I SA/Sz 1118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S. z siedzibą w K o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r. skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, a nawet może zagrozić jej funkcjonowaniu. Jak wskazano działalność Spółki ma charakter deweloperski i opiera się na sprzedaży apartamentów w wyższym segmencie rynku jeszcze bardziej narażonym na spadek popytu, a w całej branży panuje kryzys zaś Spółka aktualnie nie ma w sprzedaży żadnej nowej inwestycji, a wyprzedaje ostatnie lokale na sprzedaż w celu finansowania działalności. Dodatkowo, Spółka jest w trakcie przygotowywania nowej inwestycji i jest w wysokim stopniu obciążona kredytami. Ponadto, bieżąca działalność Spółki jest również finansowana dłużnie. Mając to na względzie, w ocenie skarżącej Spółki, wpłata tak znacznej kwoty wynikającej z zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej będzie wiązała się z istotnym zachwianiem jej płynności finansowej. Niezależnie od tego, jak podniesiono, Spółka finansuje również dłużnie podmioty powiązane, w których zatrudnionych jest wielu pracowników, a z uwagi na sytuację rynkową zapłata "zobowiązania podatkowego" w takiej wysokości ze względu na bieżącą płynność może zmusić do redukcji kadr. Tym samym, Spółka w celu zabezpieczenia swojego bytu i utrzymania zatrudnienia oraz możliwości spłaty bieżących i wymagalnych zobowiązań wnosi o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji do momentu aż zostanie ona rozstrzygnięta przez Sąd. Końcowo Spółka podkreśliła, że skorygowała nie tylko faktury wystawione z 7% stawką VAT na 22% w miesiącu wrześniu, ale także w innych miesiącach i złożyła odpowiednie korekty deklaracji. W rezultacie Spółka wpłaciła na konto organu skarbowego różnicę pomiędzy stawkami, w odniesieniu do faktur VAT z tytułu płatności za lokale apartamentowe, do których zastosowała 7% stawkę. Wiązało się to z poniesieniem przez Spółkę znacznych kosztów, które negatywnie wpłynęły na jej funkcjonowanie. W związku z tym w celu uniknięcia ponownie takiej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego powyższej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutki te mają znaczenie potencjalne, których należy spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek wskazanych powyżej i tylko w razie ich wystąpienia istnieje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 61). Tym samym, aby taka ocena sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest wykazanie, że w przypadku wykonania decyzji skarżącemu grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca Spółka nie wykazała istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub spowodowania konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla skarżącego Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie jest tutaj wystarczające powtórzenie zapisów ustawowych. Wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Z uwagi na brak danych nie sposób określić czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej i majątkowej skarżącej Spółki, a świadczącej o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione. W tej sytuacji, wobec niewykazania przez skarżącą, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie - na podstawie przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.