie z art. 79 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 302 ze zm.) w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Przy czym zauważyć należy, że poczynając od 2012 r. wprowadzono modulację płatności bezpośrednich – odpowiednio Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Poza tym wskazanym zmniejszeniem, w przypadku, gdy łączna kwota płatności, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 300 000 euro, płatność uzupełniająca podlegała dodatkowemu zmniejszeniu. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zmniejszenia przewidziane w ust. 1 podlega dalszemu zwiększeniu. W przypadku, dokonywania zmniejszeń płatności wynikających z zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, każda płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z wyłączeniem płatności uzupełniającej, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest pomniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z wyłączeniem płatności uzupełniającej. W odniesieniu do uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich, zgodnie z art. 132 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 (uzupełniająca płatność podstawowa, płatność uzupełniająca do powierzchni uprawy chmielu niezwiązana z produkcją, płatności zwierzęce, płatność niezwiązana do tytoniu i płatność niezwiązana do skrobi), zastosowanie będzie miało zmniejszenie: (...). Bezsporne jest, że podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przepisów o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Bezspornie wartość modulacji w sytuacji występującego podziału gruntów i deklarowania [...] ha będzie niższa niż gdyby grunt ten został zgłoszony do płatności w całości przez podmiot wydzierżawiający Skarżącej ten grunt i rzeczywiście prowadzący na nim działalność rolną. Zebrany materiał wskazuje, że podział gruntów dotyczy łącznie 18 podmiotów (spółek i osób fizycznych) – powiązanych kapitałowo i osobowo poprzez osoby A. N., Ch. B., Ch. V., A. H. O. A. N. występuje jako współudziałowiec w 12 spółkach, pełniąc w 14 funkcje reprezentacyjne, Ch. B., A. H. O., Ch. V. odpowiednio jako wspólnicy i zarządzający 8 spółkami. Osoby te również występują jako wspólnicy i reprezentujący w [...] sp. z o.o.(Skarżąca). Z powyższych ustaleń wynika, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych (A. N., Ch. V., A. H. O. i Ch. B.), które poprzez ukształtowanie struktury własnościowo-zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i spółkach komandytowych oraz spółkach prawa handlowego utworzonych na gruncie prawa niemieckiego) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy podzieliły istniejące wcześniej gospodarstwo rolne, poprzez wydzielenie gruntów, na mniejsze jednostki produkcyjne. Biorąc pod uwagę sposób organizacji przedsięwzięcia gospodarczego przez A. N., Ch. V., Ch. B. oraz A. H. O. umiejscowionych pod adresem P., K., trzeba przyjąć, że wszystkie te podmioty stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego lub wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne – A. N., Ch. B., Ch. V., A. H. O. Skarżąca wskazała, że celem tworzenia kolejnych spółek, w tym Skarżącej jest unikanie koncentracji produkcji, powołując stanowisko Banku Światowego w przedmiocie megafarm zawarte w pracy K. D., D. N. i S. K. S. Zauważyć zatem w tym miejscu należy, że stosownie do obowiązujących przepisów - w przypadku grupy producentów rolnych - celem jest dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności, nie sposób zatem nie dostrzec, że więzi grupy to więzi strategiczne i służą koncentracji. Zatem skoro jak wskazał organ odwoławczy a co potwierdziła Skarżąca, [...] spółka z o.o. świadczyła usługi, które de facto obejmowały wszystkie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i to na rzecz innych podmiotów pod adresem P., K., przeczy to wskazywanej intencji tworzenia kolejnych spółek w tym spółki Skarżącej, która miała służyć unikaniu koncentracji. Skoro z jednej strony dokonano podziału gospodarstwa w celu decentralizacji produkcji (zysku, strat), a z drugiej strony koncentruje się produkcję i obrót towarem w ramach grupy producentów, to zasadnie organ uznał, że doszło do podziału gospodarstwa wyłącznie w celu uzyskania jak największego poziomu finansowania z funduszy unijnych, a także z budżetu krajowego. Rozumowanie przeciwne w tym stanie sprawy, ale przede wszystkim w świetle wyjaśnień Skarżącej byłoby sprzeczne z zasadami logiki. Aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych, jak przez pojedyncze osoby fizyczne (reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, który również reprezentuje jako członek zarządu spółki) należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. Nie bez znaczenia jest również przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, fakt zmiany przepisów w zakresie przyznania płatności, który miał miejsce w 2012 r. Stąd uznanie, że znaczące zmniejszenie powierzchni dzierżawionej i zgłoszonej do płatności przez Skarżącą w tym roku i latach następnych, miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnych kwot wsparcia i że powyższe działanie wyczerpało przesłanki z art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 uznać należy za zasadne. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, iż zastosowanie powyższego przepisu ogranicza się wyłącznie do stanu faktycznego z chwili powstawania podmiotu ergo jego zorganizowania. Zdaniem Sądu tworzenie sztucznych warunków jest procesem, który może mieć miejsce także po zarejestrowaniu podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym, a wyraża się tak jak w niniejszym przypadku szeregiem podejmowanych czynności, w tym przekazywaniem pomiędzy powiązanymi osobami określonych działek powierzchni gruntu celem ominięcia limitów. W oparciu o niepodważone ustalenia poczynione w toku postępowania zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca ubiegająca się o płatności rolne, nie posiada odrębnego kierownictwa, a z pozostałymi podmiotami jest ściśle powiązana osobowo, kapitałowo, nie prowadzi działalności rolniczej we własnym imieniu i na swoją rzecz. Strona w skardze twierdzi, iż fakt, że zlecała [...] sp. z o.o. prowadzenie upraw na całym areale jaki wydzierżawiła nie przesądza o tym, iż nie prowadzi gospodarstwa rolnego i nie jest jego faktycznym posiadaczem i użytkownikiem, albowiem zlecanie poszczególnych czynności innemu podmiotowi jest naturalną i powszechnie stosowaną praktyką w gospodarce wolnorynkowej. Z tym stanowiskiem Sąd nie może się zgodzić, albowiem powyższy fakt stanowił bardzo ważny, ale tylko jeden z elementów potwierdzający stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności. Istotne jest bowiem, na co wskazała Skarżąca, iż to [...] sp. z o.o. sama prowadziła uprawy na całym areale jaki wydzierżawiła wszystkim podmiotom, które co istotne wszystkie były z nią powiązane. Skarżąca nadto, na co wskazał organ, mimo takiej możliwości i leżącej po jej stronie w tym postępowaniu inicjatywie dowodowej, nie przedłożyła przekonujących dowodów potwierdzających iż mimo powyższego, jednak to ona w istocie prowadziła gospodarstwo rolne. W niniejszej sprawie Skarżąca wnioskowała o płatności bezpośrednie, stosownie zatem do art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009. Z powyższego wynika, że koniecznymi warunkami uzyskania płatności bezpośrednich jest bycie "rolnikiem", posiadanie działek rolnych zgłoszonych do płatności na dzień 31 maja roku którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności i prowadzenie na tych działkach "działalności rolniczej". "Rolnikiem" w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 określa się osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą. "Działalność rolnicza" w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. "Gospodarstwo" zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Nie bez znaczenia dla poparcia rozstrzygnięcia mają powołane przez organ odwoławczy przepisy Rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 2002.216.1), Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz. Urz. L z dnia 15.12.2009 r. nr 329, s. 1 i n.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz. Urz. UE. L. 2008.321.14) odnośnie wyodrębnienia jednostki pod względem technicznym, ekonomicznym i skutków zarządzania przez te same kierownictwo. Godzi się zauważyć, iż organ nie kwestionuje formalnoprawnego wyodrębnienia podmiotów ubiegających się o płatności rolne. Przedmiot sporu sądowego trzeba jednak w tej sprawie umieścić na innej płaszczyźnie i tak też – słusznie – uczyniły organy obu instancji. Chodzi mianowicie o to - co wymaga ponownego, silnego zaakcentowania - czy materiał dowodowy sprawy pozwalał przyjąć, że owo formalnoprawne wyodrębnienie podmiotowe strony mogło być uznane za wyodrębnienie sztuczne, dokonane w celu uzyskania płatności nienależnych w świetle postanowień art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Organy oparły rozstrzygnięcie o zapisy Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, akta rejestracji producenta i zawarte tam dokumenty, dane z KRS, dokumenty złożone przez Skarżącą na wezwanie organu, a organ odwoławczy w związku z powołaniem się przez Skarżącą w odwołaniu na toczące się postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji producentów dodatkowo o dokumenty z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowie dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do raportów z kontroli na miejscu dla [...] oraz członków [...] sp. z o.o.: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. k., [...] Spółka z o. o., [...] sp. k., [...] Spółka z o. o. [...] Sp. k., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. Organy zdaniem Sądu oceniły materiał dowodowy i na jego podstawie poczyniły niezbędne ustalenia faktyczne dotyczące czasokresu powstania podmiotów, a w przypadku Skarżącej także znaczącego zmniejszenia dzierżawionej od 2012 roku powierzchni, składu osobowego podmiotów powiązanych, przeanalizowały szczegółowo istniejące powiązania osobowe, pełnione funkcje, powiązania kapitałowe, przeanalizowały deklarowanie działek do płatności - skąd wywiedziono trafną konkluzję, że Skarżąca, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej (rolniczej). Nie jest bowiem jednostką wyodrębnioną pod względem technicznym (tożsama siedziba), cechuje ją ta sama działalność (rolnicza), jedność ekonomiczna, czyli powiązania osobowe i kapitałowe, nie posiada odrębnego kierownictwa, wszak w rzeczywistości zarządzana jest przez te same osoby co pozostałe podmioty i co bardzo istotne, nawet nie uprawiała dzierżawionych gruntów, bowiem kompleksową uprawę roślin na wydzierżawionych gruntach świadczyła sama wydzierżawiająca, tj. [...]Sp. z o.o. na rzecz Skarżącej (dzierżawiącej grunty). Wreszcie organy ustaliły cel jaki zamierzano w wyniku tych praktyk osiągnąć. Celem tym bowiem było pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów rolnych, poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego, stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej, na gruntach tworzących w rzeczywistości jedno gospodarstwo rolne. Wnioski te Sąd podziela w całej rozciągłości. Spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających, że była odrębną jednostką. Skarżąca pomimo znanej argumentacji organu w postępowaniu w sprawie wpisu do ewidencji producentów, którego dokumenty włączono do niniejszego postępowania i które były podstawą rozstrzygnięcia, nie wykazała, iż istotne wątpliwości organu co do prowadzenia na działkach gruntu we własnym imieniu i na własny rachunek działalności rolniczej są nieuzasadnione, a posiadanie i prowadzenie działalności rolniczej rzeczywiście miało miejsce. Skarżąca nie wykazała zatem okoliczności które potwierdzałyby i uzasadniały odrębne gospodarowanie. Ze zgromadzonego materiału nie wynika także powód podziału działek na mniejsze części. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z naruszeniem przepisów proceduralnych - art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2016 r., poz. 1387 z późn. zm.; dalej: Ustawa) wskazać należy, że nie mogło dojść do jego naruszenia, jako nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazać także należy, że ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawiera szczególną, w stosunku do k.p.a. regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą obowiązki organu w tym zakresie. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 3 ust. 2 w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei ust. 3 art. 3 ww. ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W powyższym uregulowaniu ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz w art. 77 § 1 k.p.a. - nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści (wedle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16), przeto jest oczywiste, że organy działały zgodnie z przywołanymi przepisami prawa wspólnotowego, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania Skarżącej wsparcia, o które wnioskowała. Sztuczny podział gospodarstwa poprzez utworzenie spółek kapitałowych i przekazanie im gruntów w dzierżawę miał na celu zwiększenie maksymalnego limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi mając na uwadze art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w związku z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014. Zadaniem organów jest każdorazowe badanie, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania. Zdaniem Sądu organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy wnioskująca o płatność Spółka pomimo zarządzania przez kierownictwo, które zarządza 14 spółkami jest samodzielną, odrębną jednostką, spełniającą kryteria odrębnego gospodarstwa prowadzącego działalność rolniczą. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy. W tej materii trzeba przyznać, że organy w rozpatrywanej sprawie rozważyły wszechstronnie spełnienie przesłanek omawianej klauzuli obejścia prawa – zarówno w części istnienia elementów obiektywnych jak i subiektywnych. Nie doszło zatem do naruszenia omawianych przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 i art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. W konsekwencji nie można mówić o naruszeniu przepisów regulujących przyznawanie przedmiotowych płatności. W sprawie nie znajdują zasadności zarzuty naruszenia - mającego istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia - przepisów prawa procesowego. Jak już wskazano organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wynikający z obowiązujących przepisów prawa. Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym w sprawie nie doszło do jednostronnej oceny ustalonego stanu faktycznego. Skarżąca zarzucając jego jednostronne rozważenie nie przedstawiła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby jej twierdzenia, a negowały stanowisko organu Agencji. Nie sposób też zgodzić się z zarzutem, iż w niniejszej sprawie, która dotyczy dopłat za rok 2014, uzasadnienie w części dotyczącej analizy przesłanek tworzenia sztucznych warunków odnosi się do płatności za 2012 rok. Otóż naturalnym zdaniem Sądu jest odniesienie się przez organy do stanu z roku 2012, albowiem w tym właśnie roku nastąpiły zmiany przepisów skutkujące podjęciem czynności nakierowanych na ominięcie limitów, których skutki dotyczyły także roku 2014. Jednocześnie nie można pominąć faktu, iż złożony wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 przez Skarżącą wykazuje oprócz wnioskowania Spółki o jednolitą płatność obszarową także o pomoc z tytułu płatności rolnośrodowiskowej (PRS) oraz z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). W przypadku wskazanych płatności występują również przesłanki opłacalności podziału jednego dużego gospodarstwa na kilka mniejszych. Bezspornie zadaniem organów jest każdorazowe badanie przy wnioskowaniu o płatności na dany rok, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania. Bezspornie zaś organy ustaliły, że podmioty ze wspólną siedzibą/adresem stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego, wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne (A. N., Ch. B., Ch. V., A. H. O.). Wbrew zarzutom skargi podjęte rozstrzygnięcie opiera się na istniejących wielorakich więziach pomiędzy kilkunastoma podmiotami ubiegającymi się o takie same płatności, przejawiające się również w zbieżności ich adresów, a także w "wymianie" między nimi działek zgłaszanych do płatności, które to okoliczności świadczą o koordynacji tych działań podejmowanych w ramach powiązanych ze sobą podmiotów, ich zmowie w dążeniu do uzyskania korzyści wynikających z obejścia kwotowych i obszarowych ograniczeń dopłat wskutek zadeklarowania do dopłat wielu podzielonych gospodarstw o mniejszej powierzchni. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, aby istniały jakieś inne racjonalne powody przemawiające za tworzeniem przez wąską grupę osób powiązanych ze sobą tak dużej liczby spółek prowadzących działalność gospodarczą tego samego rodzaju i ubiegających się o takie same płatności. Stwierdzić zatem wobec powyższego należy, że stworzenie sztucznych warunków, brak odrębności gospodarstwa jest wystarczające do odmowy przyznania płatności. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.