I SA/Sz 112/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat J.K. pełnomocnik W.S. o zwolnienie z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu w imieniu skarżącej W.S. oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy p o s t a n a w i a: oddalić wnioski. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1515/08 w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, wskazując jednocześnie, że o wyznaczenie adwokata należy zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. W dniu 16 lipca 2008 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła adwokat J.K. pełnomocnikiem z urzędu dla W.S.. Wyznaczona adwokat pismem z dnia 30 lipca 2008 r. przedłożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do reprezentowania strony skarżącej (pełnomocnictwo z dnia 29 lipca 2008 r.). Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1515/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w związku z § 1 pkt 2 i § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016), przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie (postanowienie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 grudnia 2008 r.). Dnia 6 stycznia 2009 r. pełnomocnik skarżącej złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o zwolnienie z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu wskazując, że świadczenie przez nią pomocy prawnej przed WSA w Szczecinie napotkać może znaczne trudności. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Prawo pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmować może ustanowienie adwokata (art. 245 p.p.s.a.), natomiast o wyznaczenie adwokata Sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej (art. 253 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których informuje zainteresowanego. Wątpliwości co do udzielenia lub odmowy udzielenia pomocy prawnej rozstrzyga okręgowa rada adwokacka, a w przypadkach niecierpiących zwłoki – dziekan (ust 1). W sprawach, w których pomoc prawna ma z mocy przepisów prawa nastąpić z urzędu, zwolnić adwokata od udzielenia tej pomocy może tylko organ, który go wyznaczył (ust. 2) Mając na uwadze wszystko powyższe, należało uznać, że jedynym organem właściwym do rozpoznania wniosku adwokata o zwolnienie z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu w sprawie jest Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie. Odnosząc się z kolei do złożonego wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, należy wskazać, że taki wniosek pełnomocnika złożony w czasie istnienia jeszcze stosunku pełnomocnictwa ze skarżącą, z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, należało uznać za przedwczesny. Zdaniem Sądu, rozpoznanie takiego wniosku mogłoby nastąpić najwcześniej już po ustaniu stosunku pełnomocnictwa. Dlatego orzeczono jak w sentencji.